Müzdelife Kurt
@mzdlf
Yaşamanın anlamı için duyulan inanç, insanın etindeki tüm sinirlere kök salmıştır, insan doğasının bir parçasıdır. Özgür insanlar buna türlü adlar verir, kimileri kılı kırk yararak tartışır bile bu konuyu. Bizim için bu sorun çok basit.
Bugün, burada, bizim için yaşamanın anlamı ilkbaharı tadabilmek. Bizim için başka bir amaç yok.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Ne var ki, insan doğası bu işte; aynı anda yüklenmiş olduğumuz acılarla eziyet, bir bütün haline girmeyip birbirinin ardına saklanıyor, küçüğü büyüğünün ardına, yasa bu. Tüm kış, tek düşmanımız gibi gördüğümüz soğuk henüz geçmişken birden aç olduğumuzu da hissediyoruz. Ve aynı hataya düşüp, “şu açlık da olmasa,” diyoruz yine.
Öylesine uzundur ki, bugün, sonunu mantık yoluyla kestirmek olacak şey değildir; soğuk, açlık, işin ağırlığı bizleri ayrı koyar bu sondan. İyisi mi gözümüzün bebeğini, özlemimizi şu bir parça ekmeğe çevirelim; küçücük bir parça ekmektir bu, ama hiç olmazsa bir saat sonra bizim olacaktır ve onu yiyip bitirdiğimiz beş dakika içinde, bu kamp yasasının bize sahip olmak hakkını tanıyıp tanımadığı her şeyi temsil edecektir.
İnsan çalışırken acı çekiyor ama düşünemiyor, düşünmeye vakit bulamıyor; yuvalarımız o sırada bir anıdan başka bir şey değil. Ama burada zaman bizim: Yasaklanmış da olsa yataktan yatağa gidip geliyor, konuşuyor, konuşuyoruz durmadan. Acı çeken insanlarla dolmuş bu tahta baraka, sözcüklerin, anıların ötesinde bir başka acıyla da dolu. Bu acıyı belirten güzel bir sözcük var Almanca’da: “Heimweh”… Sıla özlemi…
içinde bulunduğumuz yaşam şartları içinde yüzümü yıkamayı çok budalaca bir şey, hatta ikiyüzlülük gibi görüyorum: Mekanik bir alışkanlık, hatta daha da kötü, geçmişle ilgili bir adetin hüzünlü tekrarı. Hepimiz öleceğiz, ölmeye başladık bile. Çalışma ile uykudan uyanma arasında on dakikalık bir zamanım varsa ben o zamanı başka bir yerde kullanırım; kendi içime kapanırım bir güzel, bilanço yaparım, belki son kez gördüğüm gökyüzüne çeviririm gözlerimi, göğü seyrederim; yaşadığımdan emin olmak ister, şu kısa anın lüksünü tadarım kendimce.