Sude
@nehcisani
3 okur puanı
Temmuz 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Sevgiliyi gören gözlere bakmaya doyamazdım. Onlar Ensar ve Muhacir olarak kol kola girdikleri gün aralarında olamadığım için ağlar, saadet çağında yaşayamadığım, Sevgili’yi bir kerecik olsun göremediğim için hayıflanırdım. Bu yüzden onlar benim için gökteki saadetin adıydılar, belki açamayan goncaların karanlık tarlasında birer çolpan; gökleri ayakta tutan dağlar gibi birer demirkazık ve umutları hüzünle büyüten birer kervankıran idiler.Onlar gerçeğin ruhuna üfleyip hayatı sevgiyle yorumlamışlardı. Onlar insanlığın yağmalanmış kuyularına düşen rahmet damlaları, onlar kör fikirlere serinlik diye yağan damlaların içindeki cevher idiler. Zulmün ağırlığında sabır taşlarını çatlatarak parlamışlardı. Hakikatin dile getirilemediği en şedid günlerde boğuk sancıları saplanmıştı böğürlerine arsızca ve yazık ki o vakit, sahralara ikiyüzlülük yayan zalimler, mutlu şarkılarını alıp gitmişlerdi onların.Belki de bu yüzden, şimdi içlerinden herhangi biri gülümseyince nur içinde nur oluyor; ışk ışık sesleri ekilip yüreğime,sürur üzere sürur oluyordu.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Diller tutulmuş, ağızlar susmuş...Alıntı
"Yesrib'de çörekotundan güneşe kadar her şeyin adı o olmuştu. Bütün hayatlar toplansa ve damıtılsa, geriye o kalırdı. Konuşulan da, konu da o olmuştu. Dünya kemiğe dayanmışda o hayata atılan kement, kum fırtınaları göz kapaklarından vurulmuş da o önünde bent idi. Onsuz bahar dallarını kuru ayazlar boğacak, onsuz ana rahmindeki ceninler hayatsız doğacak sanılıyordu."
"Benden başka yardımcısı olmayan bir mazluma kim zulmederse, Ben onun intikamını bizzat alırım.”
•Hadis-i Kutsi
2007 • Kandil DağıTarih
Kandil Dağı, ölmekle kalmak arasında bir yerde duruyordu. Ölenlerin çoğu bu dağda kalmış; geride kalanlar ölüm için hazırlığa başlamışlardı. Ya ölecek, ya da can alacaklardı.
12 Rebiülevvel 1447
Çölün sessizliği içinde doğan bir nur vardı. O nur, kavminin alışkanlıklarına baş eğmeyen bir yürekte saklıydı. Doğruluk onun diliydi, güvenilirlik onun adıydı. İnsanlar ona “el-Emîn” derlerdi; çünkü o ne sözünden dönerdi, ne de emanete ihanet ederdi.
