Tolstoy,sanatı süs, haz veya elitlerin oyuncağı olmaktan çıkarıp “duygunun bulaşması” diye tanımlamış. Ona göre gerçek sanat, sanatçının yaşadığı duyguyu alıp başkalarına geçirebilmeli ve insanları kardeşlikte birleştirmeli. Bu yüzden Wagner, Shakespeare gibi isimleri bile “yapay, samimiyetsiz” diye acımasızca eleştirir. Kitap baştan sona radikal ve uzlaşmaz: Eğer bir eser köylüyü, işçiyi etkilemiyorsa, ne kadar teknik olursa olsun sanat değildir der. Ağır ve yer yer buyurgan ama derdi net: Sanat ahlaktan ayrı düşemez.
Elime aldığımda klasik bir polisiye okuyacağımı düşünmüştüm ama beklediğimden çok daha fazlasını buldum. Hem akıcı hem de alt metni güçlü bir hikâyeydi. Sayfalar neredeyse kendiliğinden aktı diyebilirim.
Palomino’nun öldürülmesiyle başlayan soruşturma, iki zıt karakterin –Lituma ve Yüzbaşı Silva’nın– diyalogları üzerinden ilerliyor. Aralarındaki atışmalar, mizahi anlar ve sorgulamalar kitabı canlı tutuyor. Özellikle Silva’nın karakteri bana çok gerçekçi geldi; hem ciddi hem de yer yer komik hâliyle hikâyeye ayrı bir tat katıyor.
Ama kitap sadece bir cinayetin peşinden gitmiyor. Peru’daki sınıf ayrımını, güç ilişkilerini ve ordunun dokunulmaz görülen yapısını da sorguluyor. Olay çözülürken aslında toplumun karanlık yüzü de açığa çıkıyor. Bu yönüyle polisiye kurgunun ötesine geçiyor.
Dili sade ve net. Gereksiz uzatmalar yok, tempo hiç düşmüyor. Merak duygusu son sayfaya kadar korunuyor. Ben okurken hem “katil kim?” sorusunun peşinden gittim hem de arka plandaki sosyal eleştiriyi düşündüm.
Kısacası, hem sürükleyici hem düşündüren bir kitap. Polisiye sevenler için zaten keyifli olacaktır ama toplumsal yönü güçlü romanlardan hoşlananlar da mutlaka sevecektir. Benim için akıp giden ama etkisi kalan bir okuma oldu.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
ELİZABETH HELEN~ALTINLA DOKUNMUŞ~
Selam.Bugün sizlere ilkini çok severek okuduğum #briarincanavarları serisinin ikinci kitabı #altınladokunmuş ile geldim.İlk kitabın final sahnesinden sonra ikinci kitapta neler olacağını aşırı merak ediyordum ve merakım fazlasıyla karşılandı.Evet ilk kitabı çok sevmiştim ama ikinci kitap resmen zirve yapmış.Sırların bir kısmının ortaya çıktığı,olayların durulmadığı,aşkın zirve yaptığı bir kitap olmuştu.İlk kitapta evreni tanırken ikinci kitapta karakterlerimizi daha iyi tanıyoruz.Özellikle bu kitapta Rosalina’nın kendini tanıması,daha çok güçlenmesi ve emin adımlar atmasını okumak güzeldi.Ve bu kitapta dört lanetlenmiş prensten en çok Sonbahar prensinin güçlenmesini ve hakkında ki sırları açığa kavuşturduk.Naif kişiliğinin evrim geçirişi ve kendini buluşu güzeldi.İlk kitapta favori prensim olan Keldarion’a fazlaca kızmış olsamda hala fav prensim.Ama o eş bağını neden kabul etmediğini hala net bir şekilde çözemedik ki bu da bizi merakta bırakıyor.Sırrını merak ettiğim bir diğer kişi kitabın kötü adamı Dikenlikler prensi Caspian ama sanırım üçüncü kitapta sırrını çözeceğiz.Ve kitabın o savaş sahnelerine de bayıldım.Çok gerçekçi bir evrendi.Revers harem ve fantastik kurguyu bir arada severler bu seriyi mutlaka okumalı.uyarımı da yapayım.
