“Kara delikler yakınlarındaki yıldızlardan kopan parçaları yutarak büyüyormuş. Tıpkı insanlar gibi..
İnsanlar da içlerinin karanlığını, ruhunu emdikleri başka insanların aydınlığıyla besliyor. Anlasana herkes birbirinin katili. “
“Şu anda neredeydim?
Hiçbir fikrim yoktu. Gerçekten yoktu.
Neresiydi burası?
Sadece, yürüyen sayısız gölge görüyordum. Hiçbir zaman var olmamış gibi görünen bu yerin ortasında..”