8/10
2026 34. kitabı
Zülfü Livaneli ‘den 
Son Ada
Son Ada, okuyunca yabancılık çekmeyeceksiniz!
Roman, her şeyden uzak, sakinlerinin kendi koydukları yazısız kurallarla, doğayla tam bir uyum içinde yaşadığı cennet gibi bir adada başlıyor. Benim için bu ada, sadece coğrafi bir mekan değil; insanın hırslarından arındığında ulaşabileceği o saf, barışçıl yaşamın bir sembolüydü.
Ancak adaya "Başkan" olarak anılan eski bir diktatörün taşınmasıyla işler değişiyor. Livaneli’nin buradaki gözlem yeteneğine hayran kalmamak elde değil. Yazar, gücü elinden alınmış ama zihniyeti hala aynı kalan bir liderin, en huzurlu topluluğu bile adım adım nasıl manipüle edebileceğini o kadar gerçekçi işliyor ki, okurken içimdeki o huzur hissinin yerini yavaş yavaş bir tedirginliğe bıraktığını hissettim.
Kitapta beni en çok sarsan şey, kötülüğün adaya bir anda ve silahlarla gelmemesi oldu. Her şey "düzen getirmek", "Daha modern, daha güvenli kılmak" gibi son derece masum ve rasyonel görünen kararlarla başlıyor. Başkan’ın adadaki martılarla başlattığı o anlamsız savaş, aslında doğaya ve dolayısıyla insanın kendi özüne açtığı bir savaştı. Livaneli bize şunu çok net gösteriyor: Doğanın dengesine müdahale ettiğiniz an, zincirleme bir felaketi de kendi ellerinizle başlatmış olursunuz.
Hikayeyi isimsiz bir ada sakininin ağzından dinlemek, olayların içine çekilmemi daha da kolaylaştırdı. Kendimi sık sık adalıların yerine koyarken buldum. Bir topluluğun, sırf huzuru bozulmasın diye küçük tavizler vererek nasıl adım adım özgürlüğünden vazgeçtiğini izlemek hem hüzünlü hem de ürkütücü bir deneyimdi. "Bana dokunmayan yılan bin yaşasın" mantığının, günün sonunda o yılanın herkesi sokmasıyla bittiğini bir kez daha acı bir şekilde gördüm.
Son Ada, sadece bir adanın yok oluş hikayesi değil; demokrasinin, özgürlüğün ve çevre
Ağrı Dağı Efsanesi
Ağrı Dağı Efsanesi – İnceleme
Ağrı Dağı Efsanesi, yalnızca bir aşk hikâyesi değildir; aynı zamanda doğunun sert coğrafyasını, insanın kaderle olan mücadelesini ve törelerin birey üzerindeki ağır baskısını anlatan güçlü bir destandır. Yaşar Kemal, bu eserinde dili adeta bir ressam gibi kullanarak okuyucunun zihninde büyüleyici manzaralar yaratır.
Romanın merkezinde Ahmet ile Gülbahar’ın imkânsız aşkı yer alır. Ancak bu aşk, klasik bir sevda hikâyesi gibi ilerlemez. Çünkü bu coğrafyada aşk, yalnızca iki insan arasında yaşanan bir duygu değil; törelerle, güçle ve toplumun katı kurallarıyla sınanan bir savaştır. Ahmet’in bir at meselesi yüzünden kendini ölümle yüz yüze bulması ve buna rağmen aşkından vazgeçmemesi, eserin en çarpıcı yönlerinden biridir.
Yaşar Kemal’in anlatımındaki en dikkat çekici unsurlardan biri doğadır. Ağrı Dağı yalnızca bir mekân değil, adeta yaşayan bir varlık gibidir. Dağ; bazen bir sığınak, bazen bir tehdit, bazen de insanın iç dünyasının bir yansıması olarak karşımıza çıkar. Bu yönüyle eser, doğa ile insan arasındaki bağı derin bir şekilde hissettirir. Okuyucu, yalnızca bir hikâye okumaz; rüzgârı hisseder, soğuğu yaşar ve dağın heybeti karşısında küçülür.