İkinci kitabın sonunda Rosalina’nın Keldarion’un eşi olduğunu öğrenmiştik ama Prens bu bağı kabul etmiyor ve Rosalina’yı güvenliği için geldiği yere geri gönderip geçiş kapısını da kapatıyor.Ama bizim kızımız prenslerine o kadar bağlanmıştır ki hiç usanmadan geri dönüş yolunu aramaktadır ve babası da ona yardım eder.Sonunda bir şekilde Ezyrn ile iletişime geçer ve Dayton ve Farron’un da desteği ile geri dönmeyi başarır.Ama bu durumdan Keldarion hiç memnun değildir ve hala Rosalina ile bağ kurmamakta
Siz ne düşünüyorsunuz?Alıntı
Puan vermedi
Amcamın kıymetli bir hediyesi vesilesiyle başladığım ve Metin Karabaşoğlu’nun kalemiyle ilk defa tanıştığım bu kitap, maalesef 96. sayfada yarım bırakma kararı aldım. Kendimi, yazdıklarını zorla tüketen bir okur olarak değil, hissettiği soğukluğun arkasında duran bir okur olarak görüyorum. Kitap genel hatlarıyla hayata, insana ve inanç dünyasına dair felsefi/dini pencereler açan, yazarın kendine has denemelerinden oluşuyor. Karabaşoğlu’nun akıcı ama bir o kadar da keskin, kendi felsefesini mutlaklaştıran bir kalemi var. Ancak 96. sayfadaki “Kim Payidar Kalacak?” başlıklı bölüme geldiğimde, yazarın bakış açısı ile benim tarih ve saygı anlayışım arasında çok net bir zıtlık belirdi. Yazar bu bölümde, ahiret ve fani/baki kavramlarını işlerken Atatürk’ün o bilinen "Benim nâçiz vücudum..." sözünü kelime kelime masaya yatırıyor. Dünyevi yapıların geçiciliğini anlatmak adına, bu devletin kurucu vizyonunu ve o vizyona emek veren milyonların gayretini "boş bir vehim" veya "aldanış" olarak nitelendiriyor. Ben ne bir fikrin körü körüne fanatiğiyim ne de tarihi tek bir dönemden ibaret görenlerdenim. Benim nazarımda tarih bir bütündür; Osmanlı Devleti’nden günümüze kadar bu topraklar için can vermiş, kan dökmüş padişahlar, sultanlar, cephedeki erler ne kadar saygıya layıksa, cumhuriyetimizin kurucusu da o kadar saygıya layıktır. Din veya inanç üzerine bir şeyler yazılırken, toplumsal hassasiyetlere ve kurucu değerlere karalamadan, incitmeden, saygı çerçevesinde yaklaşılması gerektiğine inanıyorum.
Kimine göre bu sayfada yazılanlar sıradan bir eleştiri olarak görülebilir, saygı duyarım. Ancak benim için hassas olduğum konularda bir kitaptan soğumak, o yolculuğu bitirmek için yeterli bir sebeptir. Amcamın emeğine saygı duymakla birlikte, kendi düşünce dünyamla taban tabana zıt giden
Kimseyi suçlamıyorum ama Aleksey, Anna'ya karşı duygularında açık ve net olsaydı,her şeyi alaya almasaydı bunlar adına mutlu bi son olabilirdi. Hikayede suçlu veya suçsuz yok. Baktığın zaman Anna'ya hak verdiğim yerler oldu ya da hiç sevmememe rağmen Aleksey için üzüldüğüm bile oldu ama ilişkileri bitiren şey cidden iletişimsizlik ve his'in olmaması. Seviyor ama hissettirmiyor ?? Neyse Levin en sevdiğim karakter oldu düşünce yapısı çok güzel
Şermin Yaşar okumayı o kadar çok seviyorum ki... "Gelirken Ekmek Al" ve "Söyleme Bilmesinler"i okurken dedim ki; bu iki kitabı favorim, yazar bende artık bunun üstüne çıkamaz diye düşünüyordum. Fakat bu kitabı okuduğumda da favorilerime bir favori daha eklendi. Yahu bir yazar bu kadar mı bizden biri olur, bu kadar mı basit şeyleri görmemize yardımcı olur. Daha ne yapsın Şermin Yaşar. Bayıldımm. Muhakkak, herhangi bir kitabındaki bir karakter sizin belki evinizden, belki yakın arkadaşlarınızdan, belki çevrenizden, iş ortamınızdan biri. Romanlarında, öykülerinde ele aldığı olaylar hepimizin hayatında yaşadığı var olan gerçekler.
Şermin Yaşar'ın bana öğrettiği başka bir şey ise empati yapmak ama gerçekten empati yapmak. Hani günlük hayatımızda hepimizin dilinde pelesenktir. Herkes kendince haklıdır. Haklı olduğumuz taraflarda ise karşı tarafın ne hissettiğini ve ne düşündüğünü önemsemeyiz, aslında ilgilenmeyiz. Onun ne hissettiğinin bir önemi yoktur çünkü biz haklıyızdır. Haklılık daha önemlidir ve daha baskın olan duygudur. Gerçekten haklı da olabiliriz bu arada. Ben, bu romanda da bunu gördüm. Bütün karakterler kendilerince haklılardı. Birini dinlesem diğerine kızıyordum, diğerini dinleyince ise birinciye kızıyordum. Sonra baktım ki herkes kendince haklı aslında kimseye kızmanın bir anlamı yok. Bu insanların çevremde de olduğunu görünce bir aydınlanma yaşadım. Dışarıdan baktığımda okuduğum romanın da etkisiyle daha net görebiliyordum artık. İnsan olayların içinde olunca fark edemiyor bazen.
Meltem'le ben de yeniden doğdum ve Meltem'le birlikte ben de birçok şeyi daha yeni fark ettim.
Şermin Yaşar
Şermin Yaşar