yazmaya hevesli tipler gelir bazen. kelimelerin onlara kendiliğinden geleceğine inanan ahmaklardır bunlar. insanlarımıza bakarlar, önlerindeki biradan bir fırt alırlar. sonra doğru kelimeler belki oradadır diye tavana bir göz atılır. nihayetinde not defterine bir şeyler karaladıklarını görürüz.
kamyon şoförü ya da vinç operatörü olacağına bir anda gözü kesmez insanın ama yazarlıkta bir sorun yoktur. ''nedense herkes yazar olacağına emindir,'' der, iyi bildiğimiz bir moruk.
Reklam
Bak moruk, hayat bir mağlubiyetten daha büyüktür.
Sayfa 98
«Birçok zenci, united-fruit-company gemisine muz taşımaktadır, çok az para almaktadırlar, durmadan koşmaktadırlar, yoksa bir adam, koş moruk, diye bağırmaktadır. Ah, muz salkımları yüz kilodur. Adam anneme de bağırdı, koş moruk, dedi, annem koşamadı, çünkü içinde ben vardım. Adam, koş moruk, diye bağırdı, ama annem moruk değildi, otuz yaşındaydı, ama moruk gibi görünmekteydi. Annem düştü, adam annemin karnını tekmeledi, karnında ben oturmaktaydım. Taşı bunu, dedi, ama muz salkımı annemin belini kırmıştı, annem kalkamadı, adam, kalk moruk, dedi, gemi Amerika'ya gidecek, dedi. Annem kalktı, çöplüğe geldi, benl doğurdu, öldü.»
Sayfa 17
Reklam
Reklam