Eserdeki bir diğer önemli tema adalettir. Ancak bu adalet, modern hukuk anlayışından oldukça uzaktır. Törelerin belirlediği kurallar, çoğu zaman bireyin haklılığını gölgede bırakır. Ahmet’in yaşadığı haksızlıklar, toplumun körleşmiş düzenine güçlü bir eleştiri niteliğindedir. Bu durum okuyucuyu düşündürür: Gerçek adalet nedir ve kim tarafından belirlenir?
Dil açısından bakıldığında eser oldukça akıcıdır ancak aynı zamanda şiirsel bir yoğunluk taşır. Yaşar Kemal’in betimlemeleri o kadar güçlüdür ki, bazı bölümler bir roman olmaktan çıkıp adeta bir destan ya da ağıt haline gelir. Bu da kitabı
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Puan vermedi
Aşk'a o sonsuz olana ulaşmak için yapman gereken şeyin içinde olduğunu bilsen... Var olmaya, kabul ettirmeye, görünmeye çalıştığın şey sevgi değil desem...
Sevilme ihtiyacını Antik Yunan mitolojisinden cıkarıp modern çağın sınırlarında dolaştıran kitap, size kozmosun sizin içinizde olduğunu öğretiyor. Afrodit, Eros ve Psykhe gibi figürler üzerinden insanın varoluşsal arayışlarına ışık tutuyor. Gerçekte hep birlikte olmak, bir elmanın iki yarısı olmaktan çok bir elma olmayı aşk sananlara; aslında iki yarım olarak kalabilmenin konforunda aşkı anlatıyor... Bazen kaybolmanın, bazen unutmanın, bazen de kendi olabilmenin gölgesinde aşkı bulabilmek olduğunu Antik Yunan Mitolojik Tanrılarıyla anlatıyor ve aşkın aslında kendini bulmak, aşkta kendinden bir şeyler bulmak olduğunu..." Ruh başkasına ait olanı sahiplenmeye çalışırsa kendi özünden uzaklaştırdı. Ve bazen,insan kendine geri dönebilmek için önce kendini kaybetmek zorundaydı." Aşk ilk önce kendini kaybetmekti; ışıkların, doğanın, insanların bile bambaşka görünmesiydi ama sonra ruh kendini seçti. Kendine geldiğinde zaten her şeyin içinde olduğunu gördü.
"Eros erkek bilincine hissetmeyi öğretirken, Psykhe kadın bilincine "kendine dönmeyi" öğretecekti."
Aşk insanı tamamlayan bir şey değildi. Tam olduğunu dusundugun anda eksıklıgını gordugun her şeydi.
Mıtolojı uzerinden moder aşk ancak bu kadar güzel anlatılabilirdi. Bir anlığına Psykhe ve Eros olup askın ılk doğumuna şahitlik ederken buluyorsunuz kendinizi Yazarla tanışma kitabımdı ve sanırım son olmayacak
Sanılanın Aksine Mehmet Akif Ersoy
Puan vermedi·296 syf.·
2025 377. kitabı
Merhabalardan bir demet. =)
O sıkça rastladığım kafalardaki Mehmet Akif Ersoy ile okuduğum Mehmet Akif Ersoy'un arasında dağlar var...
Sözü uzatmadan virgülü virgüle ataçlamadan konuya dikey dalış yapacağım.
Hoş geldiniz. =)
İlk olarak 2. Abdülhamit'e yazdığı şiiri sunmak isterim:
YILDIZ'DAKİ BAYKUŞ
"Çoktan beridir vardı benim bir derdim:
Gideyim, zalimi ikaz edeyim, isterdim.
O, bizim câmi uzaktır, gelemez, mani' ne?
Giderim ben, diyerek, vardım onun cami'ine.
Kafes ardında hanımlar gibi saklıydı Hamid,
Koca Şevketli! Hakikat bunu etmezdim ümid."
