Sabahattin Ali'nin Gözünden Anadolu ve Anadolu İnsanıEdebiyat
Sabahattin Ali’nin öykülerinde Anadolu’yu ve oranın insanını okumak, benim için sadece edebi bir yolculuk değil; adeta o toprakların kokusunu, tozunu ve sızısını iliklerine kadar hissetme deneyimi oldu. Yazarın her bir metinde insan psikolojisinin en kuytu köşelerine sızması, bunu yaparken de toplumsal adaletsizlikleri tokat gibi yüzümüze çarpması inanılmaz etkileyici. Karakterlerin o çaresizlikleri, verdikleri o sessiz hayatta kalma mücadeleleri ve sistemin katı çarkları arasında nasıl unufak oldukları satır aralarında öyle bir canlılıkla anlatılmış ki, insan her öykünün sonunda derin bir sessizliğe gömülmekten kendini alamıyor.
ASFALT YOL
Sabahattin Ali’nin bu öyküsünü bitirdiğimde boğazımda gerçekten çok ağır bir düğüm kaldı. Hani hayatta bir şeyi çok istersiniz, bütün kalbinizi, tüm iyi niyetinizi ortaya koyarsınız da sonunda o canla başla yaptığınız şey dönüp en çok sizi vurur ya; işte tam öyle bir hikaye bu. Okurken sadece sıradan bir yol yapım hikayesi değil, idealist bir insanın o temiz hayallerinin sistemin çarkları arasında nasıl paramparça olduğunu izledim resmen.
Öğretmen köye ilk geldiğinde içi umutla, enerjiyle dopdolu. Kendisinin de köylü kökenli olmasıyla gurur duyuyor, hatta dürüstçe "içimde yabancı bir yere gidiyorum hissi yoktu" diyor. Buradaki psikoloji aslında hepimize çok tanıdık: "Ben onlardan biriyim, beni anlarlar, bağ kurabiliriz." Bu inanç, öğretmenin hayattaki en büyük dayanağı aslında. Kamyonun o bozuk yollardaki sarsıntısından sersemlemiş olsa bile, kafasında köylüyle kuracağı o sıcak köprü var. Ama daha ilk günden muhtarın o umursamaz bir tavırla "beş on gün dinlen hele" demesiyle, o aşılmaz soğuk duvarı ilk kez hissetmeye başlıyoruz. Köylü için okul ya da eğitim hayati bir ihtiyaç değil, sadece hayatın (harmanın, tarlanın) arasında
Kısa ve öz İnceleme... Tatlı geceler kitap arkadaşlarım <3
"İnsan ruhu, insan bilinci bir masa köşesine çarpınca rastlantı sonucu yaralanan bir diz değildir."
Selamlaaar! 🩷
Merak edip bir solukta okumuş olduğum, okurken kâh heyecanlandığım, kâh üzüldüğüm ve yeri geldiğinde içimde bulunan bir takım duygu ve hislerin kımıldadığını fark ettiğim "Anne Bir Sabah İyiler Kazanacak" isimli kitap...
Sohbet tadında ilerleyen, okuyucuyu hiçbir şekilde sıkmayan ve akıcı üslubu sayesinde sürükleyicilik sağlayan çok güzel bir kitap.
İçeriğinde; mektuplar, duyguların satırlara aktarılışı ve kimi zaman da hüzünlendiren satırlar bulunuyor.
Kahve eşliğinde bir çırpıda okurum diyen okurlara tavsiye ederim...
İyi geceler.
Kitapla kalın, mutlu kalın...
🩷
Reklam
Öncelikle hepinize iyi geceler.
Ben normalde kitapları önerilere, beğenilere göre almayı seçen bir insanım. Çok bilinmedik kitaplar alıp başladığımda kötü çıkarsa mutlu olmayacağımı düşünürüm. Ancak bu sefer sahafta dolaşırken yüzlerce kitabın arasından gözüme bu kitap takıldı ve yorumlarına bakmadan alıp geldim. Eve gelip bu uygulamada arattığımda da kitabın çok okunmadığını doğru düzgün alıntısının bile paylaşılmadığını gördüm. Kitabı okudum, bitirdim ve bugünden itibaren biliyorum ki birşeyin güzel olmak için çok fazla kişinin onaylamasına ihtiyacı yoktur. Gerçekten önyargılarımı kırdığım, her sayfasından zevk aldığım, her sayfasından bir mesaj çıkardığım bir kitap oldu. Özellikle kitapta birinci bölüm ve bölümün son sayfaları sanırım hiç unutmamamı ve bu kitabı herkese önermemi sağlayacak olan sayfalardı. Kitabın içeriğiyle ilgili hiçbir bilgi vermek istemiyorum çünkü okuyan kimsenin pişman olmayacağına eminim diyebilirim. Okuyan herkes kendi bakış açılarıyla, kendi görüşleriyle okusun isterim. Bu tarz bilinmedik kitaplardan önerebileceğiniz varsa önerilerinize her zaman açığım, okumaktan çok memnun olurum.
