6 Saat 22 DakikaDüşünce
6 Saat 22 Dakika, tarihin derinliklerinden süzülüp gelen manevi bir esinti gibi okuru sarmalayan, geçmişin tozlu sayfalarını günümüzün zarif Türkçesiyle yeniden canlandıran destansı bir yolculuktur. Eser, Osman Gazi’nin bir gece boyunca Kur’an-ı Kerim’in huzurunda sergilediği o meşhur ve vakur duruşundan başlayarak, İslam’ın nurlu yollarında yürüyen kahramanların izini sürer ve okuyucuyu İstanbul’un fethindeki o sarsılmaz imanın tam kalbine, Fatih’in atının nalları altındaki toprağa kadar götürür. Yazar Ahmet Yalçın, mekanı ve zamanı sadece rakamlardan ibaret görmeyip onları derin bir mana ile yoğururken, okur kendini bir anda Medine müdafi "Çöl Kaplanı" Fahreddin Paşa’nın Ravza-i Mutahhara’ya karşı beslediği o eşsiz vefanın içinde, hüzünlü ama bir o kadar da gururlu bir sessizliğin ortasında bulur. Kitap boyunca adalet, merhamet ve kahramanlık temaları birbirine eklemlenerek devasa bir medeniyet tablosu oluştururken, yazarın betimleyici dili sayesinde Eylül ayının hüznüyle Medine’nin mukaddes havası birbirine karışır; bu durum okura sadece bir tarih okuması değil, aynı zamanda ruhu dinlendiren ve köklerine döndüren masalsı bir tefekkür fırsatı sunar. Her bir yaşanmışlık, Osmanlı’nın sadece sınırları değil, gönülleri de nasıl fethettiğini anlatan birer ilmek gibi işlenerek, okuyucunun zihninde bir bütünü, yani sarsılmaz bir inancın ve vefanın tarihini nakşeder. Eğer siz de tarihin sadece rakamlardan ibaret olmadığını hissetmek, köklerinizle yeniden bağ kurmak ve ruhunuzu bu manevi iklimde dinlendirmek istiyorsanız, bu benzersiz şaheseri mutlaka okumanızı tavsiye ederim. Her sayfasında ayrı bir ders, her satırında ayrı bir duygu barındıran bu kitap, kütüphanenizin en değerli köşesinde yer almayı ve tekrar tekrar okunmayı kesinlikle hak ediyor; bu büyüleyici yolculuğa
Mustafa Kutlu’nun Uzun Hikaye’sinde "Nal" bölümü, Ali’nin bir yere kök salma çabasının ve emeğinin en saf halidir. Senin için metnin tamamını boğucu hale getirmeden, en can alıcı ve anlamlı kısmını seçerek altına neden bu kısmı seçtiğimize dair bir analiz ekledim.
İşte paylaşmaya hazır o metin:
Bir Avuç Emek, Bir Ömürlük Hikaye
Mustafa Kutlu’nun Uzun Hikaye’sinde her şey akıp gider; trenler, yollar, şehirler... Ama Ali’nin o küçük dükkandaki "Nal" hikayesi, durup nefes aldığımız o eşsiz andır. Metnin tamamını değil, hayatın ve adaletin özünü barındıran bu özel kesiti paylaşıyorum:
"Ali, dükkânın kapısını besmeleyle açtı. İçerideki rutubet ve demir kokusu ona dünyanın en güzel parfümü gibi geliyordu. Tezgâhın üzerine nalları dizdi. Her biri bir umuttu; her biri, atların tırnağında uzak yollara gidecek, ama Ali’yi ailesiyle birlikte bu küçük kasabada tutacaktı. Çekiç sese başladı, demir tavına geldi. O vurdukça sadece şekil almıyordu nallar; Ali’nin dürüstlüğü, inadı ve sevdasının mührü vuruluyordu o soğuk metale." 
Mustafa Kutlu
Mustafa Kutlu
Reklam
Macera mı arıyorsun dostum? Gel, Zaman Çarkı dönüyor...
Macera mı?
:)
Tam yerindesiniz. Ve işin çok daha güzel kısmını size söyleyeyim mi;
Bu devasa serinin ilk kitabı, Dünyanın Gözü. Maceranın daha ilk bebek adımı...
