İnsan bilmez bile ne düşündüğünü; ama sonra kendini ve dış dünyayı hatırlamak, düşünmek için toparlanmak zorundadır. Bu da bir sesidir ölümün.
Sayfa 70
Reklam
Tek tesellim, ölümden sonra hiçlik ümidiydi; orada tekrar yaşamak düşüncesi içime korku salıyor, beni hasta ediyordu.
Sayfa 68
Garip bir dağılma ve bölünmeden geçiyordum sürekli. Bazen içimde kendime karşı bir acıma duygusu beliriyor, ama aklım ayıplıyordu beni.
Sayfa 52
Benim içimdeki öyle bir dünya idi ki, ondaki bilinmezlikleri bir bir anlamaya kendimi âdeta mecbur hissediyordum.
Sayfa 52
Hoşlanıyordum bu yeni halimden. Gözlerimde ölümün gölgesini görmüştüm, anlamıştım öleceğimi, yok kurtuluş.
Sayfa 50