Ben hayalperestim;benim öylesine az gerçek yaşamım oluyor,bunun gibi,şimdiki gibi dakikaları öyle nadir sayıyorum ki,bu dakikaları hayallerde tekrar tekrar yaşamadan duramıyorum.
Çıplak bedenlerimiz haricinde hiçbir şeyimiz hatta saçlarımız bile kalmamıştı;sahip olduğumuz tek şey,kelimenin tam anlamıyla çıplak varoluşumuzdu.Eski hayatlarımızla somut bir bağ kurabilecek ne kalmıştı?