Ah Maria, niçin senle bir pencere kenarında oturup konuşamıyoruz? Niçin rüzgarlı sonbahar akşamlarında, sessizce yan yana yürüyerek ruhlarımızın konuştuğunu dinleyemiyoruz? Niçin yanımda değilsin?
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Hikmet biraz düşündü. <<Oyunun sonunda, Mills evlensin Monicayla albayım!>> dedi sonunda.
<<Çünkü susup beklemesini bilenler kazanır. Schlick'i de savaşta öldürmekten vazgeçelim. Zaten eninde sonunda, aklını kaybedecektir. Bu gerilime daha fazla dayanamaz.
Eskiden böyle kocalar, düelloda falan ölürdü. Ben buna benzer bir film görmüştüm. Şimdi kılıcın yerini ruh hastalıkları aldığı için, bu çeşit ölümleri tasvir etmek biraz teknik bilgiyi gerektiriyor. Schlick'in akıl hastanesindeki yaşantısını da anlatalım mı albayım?
Hüsamettin Bey elini tahtaya vurdu.<<Oraya girmiş gibi konuşuyorsun Hikmet. >>
<<Girmesine girerim de albayım, çıkması zor olur diye korkuyorum. Bugünün doktorları, insanın delirdiğini çok kolay kabul ediyorlar da, iyileştiğine inanmakta, biraz nazlanıyorlar.
Hayat böyle işte;
İnsana yürümeyi öğretiyorlar
Ama kimse yolu göstermiyor albayım.
Yazarlık okura "Bunu tam ben de söyleyecektim ama o kadar çocuksu olamadım." dedirtebilme hüneridir.
Sayfa 30
