Kalabalık içinde yalnız yaşamak, Kalabalık içinde gezip beraber bir köşeye kaçmak, işte asıl zevk budur. İnsan, kalpleri birbirine bağlayan bu bağları o zaman anlar. Ben seni ne kadar çok sevdiğimi başka bir kadını gördüğüm zaman anlıyorum.
Tesadüf seni önüme çıkarmasaydı, gene aynı şekilde, fakat herşeyden habersiz, yaşayıp gidecektim. Sen bana, dünyada başka türlü bir hayatın da mevcut olduğunu, benim bir de ruhum bulunduğunu öğrettin...
Muhakkak ki bütün insanların birer ruhu vardı , ama birçoğu bunun farkında değildi ve gene farkında olmadan geldikleri yere gideceklerdi .
Bir ruh , ancak bir benzerini bulduğu zaman ve bize , bizim aklımıza hesaplarımıza danışmadan lüzum bile görmeden, meydana çıkıyordu...
Biz ancak o zaman sahiden yaşamaya , -ruhumuzla yaşamaya- başlıyorduk.