“Nedenleri açısından, hiçbir şey görünüşte düşünce kadar duygun değildir. Ve bu nedenler, iki kişide hiçbir zaman aynı biçimde etki göstermedikleri için, birbirlerinin tam aynı düşünen iki kişiyi hiçbir zaman bulamayız. Hatta aynı bir kimse de, herhangi iki ayrı zamanda tam aynı biçimde düşünmez. Yaşında, bünyesinde, havada, yiyeceğinde, arkadaşlarında, kitaplarında, tutkularında, bu belirli şeylerin, hatta daha küçüklerinin herhangi birinde, bir fark olması, düşünce denilen ilginç mekanizmayı değiştirmeye ve onu çok başka hareket ve işleyişlere yöneltmeye yeterlidir.”
Sonuç, zamirlerden ibaretiz. İki yabancıyız; birbirini silüetinden tanıyan. Mesafe artık gerçek anlamda anlam kazandı. Hezimetimizin en trajik yanı da bu oldu