Bu ağacı ellerimle sallamak isteseydim, gücüm yetmezdi. Oysa gözümüzle göremediğimiz rüzgâr, ona istediği gibi eziyet ediyor; onu eğip büküyor. Bizi en çok inciten, en kötü eziyetleri çektiren görünmez ellerdir; bizi eğip bükenler de onlardır.
Sadrazamın konağından çıktıktan sonra, Cevat Paşa ile kol kola karanlıkta, Nişantaşı Caddesinden Teşvikiye’ ye doğru sık adımlarla ilerliyorduk. Cevat Paşa samimi bir lisanla bana sordu:
"Bir şey mi yapacaksın, Kemal?"
"Evet Paşam, bir şey yapacağım!"
"Allah muvaffak etsin!"
"Mutlaka muvaffak olacağız!"