Cesur Yeni DünyaBilim-Kurgu
Merhaba arkadaşlar bugün sizlere bilim kurgu klasiklerinden biriyle geldim. Yeni girdiğim güzel bir grupla bu kitabı okuyup bitirdik ve değerlendirmesini yapacağız. Açıkçası kitabı hiç sevemedim bana hiç hitap etmedi. Abartılmış bir klasik olarak görüyorum, tabii bu kendi fikrim. Severek okuyanlara saygım sonsuz ama bana göre değildi hiç. Gelin kitaptan bahsedelim hemen biraz.
Kitap, insanların laboratuvarlarda üretildiği, çocukluktan itibaren şartlandırıldığı ve "mutluluk" adına özgürlüklerinden vazgeçtiği bir geleceği anlatır. Teknolojinin ve bilimin aşırı ilerlediği; ancak aile, bireysellik ve duyguların tamamen yok edildiği, "cemaat, özdeşlik ve istikrar" üzerine kurulu bir geleceği anlatan dünyaca ünlü bir distopya eseridir. Romanda anlatılan Londra’da insanlar geleneksel yollarla doğmaz, kuluçka merkezlerinde tüplerde üretilir ve genetik olarak sınıflara (Alfa, Beta, Gama vb.) ayrılır.
Bireyler uykudayken dinletilen ses kayıtlarıyla (hipnopedya) eğitilir ve sorgulamadan sadece tüketen, haz odaklı bireyler haline getirilir. Doğal üreme ve annelik-babalık gibi kavramlar yasak ve "pornografik" bulunur. Acı ve mutsuzluk "soma" adı verilen yan etkisi olmayan uyuşturucularla bastırılır.
Sistem bu şekilde kusursuz işlerken, modern dünyanın kurallarına uymayan iki karakterin ortaya çıkmasıyla düzen sarsılır. Sistemin dışında, geleneksel bir yaşam süren bir bölgede (Vahşi Rezerv John) annesiyle birlikte büyüyen John, medeni dünyaya getirilir. Shakespeare okuyarak büyüyen John, medeniyetin sözde "mutlu" ama ruhsuz insanlarına karşı çıkar; aşk, acı çekme ve özgür irade gibi kavramları savunarak sistemin yöneticileriyle felsefi bir çatışmaya girer.
Roman, toplumsal istikrar uğruna insanlıktan çıkmanın ve bireyin sistem tarafından nasıl yok edilebileceğinin en çarpıcı
Öncelikle herkese merhabalar.
Bugün birkaç saatte bitirdiğim bir kitaptan bahsedeceğim. “Var Mısın Ki Yok Olmaktan Korkuyorsun?”, ismiyle bile insanda merak uyandıran ve düşünmeye sevk eden bir eser. Daha okumaya başlamadan insanı sorgulamaya yönelten bu kitap, okudukça bana birçok farklı bakış açısı kazandırdı.
Kitabı okumaya başladığımdan bitirene kadar, esas olanın anlamak ve kabullenmek olduğunu fark ettim. Ayrıca iradenin önemini daha iyi kavradım. İyi olmayı da kötü olmayı da insanın seçtiğini, akıl ile bunu önce kavrayıp daha sonra anlamak ve hissetmek gerektiğini anladım.
Kitabın bir yerinde dost ile alakalı bir yazı vardı. Esas dost ve dost olmayıp dost olabilme kapasitesi olan kişilerden bahsediyordu. İnsanlara hayatından hemen çıkarmadan önce bir şans vermen gerektiğini anlatıyordu. İnsanları sadece bakarak değil, görerek anlamaya çalışmak gerektiğini söylüyordu. Aslında baktığımızı görür, gördüğümüze bakarız. Ancak bakmak için değil; anlamak, kabullenmek ve hissetmek için bakmamız gerektiğini, anladığımız, kabullendiğimiz ve hissettiğimiz zaman hayatın daha konforlu olduğunu anlatıyordu.
Ayrıca var olmanın sadece bedensel değil, ruhsal ve akılsal olarak da gerçekleştiğini; sevmenin ise mutluluğa giden yolda önemli bir basamak olduğunu anlatıyordu.
Aslında o kadar çok şey yazarım ki, fakat fazla uzatmak da istemiyorum. Bence bu kitabı mutlaka okumalısınız. Kitabın sonunda kendimle ilgili bir şeyi örneklendirdim ve muhtemelen bunu ömür boyu unutmayacağım.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Sinem
Cem Bostan Sinem:
Bazı romanlar okuru zekâsıyla etkiler, bazıları ise doğrudan kalbine dokunur. Sinem, ikinci gruba ait bir kitap. Cem Bostan, Alper ve Sinem'in hikâyesi üzerinden yalnızca bir aşk anlatmıyor; insanın sevdiği kişi uğruna ne kadar direnebileceğini, hayatın en beklenmedik sınavları karşısında nasıl ayakta kalmaya çalıştığını da gösteriyor.