Belki kırk elli bin askerle sanılmış Yıldız;
O silahşörler, o al fesli herifler sayısız.
Neye mâl olmada seyret, herifin bir namazı:
Sâde altmış bin adam kaldı namazsız en azı! Gördüğüm maskaralık gitti de artık zoruma,
Dedim ki: "Bunca zamandır nedir bu gizlenmek? Biraz da meydana çıksan da hasbihål etsek.
Adam mı, cin mi nesin? Yok ne bir gören; ne eden; Ya çünkü saklanıyorsun bucak bucak bizden.
Değil mi saklanıyorsu, demek ki: Korkudasın;
Ya çünkü korkan adamlar, gerek ki saklansın.
Değil mi korkudasın var kabâhatin mutlak!"
NOT: Birçok tarihçi şunda hemfikirdir Mehmet Akif Ersoy, hayatının sonuna kadar pişman olduğunu dile getiren bir beyanı olmamış, hatta 1926'da Safahat adlı bir kitabının yeni baskısında bu şiire yer vermiştir.
Bir diğeri... İstibdâd şiirinden:
Hamiyyet gamz eden bir pâk alın her kimde gördünse,
"Bu bir câni!" dedin sürdün, ya mahkum eylendin hapse.
Müvekkel eyleyip câsûsu her vicdana, her hisse,
Şiirler sadece edebi ürün değildir..Kitap Alıntısı
“Şubat” yalnızca bir ayın değil, bir ruh halinin adı. 
Emrah Kaplan, günlük koşuşturmada sesini duyuramayan hisleri 72 şiirde toplamış; aşk acısından varoluşsal sorgulamalara uzanan geniş bir duygu yelpazesini, herkesin anlayacağı kadar yalın ama derinleşen bir dille işliyor. “Benim adım yalnızlık” dizesinde modern insanın en büyük dramını bir karaktere dönüştürüyor; ay ışığı, rüzgar ve çiçekler aracılığıyla gündelik olanı şiirsel bir derinliğe taşıyor. Karanlıktan ışığa uzanan bu yolculukta çaresizlik umuda, isyan dirence dönüşüyor. Sadece kelimelerden değil; iyi bir insan olma çabasının, direnmenin ve hümanizmin izini taşıyan bu kitabı, güzelliği aramaktan vazgeçmeyen herkese öneririm.
Emrah Kaplan, günlük koşuşturmada sesini duyuramayan hisleri 72 şiirde toplamış; aşk acısından varoluşsal sorgulamalara uzanan geniş bir duygu yelpazesini, herkesin anlayacağı kadar yalın ama derinleşen bir dille işliyor. “Benim adım yalnızlık” dizesinde modern insanın en büyük dramını bir karaktere dönüştürüyor; ay ışığı, rüzgar ve çiçekler aracılığıyla gündelik olanı şiirsel bir derinliğe taşıyor. Karanlıktan ışığa uzanan bu yolculukta çaresizlik umuda, isyan dirence dönüşüyor. Sadece kelimelerden değil; iyi bir insan olma çabasının, direnmenin ve hümanizmin izini taşıyan bu kitabı, güzelliği aramaktan vazgeçmeyen herkese öneririm.Canan Tan’ın Piraye'sine Eleştirel Bir Bakış
Canan Tan’ın 
Canan Tan 
Piraye Piraye romanı, okuyucuya "modern, özgür ruhlu, kendi ayakları üzerinde duran ve çok yükseklerde yaşayan bulunmaz bir kadın" imajı pazarlayarak başlar. Ancak sayfalar ilerledikçe yazarın bakış açısıyla okurun gerçekliği arasındaki o derin uçurum açılır. Çünkü karşımızda iddia edildiği gibi ne destansı, büyük bir aşk vardır ne de gerçek anlamda güçlü bir kadın karakter. Karşımızdaki Piraye, aslında son derece silik ve çelişkilerle dolu bir figürdür.