Ne yazayım, ne diyeyim bilemiyorum. Kısaca özet geçeyim;
Fantastik kurgu kitapları okumayı seven ve bu evrenleri manyaklık derecesinde araştıran, tutkuyla bağlanan ve duygusal bağ kurup bağrına basan bir okur olarak, Ejderha Mızrağı ve Unutulmuş Diyarlar okuduktan sonra (özellikle Unutulmuş Diyarlar) hep şöyle söylemiştim;
"Acaba bir daha bu evrenler gibi bir kurgu okuyabilecek, bu fantastik diyarlar gibi diyarlarla bir daha karşılaşabilecek miyim?"
Yanılmışım.
Ve evet, geç de kalmışım.
Zaman Çarkı'da "O" evrenler gibi, daha ilk kitabında gönlümde ayrı bir taht kurdu.
Umarım aynı tempoda devam eder.
Bu dev macera ile ilgili söylenecek tek bir kötü söz/yorumum yok. Kimi okurlar şöyle diyecektir: "Acayip çok betimleme, açıklama, karakter ve coğrafya/evren tanıtımı var, kitap ve seri çok uzun."
Evet dostum, çok uzun. Ve bu MÜTHİŞ bir şey. Oku oku bitmeyecek :D
Elbette ki, bir kurgu yazarı sana evreni ve karakterleri tanıtırken bol ve uzun betimlemeler yapacak. Öyle olacak ki, sen o evrende, dört nala koşan atların nalları altında ezilen her bir çimenin rengini görecek ve kokusunu duyacaksın. :D
Dünyanın Gözü kitabı ve bu macera, Zaman Çarkı, nalların altında etrafa saçılan minik çakıl taşlarını bile zihninizde canlandırıyor.
incelememe hoş geldinizzz
bayağıdır roman kurgusu okumuyordum, okuluydu,yurduydu,arkadaşıydı,yaşama çabasıydı derken ara tatil oldu hamdolsun. (kimsenin haberi yok ama kur sınavından kaldım) neyse önemsiz konular bunlar.
Öncelikle incelememe "Sarı Yüz"ün anlamını belirterek başlamak istiyorum.
Sarı Yüz: genellikle bir gösteri dahilinde Doğu Asyalı insanlar gibi görünmek için yapılan makyaj.
R.F Kuang muhtemelen bir çoğumuzun ilk defa denk geldiği bir yazar keza aynı şekilde benimde. kalemi akıcı, gereksiz detay vermiyor Yu Hua'nın aksine (yanlış anlaşılmasın sadece Yaşamak adlı kitabın baş karakterinden pek hazetmiyorum) kendisinin okutan bir eser ortaya çıkarmış.
iki arkadaş ya da arkadaş olduklarını sanan 2 genç kız. Athena ne kadar güzel, zarif, göz önünde başarılı bir yazarsa June onun tam tersi, yazdığı ilk kitap istediği şekilde satılmamış, ilgi görmemiş ve bir kenara atılmış bir yazar..
bir gün Athena'nın Netflix ile anlaşma yapıp kitabının filme uyarlanmasını kutlarken fazla samimi oluyorlar normalde olanın aksine ve Athena'nın evine geçiyorlar. June Athena'nın evini, yaşam şeklini görüp bir kere daha Athena'yı kıskanıyor.
Tabii bu sırada ikisinin de alkol hâlâ damarlarında, kafaları güzel bu sırada krep yapıp yeme yarışmasına karar veriyorlar.
Krepleri yeme başlıyorlar June hızlıca yiyip ben kazandım diyecekken Athena'nın boğlumak üzere olan suratıyla karşılaşıyor.
Heimlich manevrasını yapmaya çalışıyor ama nafile başaramıyor ve hemen 911'i arıyor ama kurtarma ekipleri gelene kadar Athena (ambiyane tabirle) çoktan nalları dikiyor.
Hikayenin bundan sonrası June'nin Athena'nın kurgusunu çalması ve ardından yaşanan olayları konu ediniyor.
