melek
@mlky4
79 okur puanı
Kasım 2022 tarihinde katıldı
Kitaba başladığımda daha böyle teorik olarak ertelemeden, nedenlerinden bahsedeceğini düşünmüştüm ama sonrasında Oğuz Atay’ın “Kötü resim atarım korkusuyla hiç resim asmadım kötü yaşarım korkusuyla hiç yaşamadım” sözüyle beni aldı götürdü. Devamında Nihan Kaya’nın otizmli olduğunu öğrendim.Mükemmeliyetçi bir kişiliği de var.Muhtemelen otizmin Asperger sendromu, bununla daha da derinlemesine bir yolculuğa çıktım ve beni içine çekti.
Kelimelerin kökenine inerek farklı noktalara değinmesi edebiyatla psikolojiyi harmanlaması ayrıca beni çeken noktalardan biri.
Kitabın ilk bölümünü bi kerede bitirdim ve çok altı çizili cümlem ve notlarım oldu. Buralarda yazarla adeta sohbet ettim ve bazı yerlerde tartıştım. Bazı cümleleri beni durup düşündürdü sanki şiir okuyor gibiydim.
Son olarak “Kötü resmi de sevebiliriz. Kötü bir resmi sevme hakkımızı içimizde duyabilirsek onu asma korkumuz da olmaz.” cümlesine değinmek istiyorum. Biz hep kötü resim çize çize bir gün güzel resim çizebileceğimizi düşündük. Oysaki kötü resmi de sevebiliriz.
Reklam
Çevirideki yazım yanlışları o kadar çoktu ki okurken oldukça sinirimi bozdu. Bir bütün olarak olay örgüsü olmayan bir kitap ve karakterleri de karışık verilmiş geldi bana. Beklentimi hiç karşılamadı, zorlayarak okudum :(
Kitap aslında bir kaç bölümden oluşuyor. Ahmet Arif’in şiirleri, farklı yazar ve şairlerin onun hakkında görüşleri hatta şiirleri, Ahmet Arif ile kısa bir röportaj ve Arif’in ikinci kitap olarak çıkaracağı ama ömrünün yetmediği farklı dergilere gönderilen şiirleri.
Şiirlerinde namussuza, haine olan sert sözlerinin yanında vatan sevgini, leylasına olan sevdasını anlatan dizelerini okuyunca ne kadar güzel kalbi olduğunu anlıyorsunuz
Kitap kayıp ve yas, çocuk ve ergenlerde ölüm ve yas, zihinsel yetersizliği olanlarda yas, Bdt’de yas, okulda yas durumlarına müdahale kılavuzu, örnek etkinlikler, psikolojik danışmanların kendi yasları ve öz bakımları ve toplumsal yas gibi bir çok farklı konuyu alandaki farklı uzmanlar tarafından ele almış kolektif bir eserdir. Okurken tanımsal ifadeleri, yas tepkilerini tekrar tekrar ele alması sıkılmama yol açsa da çok şey öğrendiğim ve uygulama sırasında sıklıkla açıp bakabileceğim bir kitap.
Kitap gerçek olayların arasına serpiştirilmiş bir kurguydu aslında. Doğan hocanın yaşadığı çoğu olayı Timur ve Yakup karakterleri üzerinden anlattığı, Türkiyedeki gerçek kişilere de yer verdiği sürükleyici bir kitaptı. Özellikle YGA gibi kurumları ben bu kitapta öğrendim ve okumayı bırakıp bi süre bu kurumu araştırdım. Kendimizi özgür sanıp ne kadar tutsak olduğumuzu o kadar güzel anlatmış ki. Ayrıca kitabın başlarında sanki Bilişsel Davranışçı Terapiyi hayatın içine yedirerek anlatıyorlardı. Türkiyedeki görme engelli ikiz kardeş ve omurilik felci olan Ramazan Bey’in hikayelerini dinlemem de bende yeni ufuklar açtı. Tekrar tekrar okunduğunda daha iyi idrak edilecek bir kitap olduğunu düşünüyorum. Sevgili Doğan Hocamı da rahmetle anıyorum
Reklam