beyza
@monown
68 okur puanı
Ocak 2024 tarihinde katıldı
Kitap genel olarak kadın karakterin içsel çatışmalarıyla geçti. Elalem ne der korkusu, yaptığını kendine yakıştıramaması ve aralarındaki yaş farkı başlıca sebeplerken aldatılmaya karşı olan korkusu kadının yavaş yavaş kendini kaybetmesine sebep oldu. Erkek karakterin aldatıp aldatmadığı ise kesin olarak okurun önüne sunulmuyor kadının bakış açısından okuyoruz her şeyi.
Kitabın sonunda Selim İleri’nin yaptığı açıklamada erkek karakter için aile baskısı, evlenme zorunluluğu, dul genç kadından ayrılmaya yazgılı oluşu gibi söylemler var fakat kitaptan bunu çıkarmak da oldukça zor. Erkek karakterin çok sevdiği ama mecbur kaldığı dramatik bir iç çatışma görmüyoruz. Bağlamdan yola çıkarak romanı iki taraf için de bir trajediye dönüştürmek için söylenmiş gibi. Kısacası aldatıp aldatmadığını bilmiyoruz fakat sonda yaşanan olay kadın kalbiyle oyun olmayacağını açıkça gösteriyor.
Reklam
Gerçek anlamda dönem kitaplarına, dizilerine her şeyine bayılıyorum ya. Gurur ve Önyargı'yı okurken nasıl elimden bırakamadıysam bunu da kısıtlı zamanıma rağmen elimden bırakamadım. İnanılmaz keyif aldım. Aşka aşık olabilirim, Anne ve yüzbaşı sağ olsun yeniden fark ettim. Wenthworth'un Anne'e yazdığı mektubu okurken ağzım yırtılacaktı O KADAR GÜZELDİ Kİ. Geçmişteki kalp kırıklığının zamanla iyileşmesi, kalplerinin her şeye rağmen yine birbirlerine ait olması.. GERÇEKTEN umutsuz bir romantiğim ve buna bayılıyorum.
Okurken gözlerimin dolu dolu olduğu bir kitaptı. Her biri birbirinden güzel çocukları okurken o kadar duygulandım ki kitap hiç bitmesin istedim. En sonunda Enrico'nun arkadaşları ve okuluna olan vedasında dayanamayıp yine ağladım. Kitap boyunca göğsümde hep bir ağırlık vardı cidden inanılmaz bir kitaptı benim için. Fakat dikkatimi çeken, sinirimi oldukça bozan bir durum vardı. Enrico'nun babası. İyi bir evlat yetiştirme gayesiyle yaptığı eylemler başa kakmadan başka bir şey değildi. Enrico herhangi bir konuda başarılı olduğu zaman diğer arkadaşlarıyla kıyaslayıp, onların yaşam koşulları daha zor olduğu için yaptıklarını yüce görürken kendi oğlunu değersizleştirmesi o kadar gözüme battı ki sinirden şiştim. İlerideki hayatında düşük özsaygı ve özgüven, kendini sabote etme, anksiyeteye sahip olmazsa tebrik edeceğim çünkü babası bunun için elinden gelen her şeyi yaptı. Gerçi sadece babası da değil çevresindeki herkes öyleydi. Bu çocuk napsın??? ekonomik olarak şanslı bir kesimde olduğu için özür mü dilesin.
Diğer dikkatimi çekense kitapta inanılmaz bir vatanseverlik olması. Türk olmama rağmen bu kadar etkilendiysem İtalyan biri okuduğunda yaşayacağı hisleri tahmin bile edemiyorum. İtalya'nın dağına taşına kurban olur herhalde. Yazarın bir zaman askerlik yapması da bu durumu açıklıyor.
Genel olarak saydığım durumları geçersek çok sevdiğim ve duygulandığım bir kitap oldu. Gözlerim üzüntüden değil de sevgiden doldu hep.
Öyle bir yazar ki ne sinirimin önüne geçebiliyorum ne de kitaplarını elimdem bırakabiliyorum. Reşo Ağa'da okuduğum diğer iki kitabı gibi birbirinden ilginç hikâyelere tanık olmamı sağladı. Kitap "Doğunun insanı, sevdiği için ölür, yaşamak için öldürür. " cümlesiyle başlıyor fakat ilk üç hikâye "Doğu'nun insanı sadede öldürür. " mottosuyla devam ediyor. Kendilerinin belirlediği namus yasalarıyla insan öldürmenin ne kadar kolay, kadın olmanınsa ne kadar zor olduğunu görüyoruz.
Diğer ilgimi çeken unsursa Bekir Yıldız'ın kadın karakterlerin çoğunu para ve hırs düşkünü yapması. Okuduğum üç kitabında da buna fazlasıyla şahit oldum. Erkekler evdeki aptal eşlerinden kaçmak için bir genelev turu yapar ve her seferinde biz buna şahit oluruz :) Yani artık o kadar şahit oldum ki hikâyenin başında adamın nereye gideceğini çıkarabiliyorum. Yazarı bu konuda da tebrik ediyorum, o kadar gerçekçi yazıyor ki bir yerden sonra yıpranan sinirinizle baş başa kalıyorsunuz.
Genel olarak okumaktan keyif aldığım, memleketimin farklı yerlerindeki insanların yaşamı ve erkeklerin iç dünyasına yolculuk yapmamı sağlayan bir yazar Bekir Yıldız. Edebiyatımızda bu kadar arka planda kalmasını üzücü buluyorum.
Şiş gözlerimle ve ağrıyan başımla sadece bu kitabı çok sevdiğimi söylemek istiyorum. Savaş ve yitirilen milyonlarca hayattan sadece birine şahitlik ettim 368 sayfa boyunca. Sora'nın erkek kardeşi youngsoo için her şeyi göze alırken aslında kendisinin de çocuk olduğunu unutması çok üzücüydü. Youngsoo ise ayrı bir hayal kırıklığı benim için. Okyanuslarda hiç balık tutamamış olması ve hiçbir zaman da tutamayacak olmasının yaşattığı kalp kırıklığının önüne geçemiyorum. Savaşın insanlardan hayallerini ve hayatlarını çalmasından nefret ediyorum. Sora'nın büyürken Youngsoo'nun her zaman dokuz yaşında kalacak olmasından da nefret ediyorum.
Sora'ya ne kadar üzüldüysem, Youngsoo'yu da o kadar sevdim. Annesinin inanılmaz baskılarına rağmen her zaman ablasına destek olması ve bunu son anında bile göstermiş olması ablasını ne kadar sevdiğini gösterdi bana. Annesinden ise nefret ettim. Dönemin şartlarını, yetiştirilme tarzını ya da kendince kızının iyiliğini düşünüyor olması empati yapmamı sağladı fakat onu asla haklı buldurmadı. Hiçbir anne evladına keşke ben ölseydim bu kadar üzülmezdin dedirtmemeliydi. Sonlara doğru araları düzeldi fakat Sora'nın da dediği gibi içindene hep acaba annemin dedikleri doğru mu? düşüncesi geçecektir eminim ki. Kızında silinmeyen yaralar oluşturdu. Hatta kendisi yüzünden kardeşlerine bile cephe almasını sağladı.
Kitabın sonunda ilerde ne olacağından bahsetmiyor fakat ben Sora'nın çok istediği özgürlüğe kavuştuğuna inanıyorum. Okuduğum en güçlü kişiydi ve eminim ki Youngsoo çok güvendiği ve sevdiği ablasıyla gurur duyuyordur.
Reklam