Roman boyunca aşkın romantik yönünden çok bedel isteyen tarafıyla karşılaşıyoruz. Karakterler mutluluğa ulaştıklarını düşündükleri anda hayatın onlar için hazırladığı yeni engellerle yüzleşiyor. Bu yönüyle kitap, "sonsuza kadar mutlu yaşadılar" cümlesinin ötesine geçerek aşkın gerçek sınavının asıl bundan sonra başladığını hatırlatıyor.
Edebî açıdan kusursuz bir eser olma iddiasında değil belki; ancak okuru sayfalara bağlayan samimi bir anlatımı var. Özellikle duygusal hikâyeler okumayı sevenler için, yer yer hüzünlendiren, yer yer öfkelendiren ama son sayfasına kadar merakı canlı tutan bir roman.
Bazen bir kitabın değeri, kapattıktan sonra zihninizde kalan cümlelerde değil, içinizde bıraktığı sızıda saklıdır. Sinem de tam olarak böyle bir kitap. 
Sinem
Cem Bostan Sinem:
Bazı romanlar okuru zekâsıyla etkiler, bazıları ise doğrudan kalbine dokunur. Sinem, ikinci gruba ait bir kitap. Cem Bostan, Alper ve Sinem'in hikâyesi üzerinden yalnızca bir aşk anlatmıyor; insanın sevdiği kişi uğruna ne kadar direnebileceğini, hayatın en beklenmedik sınavları karşısında nasıl ayakta kalmaya çalıştığını da gösteriyor.
Roman boyunca aşkın romantik yönünden çok bedel isteyen tarafıyla karşılaşıyoruz. Karakterler mutluluğa ulaştıklarını düşündükleri anda hayatın onlar için hazırladığı yeni engellerle yüzleşiyor. Bu yönüyle kitap, "sonsuza kadar mutlu yaşadılar" cümlesinin ötesine geçerek aşkın gerçek sınavının asıl bundan sonra başladığını hatırlatıyor.
Edebî açıdan kusursuz bir eser olma iddiasında değil belki; ancak okuru sayfalara bağlayan samimi bir anlatımı var. Özellikle duygusal hikâyeler okumayı sevenler için, yer yer hüzünlendiren, yer yer öfkelendiren ama son sayfasına kadar merakı canlı tutan bir roman.
Bazen bir kitabın değeri, kapattıktan sonra zihninizde kalan cümlelerde değil, içinizde bıraktığı sızıda saklıdır. Sinem de tam olarak böyle bir kitap. Sinem
Merhaba kitap dostlarım.
Bir serinin daha sonuna geldim ve son sayfayı çevirdiğim anda içimde hem tarifsiz bir mutluluk hem de tatlı bir hüzün kaldı.Çünkü bazı hikâyeler vardır;okunup rafa kaldırılmaz kalbinizde kendine özel bir yer edinir.
Bu seri boyunca karakterlerin sevinçlerine ortak olduk,acılarıyla üzüldük,verdikleri kararlarla bazen kızdık bazen de onları anlamaya çalıştık.Özellikle Ozan ve Bahar'ın sonunda hak ettikleri mutluluğa kavuşmaları beni en çok mutlu eden detaylardan biri oldu. Geçtikleri onca zorluğun ardından yüzlerinin gülmesi,okur olarak bana da huzur verdi.
Ozan;sevgisi,sabrı ve fedakârlığıyla yine gönlümde ayrı bir yer edinirken;Nazike(Bahar)ise beni en çok düşündüren karakterlerden biri oldu.Her zaman doğru kararlar vermese de yaşadıklarıyla onu anlamaya çalıştım.Kusurlarıyla gerçek, hatalarıyla insaniydi.
Levent ve Lale ise bu hikâyenin benim için en güzel sürprizlerinden biriydi.Aralarındaki uyum, karakter gelişimleri ve birbirlerini bulma şekilleri çok etkileyiciydi.Özellikle Lale'nin geçirdiği değişimi okumak büyük keyif verdi. Ayrıca Selma'nın zarafeti,Meral'in hikâyesi ve diğer karakterlerin yaşadıkları da kitabın duygusal yönünü daha da güçlendirdi.
Final kitabında yarım kalan hesaplar kapanırken eksik parçalar da yerini buldu. Geçmişle yüzleşmeler,tamamlanan hikâyeler ve yeni başlangıçlar o kadar güzel işlenmişti ki kitabı elimden bırakmak istemedim.Her bölümde hem meraklandım hem de bu dünyadan ayrılacağım için biraz daha yavaş okumak istedim.
