Melek Acar
@mlkcheonsa
Ben kendine geç kalan bir kadın..
Atauni
84 okur puanı
Ağustos 2019 tarihinde katıldı
Sanırım "When the Weather Is Fine" dizisini izlemiş olmamdan sebep, daha ilk sayfalarda bile kitabevini her hayal ettiğimde dizideki sahneler belirdi gözümün önünde. Tıpkı oradaki huzur ve samimiyeti hissettim sayfayı her çevirdiğimde. Ve evet, insan bazen çok emek verdiği bir şeyden vazgeçebilmeli. Huzuru getirecekse bu vazgeçiş, insan her şeyi geride bırakabilmeli. Ben de bu vesileyle diyorum ki, huzuru bulacağımız yerlere yol alalım yeni yılda ve geride bıraktığımız acılar, hüzünle andığımız sevdiğimiz insanlar bırakalım hep geride kalsınlar.
Aahh Meryem.. Leyla.. ve daha niceleri.. İsimleri ve ülkeleri değişse de kaderleri bir olan kadınlar.. Erkeklerin yüceltildiği ve kadınların hiç sayıldığı dönemleri, savaşın en çok da masumların canını yaktığını ve yol açtığı yıkımları o kadar güzel anlatmış ki Khaled Hosseini. Kitaptaki karakterlerin sevdiği kişileri sevip, nefret ettiklerinden nefret ediyorken buluyorsunuz kendinizi. Hoş, bir zamanların Afganistan'ında yaşanılan bu olaylarla günümüzde kendi ülkemizde de karşılaşmıyor muyuz? Kadın olmanın değerinin bilineceği ve kadınların baş üstünde tutulacağı günlere özlemle..
Baştan sona, ara ara gözlerim yaşarsa da sadece üzülmekle yetindim hikayesi anlatılan kişilere. Evet hüzün yaşartıyor gözlerimizi belki ama pişman olmuş bir adamın son sözleri, gitmeden önce yaptıkları, koca ömründe yapmadığı güzellikleri son yıllarına sıkıştırması.. işte bunları okudukça engel olamıyorsunuz o yaşların gözlerinizden akmasına. Kitap bize tam da şunu anlatmaya çalışıyor aslında. Hayat tıpkı bir rüzgar gibi, o estikçe savrulup duruyoruz. Ama belki savrulurken kendimize huzur dolu bir kader hazırlayacak kadar cesur oluruz. Ne de olsa hâlâ toprağın altında değil, üstündeyiz. Yaşıyoruz.
Değersiz değil fakat içler acısı bir hayat. Bir çocuğun asla bilgi sahibi bile olmaması gereken olayları yaşaması.. dayanılacak gibi değil. Kitaptaki gerçek olamaz dediğim her şeye o kadar çok şahit oluyoruz ki bu hayatta, tam da bu canını acıtıyor insanın işte. Gerçek olabilme ihtimalinin olması. Bir çocuğun tüm bunları yaşamasının mümkün olduğu bir dünyada var olmak acı verici. Güzel insanlar yok değil elbette ama kaç güzel insan tek bir çirkinliği yok edebilir ki, ölçüsü yok bunun. Jude bunu açıkça ortaya koyuyor. Gel gelelim tek bir şey isterdim kitaptan, o da Willem'in kadın olması. İşte o zaman aşklarını hayranlıkla ve acıyla okuyabilirdim.
Son cümleyi okuyup kitabı kapattığınızda mezar taşları karşılıyor sizi. Her bir kara çizgi sona ermiş bir hayat sanki. Hissedilen hüzün tam olarak kim için onu bile ayırt edemiyorsunuz. Sanırım en kötüsü de mutlu olduğu bir anda kaybetmek sevdiğin birini. Mutluluğunu yaşayamadan kaybetmek.