Piraye’nin bu ikiyüzlü duruşu, hayatındaki erkeklere gösterdiği o muazzam tolerans tezatlığında saklıdır:
İlk Perdede Kolayca Silinen Masumiyet: Üniversite yıllarında hayatına giren, kendisiyle Nazım Hikmet şiirleriyle konuşan, edebiyatla iç içe o masum çocuğu en ufak bir şeyde "benim dengim değil" kibriyle tek kalemde hayatından çıkarır, üzerini acımasızca çizer. Kendini çok yüksekte gördüğü için ona hiçbir tolerans göstermez.
Feodalitenin Karşısında Eğilen Gurur: Aynı Piraye, üniversite ortamında kendini "ağa" gibi tanıtıp hava atan, ama kendi memleketine ve töresine girdiğinde ailesinin karşısında tek bir kelime bile edemeyen, kendi kararlarını alamayan muazzam ezik ve silik bir adam olan Haşim’in karşısında ise adeta el pençe divan durur.
Haşim’in ve ailesinin o baskıcı, feodal dünyasına gösterdiği ucu bucağı gelmeyen tolerans, Piraye’nin o "bağımsız kadın" maskesini tamamen düşürür. Bu durum, ortada kör kütük bir aşk olmadığını; aksine Piraye’nin bilinçaltında o ailenin gücüne, toplumdaki yerine, zenginliğine ve statüsüne duyduğu gizli bir hayranlık olduğunu gösterir.
Kendini erişilmez ve bulunmaz Hint kumaşı zanneden bu kadın, gerçek hayatın içine ve o töre çarkının çelişkilerine daldığında hiçbir ağırlık koyamaz. Ne o hayata tam anlamıyla isyan edebilir ne de savunduğu değerlerin arkasında
Canan Tan Piraye Piraye romanı, okuyucuya "modern, özgür ruhlu, kendi ayakları üzerinde duran ve çok yükseklerde yaşayan bulunmaz bir kadın" imajı pazarlayarak başlar. Ancak sayfalar ilerledikçe yazarın bakış açısıyla okurun gerçekliği arasındaki o derin uçurum açılır. Çünkü karşımızda iddia edildiği gibi ne destansı, büyük bir aşk vardır ne de gerçek anlamda güçlü bir kadın karakter. Karşımızdaki Piraye, aslında son derece silik ve çelişkilerle dolu bir figürdür.
Piraye’nin bu ikiyüzlü duruşu, hayatındaki erkeklere gösterdiği o muazzam tolerans tezatlığında saklıdır:
İlk Perdede Kolayca Silinen Masumiyet: Üniversite yıllarında hayatına giren, kendisiyle Nazım Hikmet şiirleriyle konuşan, edebiyatla iç içe o masum çocuğu en ufak bir şeyde "benim dengim değil" kibriyle tek kalemde hayatından çıkarır, üzerini acımasızca çizer. Kendini çok yüksekte gördüğü için ona hiçbir tolerans göstermez.
Feodalitenin Karşısında Eğilen Gurur: Aynı Piraye, üniversite ortamında kendini "ağa" gibi tanıtıp hava atan, ama kendi memleketine ve töresine girdiğinde ailesinin karşısında tek bir kelime bile edemeyen, kendi kararlarını alamayan muazzam ezik ve silik bir adam olan Haşim’in karşısında ise adeta el pençe divan durur.
Haşim’in ve ailesinin o baskıcı, feodal dünyasına gösterdiği ucu bucağı gelmeyen tolerans, Piraye’nin o "bağımsız kadın" maskesini tamamen düşürür. Bu durum, ortada kör kütük bir aşk olmadığını; aksine Piraye’nin bilinçaltında o ailenin gücüne, toplumdaki yerine, zenginliğine ve statüsüne duyduğu gizli bir hayranlık olduğunu gösterir.
Kendini erişilmez ve bulunmaz Hint kumaşı zanneden bu kadın, gerçek hayatın içine ve o töre çarkının çelişkilerine daldığında hiçbir ağırlık koyamaz. Ne o hayata tam anlamıyla isyan edebilir ne de savunduğu değerlerin arkasında