O zamana kadar olmayı sürdürdüğüm kadına bakıyordum karşıdan: Zayıf ama güçlü olduğu izlenimini vermeye çalışan bir kadın.Her şeyden korkan buna karşın bu duygunun korku değil,gerçeği bilen birinin bilgeliği olduğunu söyleyen bir kadın. Eski mobilyalari parlaklığını yitirmesin diye, güneşin neşesinin süzüldüğü pencerelerine duvar ören biri.
Fikirlerim sende ete kemiğe bürünüyor, yanında kendimi yıldızlardan bir yastığa başımı koyuyor gibi hissediyorum.Aklımdan dudaklarıma dökülmek isteyen o garip düşüncelerden biraz olsun uzaklaşıyorum.Dışarıdan bakınca bu düşünceler beni yapmacık ve abartılı gösteriyor, biliyorum.Sen de fark etmișsindir, pek konuşkan biri değilim ben.Ama böyleyim işte ve senin sevgin karşısında bütün çiçeklerim açıyor, ne yapabilirim?