Hepinize sevgilerimle…
Turhan Kayaoğlu
Turhan Kayaoğlu
Sonunu tahmin etmiştim aslında fakat yine de beklediğim son olmasın istedim. Yalnızlığın bu kadar iyi işlendiği daha iyi bir roman var mıdır bilmiyorum.
Puan vermedi
"Günaydın,
Bazı cümleler neden aklımızda kalıyor bilmiyorum. Belki tam söyleyemediğimiz bir şeyi bizim yerimize söyledikleri içindir. Bugün size öyle hissettiren bir cümle denk gelsin sevgili okur. Güzel günler...
YUSUF ATILGAN - AYLAK ADAM
(yapıkredi yayınları syf 75-76)
- Eski evimizin önünden geçelim mi? diye sordu.
- Geçelim.
Rahatladı. Demek düşündüğü buydu. Eski evi! On gündür konuşmalarından anladığına göre, kızkardeşini, biraz da annesini kendi kendine yıkabilmişti. Ama daha dimdik duran bir babası vardı; bir de bu eski evi. Bugün eve saldıracaktı. Acelesi yoktu;sonra babasını da yıkardı. Kimsesiz kalsın istiyordu. "Benim ona tutunabilmem için onun benden başka bir dayanağı olmamalı."Gene de bu kızın ilerde kendi yüzünden azap çekeceğini sanıyordu. Başını çevirip baktı. Azap çekmesini istemiyordu. Sonra kafasında hep o iki cümlelik söz dolaşmaya başladı. Gelip geçenlere düşmanca bakıyordu. Sanki azap çekeni ilaçla kurtaran onlardılar. - Boş yere azap çekmeyin, bir Derman için, dedi. Güler ona şaşırmış gibi bakıyordu. Başıyla arkasını gösterdi. - Şu vitrindeki el ilanında okudum, dedi. Güldü. O da güldü. Tünel'e yakın nerdeyse Ayşe'nin sokağına sapacaktı. Bir ötedeki sokağa saptılar. Önce sağa sonra sola dönüp yolun ortasında durdular. Güler, - İşte bu, dedi. Hatırladın mı? - Neyi? - On beş gün önce seni bu sokağa getirmiştim. Şurda durmuştum. Benimle konuşmanı istiyordum. -Tamam, hatırladım. Bu ev yanındakilere benzemiyor mu? - Çocukluğum orda geçti. Ama annem ... O zamanlar ben de istiyordum. Sonunda taşındık. Şimdi hep bu eve hayınlık ettiğimi sanıyorum. Haydi, gidelim. Yürüdüler. Güler önüne bakıyordu. Köşeyi dönerlerken, - Ben o evi biliyorum, dedi. Üç oda, bir mutfaklı değil mi? - Nerden biliyorsun? - İçinde oturanları tanıyorum. Erkek en yakın lisede
Bu kitaba Bir şans verin derimAlıntı
Jack London’ın en güçlü eserlerinden biri olan Martin Eden, dışarıdan bakıldığında bir başarı hikâyesi gibi görünür; fakat aslında insanın kendi içinde kayboluşunu anlatan derin ve sert bir romandır. Kitap boyunca yalnızca bir karakterin yükselişini değil, aynı zamanda ruhunun yavaş yavaş tükenişini okuruz.
Martin, denizcilik yapan, eğitimsiz ama zeki ve öğrenmeye aç bir gençtir. Zengin bir aileyle tanıştıktan sonra hem aşkı hem de “üst sınıf” denen dünyayı görür. Sevdiği kıza layık olabilmek için kendini eğitmeye karar verir. Geceler boyunca kitap okur, yazılar yazar, aç kalır, dışlanır ama vazgeçmez. İşte romanın en etkileyici noktası burada başlar: Martin’in mücadelesi sadece fakirlikle değil, toplumun insanı küçümseyen yüzüyledir.
Roman ilerledikçe Martin’in değişimini çok güçlü hissederiz. Önceleri umut dolu olan karakter, zamanla toplumun yapaylığını fark etmeye başlar. Fakirken değersiz görülen adam, başarılı olunca herkes tarafından saygı görür. Bu durum Martin’in insanlara olan güvenini sarsar. Çünkü insanlar onun karakterini değil, ününü sevmektedir.
Kitabın en ağır tarafı psikolojik derinliğidir. Martin düşündükçe yalnızlaşır. Bilgi arttıkça çevresiyle arasındaki mesafe büyür. Bu yüzden roman, özellikle kendini çevresine ait hissedemeyen insanlarda çok güçlü bir etki bırakır.
Martin Eden aynı zamanda toplum eleştirisidir. Yazar; sınıf farkını, insanların çıkarcı yönlerini ve başarıya duyulan sahte hayranlığı sert ama gerçekçi bir şekilde gösterir. Kitap, “başarı insanı gerçekten mutlu eder mi?” sorusunu sürekli hissettirir.
Romanın dili akıcıdır fakat duygusu ağırdır. Özellikle son bölümler insanın içinde boşluk bırakan bir etki yaratır. Bu yüzden kitap bittikten sonra bile Martin’in düşünceleri uzun süre akılda kalır.
Kısacası bu eser:
başarı ve
Reklam
Reklam