June o telaşla hangi ara Athena'nın yeni kurgusunu aldı bilmiyorum ben olsam kalp krizi falan geçiririm onun
Ahhh bee şöyle güzel bir hikaye okumayalı epey olmuş gibi hissettim. Zaten çok severim denizlerle ilgili anlatılan hikayeleri. Birazcık Jack London'ın Deniz Kurdu kitabını anımsattı eser. Wolf Larsen'i mutlaka tanımalısınız.
Gelelim Define Adası'na. Adından da anlaşılacağı üzere eser define arayışına çıkan gemicilerle ilgili. Lakin bu gemiciler öyle sıradan kişiler değil. Afillisinden korsanlar. Ve korsanın olduğu yerde hile, yalan dolan, üç kağıt, arkadan iş çevirme olmazsa olmaz. Zaten bu adamlar kötülüğün kitabını yazmış. (Hahahhay)
Korsan Flint'in İskelet Adası'na sakladığı definenin haritası başka bir korsan olan Bill'in eline geçer. Lakin başka korsanlar da bu haritadan haberdardir ve haritanın peşine düşer. Bill gözlerden ırak olan bir denizci pansiyonuna gider ve orada hayatını idame ettirmeye başlar. Yaşlı korsan içkiye de pek düşkündür. Zaten ölüm sebebi de içkiden olur. Pansiyonun işletmesicinin oğlu Jim Hawkins Bill'in ayak işlerini yapar. Bu sırada Bill Jim'den, kendisine bir şey olursa diye sandığında bulunan haritayı Doktor Livesey'e vermesini ister. Tabi ki bizim yaşlı kurt nallari dikince Doktor ve ekibi Flint'in definesini bulmak için yola koyulur. Fakat defineyi elde etmek o kadar kolay olmayacaktır.
Heyecanlı bir maceraydı. Tabir yerindeyse tadı damağımda kaldı.
Zavallı Çocuk
Kitap okurken, hele hele tiyatro okurken kolay kolay gözlerim dolmaz. Aynı şeyler dizi ve filmler için de geçerlidir. Ancak bu kısacık ve didaktik amaçla yazılmış tiyatro her ne kadar karakterilerine gelişmeleri için sunduğu zaman bakımından fakir olsa da, son sayfalarında benim gözlerimi doldurmayı başardı.
Nitekim tek oturuşta duble türk kahvesiyle okunacak türde bir piyes. Iş Bankası yayınlarının eklemiş olduğu minik sunuş ve Gedikpaşa Güllü Agop Tiyatrosunun logosu da pek sevimli.
-Spoiler-
Namık Kemal'im Shakespeare ve çeşitli Fransız yazarlarından etkilendiğini biliyoruz. Bu eserindeki veremli kız tasviri, beraber ölen aşıklar, erkeğin spesifik olarak zehir içerek nalları dikmesi, hepsi onun izlediği ve okuduğu ecnebi tiyatrolarından gelmiştir.
Ölümde kavuşan aşıklar da yıllardan beri kullanılan bir klişedir, ancak bu piyeste Şefika ve Ata'nın kısa aşkı, sade diyaloglarla pek güzel anlatılmış. Özellikle Ata'nın Şefika'ya "Adam olmaya gidiyorum. Senin için adam olacağım." repliği (benim şahsım açısından) çok şey ifade ediyor.
Spesifik olarak Ata'nın bir yetim çocuğu ve henüz bir noktaya gelmemiş bir mektepli olması yüzünden Şefika ile evlendirilmemesi, ancak sonrasında huzur sınavına girmeye hak kazanması tezatlıktan gelen bir trajedidir. Buna ek olarak Şefika'ya yardıma gelen doktorun hem anne-babaya yalan söylemesi, "Akşama geleyim de cenazesini mi göreyim?" diyerek umursamaz bir tavır takınması bence Ata'nın karakteri ile hazin bir paralellik gösteriyor.
Art arda gelen iki replik arasında görülen komik bazı ikiyüzlülükler hakim. Spesifik olarak "kötü" karakterimiz olan anne ile. Bir repliğinde 14 yaşında bir çocuğun sevdadan ne anlayacağı sorgulanırken, sonraki replikte evlenmesinde hiçbir sakınca görmediği anlaşılıyor. Sonra "Paşa 40 yaşında değil"
Reklam
Reklam