"Belki de iplere hiç ihtiyacın yoktur. Kendi elinde olmasına bile... Ben kadere inanırım Meltem. Her şey önceden belli, ne olacağı, kiminle olacağı belli. Hiç kimse değiştiremez. Sen sadece rolünü iyi oynarsın ya da oynamazsın. Bu kadar. Kes bütün iplerini. Sen kukla değilsin. Kaderinin hakkını veren müthiş bir oyuncusun. Zaten yapmışsın. Bırak 'öyle olmuştu, böyle olmuştu' demeyi. Olan biten her şey bizi bugüne hazırlamak içindi, talihsizlikler de öyle..."
Sonra bir soru buldum kendime. Beni içine düştüğüm dipsiz kuyudan kurtaran bir ipti bu soru: "Ne malum?" Ne malumdu böyle olacağı?
İlk hayalde, babamın içip içip eve geldiğinde annemi dövmeyeceği ne malumdu mesela? Mutfak masasında titreyerek otururken ben, içeriden annemin "yapma" diye yalvaran sesini duymayacağım ne malumdu? Babamın mülayim, annemin sert, suratsız, sinirli ve sevgisiz bir anne olmayacağı, babama da bana da hayatı dar etmeyeceği ne malumdu?
İkinci hayalde babamın hovarda, sorumsuz, serseri bir dul baba olmayacağı ne malumdu? Her akşam pencere önünde babamın gelmesini bekleyecektim belki, ne malum? Ne malum, belki her hafta başka bir kadın getirecekti eve, utanıp sıkılmadan? Olamaz mı? Olur. Neler neler yaşanıyor evlerde.
Üçüncü hayalde babaannemle dedemin yatalak kalmayacakları ne malumdu? Annesiz, babasız olduğum yetmezmiş gibi bir de sabahtan akşama kadar bir babaannemin bir dedemin altını almak zorunda kalmayacağım, haftada bir gün olsun yıkamak için sürükleye sürükleye banyoya götürmeyeceğim ne malumdu onları?
Hepsi olabilirdi. "Acaba" ile başlayan her ihtimal karanlıktı. Ama biz o ihtimallerin hep çok güzel, en azından mevcuttan daha güzel olduğunu düşünüyor, bu yanılgıyla kendimizi yiyip bitiriyorduk. Oysa karanlıkların içinde kötü senaryolar da olabilirdi, mevcut halimizi mumla aratacak senaryolar...
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Ağır ağır bana döndü, baştan aşağı üzerimdekilere baktı ve dünyanın bile aklını başından alacak şekilde gülümsedi.
"Ne güzelsin sen," dedi tatlı tatlı.
Ben kendi kendimin annesi, babası, dayısı, amcası, teyzesi, uzaktan akrabası, çocuğuydum.
Kendi kendime ne çok şey yapıyordum… Hala da yapıyorum. Her şeyi kendi kendime yapa yapa sonunda yiyip bitirdim kendimi…
Huzurevine yazıldık ...
~
Ne denir ? Geçmiş olsun mu , hayırlı olsun mu ? Her şeye de bir kelam edecek değiliz ya...Bazı şeylere de susulur.Buna susulur mesela . Sunulmalı.
Karım benim!
İyi yürekli,
altın renkli,
gözleri baldan tatlı arım benim;
ne diye yazdım sana
istendiğini idamımın...!
