Yalnızlığım bir tanrıyı bile kıskandıracak kadar güçlü.
Bunu bir acıdan söz eder gibi söylemiyorum artık. Bir terk edilişin ardından yere düşmüş bir insan gibi de söylemiyorum. Ben yalnızlığımı uzun
23 yaşına kadar hiç yazmayıp, hayatında ilk defa yazmayı deneyen bir kahveye geçip oturan, yazmaya başlayan ve bir an gelir hayatın akışından bahsederek, “Asansör dördüncü katta durdu.” başlayan
bu kitapta geçen isimler hayalidir; kitabın muhtevası ise bir kurgu.
bana soracak olursanız kurgulardır gerçek olan!
bu kitapta ve bende emeği olup da ismini anamadığım yüzlerce insanın da kulaklarına hoş bir seda olarak fısıldıyorum:
yapıştır.