Ev neresidir ?Duygu ve Düşünce
Nermin Yıldırım’ın Ev romanı, insanın içindeki o derin, karmaşık ve bitmek bilmeyen "yuvayı arayış" yolculuğunu o kadar naif ama bir o kadar da sarsıcı anlatıyor ki... Kitabı bitirdiğimde, yazarın sorduğu o temel soru bende de yankılanmaya devam etti: Ev neresidir? Dört duvardan ibaret bir mekân mı, geçmişin gölgeleri mi, yoksa insanın ait hissettiği o ilk ve son sığınak mı?
Kendi içsel labirentlerimizde kaybolduğumuz, aidiyeti, köklenmeyi ve en çok da "kendimize dönmeyi" sorguladığımız bir hikaye bu. Yıldırım'ın kelimelerle kurduğu o sıcak, tanıdık ama bir yandan da melankolik atmosfer, okurken adeta kendi hafıza odalarımda geziyormuşum gibi hissettirdi.
Kısa, sakin ama derin bir iç döküş izlemek, insan ruhunun o kırılgan eşiklerinde dolaşmak isteyen herkesin yolunun bir gün bu Ev’den geçmesi gerek. Çok sevdim, zihnimde uzun süre ağırlayacağım kitaplardan biri oldu.
Bir Aidiyet ArayışıEdebiyat
Nermin Yıldırım’ın 
Ev romanı, dış dünyadan kaçıp kendi içine, yani asıl "evine" sığınmaya çalışan bir kadının sarsıcı ve samimi yolculuğunu anlatıyor. Roman, mekan olarak bir evi
Dünya denilen şu tımarhanede hepimiz misafiriz.
Romanın merkezinde mekan bir akıl hastanesi olarak kurgulanmış. Burası hastalar için aslında bir “ev” dir. Hastaların “misafir”,hemşirelerin “abla”, başhekimin ise “baba” diye adlandırıldığı tuhaf bir akıl hastanesi. Kitabı okurken sizde o akıl hastanesinin koridorlarında dolaşarak olanı biteni anlamaya çalışıyorsunuz. Yazar romanı tek bir kahraman gözünden anlatmak yerine çok sesli bir anlatımı seçmiştir.
Rikkat, yalnızlıktan ve sevgisizlikten kendi hayal dünyasını inşa etmiş vicdanlı bir hemşire olarak karşımıza çıkıyor. Annesi ile yaşadıkları,yaşayamadığı aşkı…
Esin ,geçmişin yüklerini taşıyan,unutmamanın sancısını çeken ve olayların merkezinde olan bir karakterdir.
Hastane yönetimi ,bürokrasiyi ve toplumu tek tipleştirmeye çalışan düzenin soğuk yüzünü simgeliyor.
Kısacası ”Misafir” sadece bir delilik ve akıl hastanesi hikayesi değil;vicdan,aidiyet ve insan kalabilme mücadelesi üzerine yazılmış bir romandır.
Belki kitabın bazı yerlerinde kendi misafirliğinizden de bir şeyler bulabilirsiniz. (:
Ev
Nermin Yıldırım ile tanışma hikayem olan bu kitapta en sevdiğim şey, karakterle birlikte yolda olma haliydi. Karakterin an içinde başka anlara sıçrayan zihni, onunla aramda bir bağ kurdu.
Ev romanı; zamanın geleceğe doğru akarken içine geçmişi de katıp gitmesini, insanın kaçtığı yerden zihnini çekip koparabilmesinin zor olduğu zamanları ve ev denilen şeyin, kimi zaman karakterin de yaşadığı gibi yalnızca dört duvardan ibaret olmadığını anlatan bir kitap. Dünyanın sonuna yolculuk ederken yanına aldığın şeylerden ziyade zihninde taşıdığın şeylerin çok daha ağır olabileceğini gösteren, aynı zamanda güzel bir arkadaşlık ilişkisine de değinen, okuması keyifli ve dili yalın bir yapıt olmuş.
Ben de şu an orada; onlarla, geçtikleri ve gördükleri yerlerde olabilseydim ve bu deneyimi yaşayabilseydim dediğim her kitap, benim için büyük bir kazanım oluyor.
- Bir Yürüyüş Hikayesi -·500 syf.·Edebiyat
8/10
2026 38. kitabı
“__Neydi ev sahiden? Yeri geldiğinde tren kompartımanlarını, gemi kamaralarını, sokak banklarını, kaplumbağaların kabuklarını, ihtiyarların hatıralarını, çocukların umutlarını yuva yapan neydi?
Dokunmadan
Nermin Yıldırım’ın Dokunmadan’ı bitince insanın boğazında o meşhur düğümden kalıyor. Neden bu kadar etkilendim; çünkü Adalet aslında biraz biziz. Hayatın akışına kapılıp giderken neleri teğet