Kitaplarımı göndermeni isteyip istemediğimi soruyorsun - sevgili dostum, Tanrı aşkına onları benden uzak tut! Artık yönlendirilmek heyecanlandırılmak ve cesaretlendirilmek istemiyorum, zaten bu kalp kendi kendine de yeterince çağlıyor; benim ninnilere ihtiyacım var ve onları da Homeros’ta fazlasıyla buldum.
İdam mahkûmu!
Tamam, neden olmasın?
İnsanların, içinde işe yarayan tek şeyin şu cümle olduğu bir kitap okuduğumu hatırlıyorum, insanların hepsi belirsiz bir süre için ertelenen ölüm cezasına mahkûmdurlar. O halde durumumda nasıl bir değişiklik oldu ki?
Pyotr İvanoviç’in onu son görüşünden bu yana epey değişmiş, zayıflamış gibiydi, ama yüzü bütün ölülerde olduğu gibi güzel, daha da önemlisi yaşarken olduğundan daha anlamlıydı. Yüzünde “gereken her şey yapıldı, hem de tam gerektiği gibi yapıldı,” gibi bir ifade vardı.