Yazarın kalemini en çok sevdiğim nokta ise karakterlerini kusursuz göstermemesi.Her biri hatalarıyla,kırgınlıklarıyla ve mücadeleleriyle gerçek hissettiriyor.Bu yüzden okurken yalnızca bir hikâye okumuyor,onların hayatlarına ortak oluyorsunuz.
Seri sona erdi ama geride unutulmayacak
Yazar bizi 81 yıllık hayatında pişmanlıklarını, kaybedislerini, keskelerini , özlemlerini, babasız geçen koskoca bir ömrü sanki bir yarış pistindeymis gibi tek nefeste bitiren Wilbur'un hikayesine konuk ediyor. Bazen hayatım gözümün önünden bir film şeridi gibi akıp gitti deriz. Aynı durum 81 yaşında bir kalp krizi sonucu hayata veda edip kendini bir Gece Yarısı Treninde bulam Wilbur içinde geçerlidir. Ölmüştür ama bindiği tren onu taaa çocukluğundan ölüm anına kadar hayatının duraklarında gezdirir.
Acılarla geçen çocukluğu , abisini gözleri önünde kaybedişi, annesiyle geçim sıkıntısı yaşarken o çok istediği üniversiteye gidemeyisi ve eşiyle yollarının kesişip mutluluğa mi hüzne mi bilemediği bir kapının açılışı..... Bunlarin her biri hayatının açısıyla tatlısıyla birer dönüm noktasıdır , trenin durduğu birer durak . Ölmüştür evet ama geçmişi onu bırakmamış ebediyete varamamistir. Önünde bir seçim vardır ya tamamen geçmişe veda edip ebediyete ulaşmalı yada gecmisteki Wilbur'u uyarıp hayatı daha verimli , daha anlamlı , daha dolu dolu yaşamasını söylemelidir.
Fakat bir kural var geçmişteki Wilbur ile kesinlikle bağlantı kurup konusmamali, ona temas etmemelidir.
Çocukluğunda bir kitap kurdu olan ve sokaklarındaki kitapçınin sahibi yaşlı Anges ile karşılaşır trende ve onunda ölmüş olduğunu anlar . Kural basittir ve vagonda onu yonlendiren Anges sayesinde bakalım geçmişindeki Wilbur'u uyarabilecek midir bizim hayalet Wilbur ?
Kitap bitince insan şunları soruyor kendine ; hayat ne kadar uzun olsa da bu hayatı nasıl yaşadım ?, güzel anılar ile mi yoksa zamana ayak uydurmak için çalışıp difinip tad alamadan mi ? Sevdiklerimize ne kadar zaman ayırıyoruz, geçmişteki hatalarimizdan ders çıkarıyor muyuz ? Hayatımızın hangi duraklarında neleri değiştirmek
İnsan bazen bir kitabı bilgi edinmek için okuyor, bazen de kendi hayatına dışarıdan bakabilmek için. Zihnini Yeniden Yapılandır ikinci gruba daha yakın geldi bana. Başlarda bilinçaltı, inanç kalıpları ve zihnin çalışma biçimi üzerine anlatılanlar dikkatimi çekti ama kitap ilerledikçe konu sadece zihinden ibaret olmaktan çıktı. Bir noktadan sonra insanın kendisiyle kurduğu ilişkiye, mutluluğa ve başarı anlayışına geldi.
Kitapta en çok üzerinde durulan fikirlerden biri, çocuklukta oluşan bazı düşüncelerin ve inançların yetişkinlikte de hayatımızı etkilemeye devam ettiği düşüncesi. Yazar bunu anlatırken günlük hayattan birçok örnek veriyor. Bazı bölümlerde anlatılanlar bana daha yakın geldi, bazı bölümlerde ise farklı düşündüğüm yerler oldu. Yine de okurken insan ister istemez kendi alışkanlıklarını ve yıllardır doğru kabul ettiği düşünceleri gözden geçiriyor.
Başarı üzerine yazdığı bölümler ise kitabın en çok ilgimi çeken kısmı oldu. Çünkü burada başarıyı para, kariyer ya da statü üzerinden değil, insanın iç huzuru üzerinden değerlendirmeye çalışıyor. Dışarıdan bakıldığında her şeye sahip görünen insanların neden mutsuz olabildiğini sorgulaması hoşuma gitti. Bu bölümlerde anlatılanlar, insanı kendi hayatına dönüp bakmaya ve gerçekten neyin peşinden koştuğunu düşünmeye itiyor.
Her fikrine katıldığımı söyleyemem ama ara sıra durup kendime bazı sorular sormama neden oldu. Galiba kitabı sevmemin nedeni de buydu.
