İnsanı bilinmez yerlere gitmeye ikna eden şey nedir? Gittiğin yerde seni daha iyi bir hayatın beklediğine dair çocuksu bir inanç mı? Gidenlerden geriye kalan karanlık ve hüzünlü hikayelerinin bile sarsamadığı çocuksu bir inanç.
Hayat dediğin nedir ki..
Yarın, yarından sonra bir yarın, bir yarın daha
Sürüp gidiyor günden güne küçük adımlarla;
Geçmiş günlerimiz ise nice sersemlere ışık tutmuş
Ölüm yolunda, toz toprak olmazdan önce
Sön, cılız kandil, sön! Hayat dediğin ne ki:
Yürüyen bir gölge, bir zavallı kukla bu sahnede:
Bir saat boy gösterip, boyun kırıp gidecek!
Bir daha da duyulmayacak artık sesi.
Bir aptalın anlattığı bir masal bu:
Kuru gürültüler, deli saçmalarıyla dolu.
Küçük çocukların olduğu her yerde; çocuk parkında, Starbucks'da ya da anaokulunda arka planda övgü korosunu duyabilirsiniz: "Aferin oğlum," 'aferin kızım," "Harikasın canım." Çocuklarımızı takdir etmekle, harika çocuklara sahip olan harika bir ebeveyn olduğumuzu çevremize sergileyip bir süreliğine kendi özgüvenimizi yükseltebiliriz - fakat aslında çocuklarımızın benlik duygusu için faydalı bir şey yapmıyoruz.
Anne babamızdan farklı olmak için bunca çabalarken aslında hemen hemen aynı şeyi yapıyoruz çünkü tıpkı düşüncesizce eleştiren önceki kuşak gibi, düşüncesizce boş övgüler dağıtıyoruz, hepsi bu.
Şayet çocuğumuzu, onun dünyasını, neler hissettiğini düşünmekten kaçınmak için övgüleri peş peşe sıralıyorsak, tıpkı tenkit yağdırırken olduğu gibi aslında kayıtsızlığımızı ifade ediyoruzdur. Bu noktada baştaki soruya dönüyorum - çocuğun özgüvenini güçlendiren övgü değilse nedir? Psikanaliz eğitimimi tamamladıktan bir süre sonra, bu konuyu seksen yaşındaki Charlotte Stiglitz adlı bir kadınla konuşmuştum. Nobel ödüllü ekonomist Joseph Stiglitz'in an nesi olan Charlotte, uzun yıllardır kuzeybatı Indiana'da okuma dersi veriyordu. "Küçük bir çocuğu zaten yapıyor olması gereken şeyler için takdir etmem," dedi bana. "Gerçekten zor bir şey yaptığı zaman överim - oyuncağını paylaşmak veya sabır göstermek gibi. 'Teşekkür ederim' demenin de önemli olduğunu düşünüyorum." Acıkan bir çocuğa atıştırmalık bir şeyler vermekte geciktiğimde, yardım etmem gerektiği zaman sabırlı davrandıklarında teşekkür ederim. Ama oyun oynayan veya kitap okuyan bir çocuğa övgüler yağdırmam." Ne büyük ödüller, ne korkunç cezalar - Charlotte bunların yerine bir çocuğun ne yaptığına ve nasıl yaptığına odaklanıyordu.
Gelecek nedir?Edebiyat
Bir gün, işimi hafifleteceğini düşünerek D’ye geleceğin ne zaman geleceğini sordum.
“Yarın sabah,” diye karşılık verdi.
