Birbirinden güzel, eğlenceli zaman zaman güldüren bazen hüzünlendiren okuması akıcı ve … okuyun bence
Özellikle kitapla aynı ismi taşıyan hikayede anlatılanlar hayatın görünmeyen yüzünü bize çok net göstermiş.
Olayların altında yatan gerçekler bazen çok uzun zaman sonra ortaya çıkabilir
Sırça köşke övgüler
O kadar iyi anlatım o kadar iyi benzetme ve teşbihler mevcut ki döneminde yasaklanma sebebini o kadar iyi anlıyoruz ki tam bir türk klasiği tam bir sabahattin ali bitiriciliği sırça köşk okuyun görün onda on net.
Puan vermedi·249 syf.·
2023 2. kitabı
Bütün Beyinli Çocuk ,yıllar önce okuduğum ve zaman zaman yeniden açıp altını çizdiğim yerlere baktığım kitaplardan biri. Nöropsikiyatrist Daniel J. Siegel ve aile danışmanı Tina Payne Bryson tarafından yazılmış. İkisi de alanında uzman isimler.
Kitap akademik temelli olmasına rağmen, içinde yer alan tablo, görsel ve araştırmalar hiçbir şekilde okuyucuyu boğmuyor ya da sıkmıyor. Tam tersine, tamamen sohbet edasıyla ilerleyen bir anlatımı var.
Kitap bölümlerden oluşuyor ve her bölümün sonunda yer alan özetler özellikle çok kıymetli. Bu özetler klasik anlamda tekrar hissi vermiyor; sanki o bölümü okumuş iki arkadaş oturup sohbet ediyormuş gibi, konuyu kısa ve net bir şekilde toparlıyor.
Benim için oldukça dengeli ve güçlü bir kitap. Hatta çocuk gelişimi alanında okuduğum en mantıklı kitaplardan biri olabilir.
Kitap, çocuğun sosyalleşmesini, insanlarla iletişim kurmasını ve bunu yaparken “ben” duygusunu kaybetmemesini çok güzel anlatıyor. Yani günümüzde sıkça görülen “özgüvenli olsun” söylemini yüzeysel bir pohpohlama haline getirmeden, çocuğun hem bireyselliğini korumasını hem de “biz” olabilmesini dengeli bir şekilde ele alıyor.
Yayınevinden “Yanında Olmanın Gücü” kitabını da okumuştum. Diyojen Yayınları’nı da genel olarak çok seviyorum. Aynı şekilde bu kitabın uygulama rehberi de bende mevcut. Ancak o kitap daha çok uygulamalı ve yazmalı bir kitap olduğu için, çocuğum biraz daha büyüyüp 5-6 yaşlarına geldiğinde kullanmayı düşünüyorum.
Hannah Arend/ Kötülüğün sıradanlığı
Hannah Arend/ Kötülüğün sıradanlığı
Nazi Almanyasında Yahudilerin toplama kamplarına ve gettolara naklinden sorumlu Otto Adolf Eichmann 11 Mayıs 1960’ta Buenos Airesin kenarı mahallelerinden birinde yakalandı ve İsrail’e getirildi 11 Nisan 1961’de Kudüs bölge Mahkemesi’ne çıkarıldı ve 15 ayrı iddia ile suçlandı başkalarıyla birlikte nazi rejiminin başından sonuna kadar özellikle ikinci Dünya Savaşı sırasında Yahudi halkına karşı suçlar insanlar karşı suçlar işemişti
Türkiye’de totalizm üzerine çalışmalar ile tanınan ünlü siyaset bilimci Hannah Arend bu kitabında nazi Almanyası döneminde milyonlarca Yahudilerin toplama kamplarında önüme gönderilmesinden sorumlu SS yetkilisi Otto Adolf Eichmann Kudüs’teki yargılama sürecini ele alıyor Yahudi soykırımının mimari olarak sunulan Adolf Eichmann sadist bir canavardan ziyade hatta korkutucu derecede normal bir insan olduğunu dikkat çeken Arend özellikle düşünme ve muhakeme iletişimin kaybolması ile birlikte kötülüğün nasıl sıradanlaştığını vurguluyor.
Arend ,Adolf Eichmann'ın davasını The New Yorker dergisi için takip ederken geliştirdi ve daha sonra bunu Eichmann Kudüs'te adlı kitabında derinleştirdi.
Arendt davanın başına gittiğinde, milyonlarca Yahudinin toplama kamplarına gönderilmesini (lojistiğini) organize eden Eichmann'ın "sadist bir canavar" ya da "psikopat bir nefret figürü" olmasını bekliyordu. Ancak mahkeme salonunda karşılaştığı figür tamamen farklıydı.
Kitap , Soykırım sürecini de başlık başlık ele almış
özellikler3-13 arasın bölümler Soykırım’ın nasıl planlandı nerede ne şekilde hayata geçirildiği konusunda net bilgiler sunmaktadır örneğin
İlk çözüm olarak Yahudiler sürgün etmek düşünürken ikinci çözüm olarak Yahudiler bir merkezli toplamak ve nihai çözüm olarak da öldürmeyi planlıyorlar
Soykırım sadece
Yürümenin Felsefesi: Yavaşla, Yol Senden İncinmesin·191 syf.·
8/10
2026 177. kitabı
Raylar pas içindeydi. Demir, yılların sessizliğiyle renk değiştirmiş, kahverengiye çalan bir yorgunlukla toprağa karışmıştı. Traverslerin arasından çıkan otlar bu hattın artık bir ulaşım değil, bir unutulma alanı olduğunu gösteriyordu. Bir zamanlar hızın ve düzenin simgesi olan bu çizgi şimdi doğanın sabrına teslim olmuştu.
