BİR KAPI AÇIP GİTSEM
Ben bu dünyaya yanlış gelmiş olacağım ben,
Ben öyle her insandan, o kadar uzağım ben.
Yine bu gözlerimdir okşanacak şey arar,
Yoksa içimde başka bir dünya hasreti var.
Uyanır gibi birden bir korkulu rüyadan,
-O içimden sevdiğim, benim olan dünyadan,
Bir ses bana: "Gel!" dese, ben o sesi işitsem;-
Kimsecikler duymadan bir kapı açıp gitsem!
Maalesef, savaşlar tarihin temel dayanağı olmaya devam etmektedir. Tarih kitaplarında, insanların cehaleti ve batıl itikatları kaldırıp atma yolunda gösterdiği başarı değil, insanların başka insanları dize getirmekteki başarısından söz edilmektedir.
Ve içimde geriye dönmek korkusu var. Hiçbir şey hatırlamak istemiyorum. Elimi cebime sokarken, bana iki gün evvelini hatırlatacak bir kâğıt parçasına, bir şeye rastlamaktan bile korkuyorum.
Meçhul ümitlere inanmadığım an,beni kurtaracak şeyin ne olduğunu bilmek istiyorum. Ümit etmek bile az. Emin olma ihtiyacı. Yalancı istikbalin şüpheli vaatlerine değil, teminatına ve senedine ihtiyacım var. Hâlbuki o vaat bile etmiyor ve kendisine beni nasıl karşılayacağını sorduğum vakit, korkunç bir dilsizlikle susuyor.