Bana düşen, bir perdenin asılışının benden aldığı gökyüzüdür.
Bana düşen, terk edilmiş bir merdivenden inmek
Ve yalnızlık içinde çürümekte olan bir şeye ulaşmaktır..
Bana düşen hatıralar bahçesinde hüzünle dolaşmaktır
Ve "ellerini seviyorum" diyen sesin kederinde ölmektir.
Ellerimi bahçeye dikiyorum..
Yeşereceğim biliyorum,
Biliyorum, biliyorum..
Ve kırlangıçlar mürekkepli parmaklarımın arasına yumurtlayacaklar.
Küpeler takacağım kulaklarıma kıpkırmızı kirazlardan
Ve tırnaklarıma papatya çiçeği yaprakları yapıştıracağım.
Furuğ Ferruhzad
Her yanım bu gece vurgun içinde..
Kurşun yemişim, sürgün yemişim;
Bu sana ilk gelişim.
Vur emriyle düşmüşüm kapına,
Düşmüşüm kucağına,
Bu yara sıcak anne.
Yok elimde bir demet menekşe,
Yok elimde sevdiğin gül şekeri,
Yok işte sana bir şey.
Bilmem ki ne demeli?
Bir tek ağır yaralı özlemim
Ve bir tek gözlerine sürdüğün gözlerim..
Anne benim, aç kapıyı!
İşte geldim, işte bu sana ilk gelişim.
İbrahim Sadri
Kendim dediğime de bakmayın ki;
kendim kim onu da bilmem ben..
Kendi dışında herkesin yanında olan, kendi dışında herkesin acısına soyunan, kendi dışında herkesin sesine bürünen bir “şey”im.
Herkese benzerken kendine benzemeyen ben; kendi sesi yok, kendi acısı yok..
-Söyleyin kendimi şiirlerle yakmayayım da ne yapayım ben?
Nilgün Marmara
Yaşadığımın farkında olmadığım gibi, dökülüyor yaşlar gözümden..
Ben böyle hep amansız ve zamansız ağlıyorum ya, bu acı mağaramdan geliyor. Ağlıyorum gene farkında olmadan.
Bir yıldıza çarpmış da yere düşmüş parçacıklar gibi dağılıyorum..
Bu kadar mı çok sevdalandın ay’a da, bu tutulma gündönümleri bitmiyor?
Nilgün Marmara
Herkesin mutlu olmak için başka bir yolu varmış,
Kendi yolumu çizdiğimde anladım..
Bir tek yaşanarak öğrenilirmiş hayat;
okuyarak, dinleyerek değil,
Bildiklerini bana neden anlatmadığını anladım.
Özür dilemek değil, ”affet beni” diye haykırmak istemekmiş pişman olmak;
Gerçekten pişman olduğumda anladım.
Gurur; kaybedenlerin, acizlerin maskesiymiş,
Sevgi dolu yüreklerin gururu olmazmış.
Yüreğimde sevgi bulduğumda anladım..
Bir insanı herhangi bir insan kırabilir ama en çok sevdiği acıtabilirmiş,
Çok acıttığında anladım.
Ağlayanı güldürebilmek; ağlayanla ağlamaktan daha değerliymiş.
Gözyaşımı kahkahaya çevirdiğinde anladım..
Acı doruğa ulaştığında gözyaşı gelmezmiş gözlerden,
Neden hiç ağlamadığını anladım..
Can Yücel