Sağ tarafta eski bir istasyon binası duruyordu. Çatısı kısmen çökmüş, camları kırılmıştı. İçeride bir zamanlar bekleyen insanların varlığı artık sadece boşluk olarak hissediliyordu. Biraz ileride tünel ağzı görünüyordu. Karanlık, gündüzü bile içine çekiyordu.
Ben, Ravi, Hiç ve Münzevi rayların üzerine adım attık. Buraya 
Frédéric Gros 
Yürümenin Felsefesi kitabını konuşmak için gelmiştik. Ama daha ilk adımda anlaşılan, bu yol sadece kitabı anlatmayacaktı, kitabı değiştirecekti.
İlk soruyu ben sordum.
“Gros yürümeyi neden bir ulaşım biçimi olarak değil de bir düşünme biçimi olarak ele alıyor?”
Ravi kısa bir süre raylara baktı.
“Çünkü ulaşım hızla ilgilidir. Ama düşünme hızla değil, ritimle ilgilidir. Kitap boyunca gördüğümüz şey modern insan sürekli varmak istiyor. Yürüyen insan ise bazen varmak istemiyor. Sadece kalmak, görmek, değişmek istiyor. Bu yüzden yürüyüş bir araç değil, bir durum.”
Hiç hemen araya girdi.
“Ama bu fazla idealize değil mi? Sonuçta yürümek de bir eylem. İnsan yürüyerek yine bir yere gidiyor.”
Münzevi bakışını raylardan kaldırmadan konuştu.
“Gidiyor ama mesele orası değil. Mesele, giderken ne kaybettiğin. Tren rayları bize bunu gösteriyor. Ray üzerinde hareket eden şey özgür değil, sadece güçlüdür. Yürüyen insan ise güçlü değil ama yön değiştirebilir.”
Bir süre sessizlik oldu. Rayların sesi yoktu ama sanki geçmişten bir titreşim kalmıştı.
Ben ikinci soruya geçtim.
“Kitapta Nietzsche neden bu kadar önemli bir yer tutuyor?”
Ravi cevap
Frédéric Gros Yürümenin Felsefesi kitabını konuşmak için gelmiştik. Ama daha ilk adımda anlaşılan, bu yol sadece kitabı anlatmayacaktı, kitabı değiştirecekti.
İlk soruyu ben sordum.
“Gros yürümeyi neden bir ulaşım biçimi olarak değil de bir düşünme biçimi olarak ele alıyor?”
Ravi kısa bir süre raylara baktı.
“Çünkü ulaşım hızla ilgilidir. Ama düşünme hızla değil, ritimle ilgilidir. Kitap boyunca gördüğümüz şey modern insan sürekli varmak istiyor. Yürüyen insan ise bazen varmak istemiyor. Sadece kalmak, görmek, değişmek istiyor. Bu yüzden yürüyüş bir araç değil, bir durum.”
Hiç hemen araya girdi.
“Ama bu fazla idealize değil mi? Sonuçta yürümek de bir eylem. İnsan yürüyerek yine bir yere gidiyor.”
Münzevi bakışını raylardan kaldırmadan konuştu.
“Gidiyor ama mesele orası değil. Mesele, giderken ne kaybettiğin. Tren rayları bize bunu gösteriyor. Ray üzerinde hareket eden şey özgür değil, sadece güçlüdür. Yürüyen insan ise güçlü değil ama yön değiştirebilir.”
Bir süre sessizlik oldu. Rayların sesi yoktu ama sanki geçmişten bir titreşim kalmıştı.
Ben ikinci soruya geçtim.
“Kitapta Nietzsche neden bu kadar önemli bir yer tutuyor?”
Ravi cevap
Stefan Zweig'in kalemini her okuduğumda insan ruhuna ne kadar hakim olduğunu bir kez daha görüyorum. Beni en çok satır aralarında anlatılan duygularıyla etkiledi. Hikayeyi okurken çocukların dünyasıyla yetişkinlerin dünyası arasındaki farkı çok net hissettim. Bazı anlarda mürebbiyeye üzüldüm, bazı anlarda ise yaşadığı çaresizliği derinden hissettim diyebilirim. Zweig, yine insan ruhunu ince ince işlemiş ve kısa bir hikayeden bile güçlü duygular çıkarmayı başarmış.
Kitabın Konusu:
Dört öyküden oluşan kitap Mürebbiye ile başlıyor. Mürebbiye, iki kardeşin gözünden anlatılan bir hikayedir. Yaz tatilini geçirdikleri malikanede onlarla ilgilenen genç mürebbiyenin davranışlarındaki değişiklikler çocukların dikkatini çeker. Ancak yetişkinlerin dünyasında yaşananları tam olarak anlayamazlar. Çocukların merakı ve gözlemleri üzerinden ilerleyen hikaye, genç mürebbiyenin yaşadığı duygusal bir olayın sonuçlarını ortaya koyar. Eser; yalnızlık, aşk, hayal kırıklığı ve insan ruhunun derinliklerine dair etkileyici bir psikolojik çözümleme sunar.
