- hey, canim; kullandigin kelimeler önemli / - yo no olokoso vor
Belleğe dair anlayışımızda bir diğer önemli ilerlemeyse, tetiklemenin kavram ve sözcüklerle sınırlı olmadığının keşfiydi. Bilinçli deneyiminizle bilemezsiniz elbette, ancak eylem ve duygularınızın farkında bile olmadığınız olaylar tarafından tetiklenebileceği şeklindeki kulağa yabancı gelen fikri kabul etmelisiniz. Hemen klasikleşmiş olan bir deneyde, psikolog John Bargh ve çalışma arkadaşları, New York Üniversitesi öğrencilerinden -çoğu 18-20 yaş arasındaydı- beş sözcüklü bir kümeden dört sözcüklü cümleler kurmalarını istediler (örneğin: "bulur adam onu sarı anında"). Bir grup öğrenciye verilen karıştırılmış cümleler, yaşlı insanlarla ilintili sözcükler içeriyordu (Florida, unutkan, kel, gri, kırışık gibi). Genç denekler bu görevi tamamladıklarında, başka bir deney için koridorun ucundaki bir ofise gönderildiler. Deney o kısa yürüyüşten ibaretti. Araştırmacılar fark ettirmeden, deneklerin koridorun bir ucundan diğerine ne kadar zamanda ulaştıklarını ölçtüler. Bargh'ın öngördüğü gibi, yaşlılık temasıyla ilgili sözcüklerle cümle kuran gençler, koridorun öbür ucuna ötekilerden çok daha yavaş yürümüşlerdi.
...
Öğrenciler daha sonra sorgulandıklarında, hepsi de sözcüklerin ortak bir teması olduğunu fark etmediğini belirtti ve ilk deneyden sonra yaptıkları bir şeyin karşılaştıkları sözcüklerden etkilenmiş olamayacağında ısrar etti. Bilinçli olarak yaşlılık fikrinin farkına varmamışlardı, fakat davranışları yine de değişmişti. Bu
kayda değer tetikleme olgusu -eylemin fikirden etkilenmesi- **ideomotor
etkisi** olarak bilinir.
...
İdeomotor bağlantısı tersine de çalışır. Bir Alman üniversitesinde yürütülen bir çalışma, Bargh ve meslektaşlarının New York'ta yaptıkları erken deneyin tıpatıp aynısıydı. Öğrencilerden bir odada beş dakika boyunca, normal yürüyüş
Konuk
Uykuyla uyanıklık arası o alaca sınır bu sabah bir Roma görüntüsüne bürünmüştü. Fıskiyelerinden su fışkıran çeşmeleri; kemerli, dar sokakları; binbir çeşit çiçekleri ve çağların aşındırdığı taşlarıyla altın kent. Bu yarı uyanıklık sırasında kendisini bazen yine Paris'te, bazen Almanya'da savaşın yıkıntıları arasında buluyor, ya da İsviçre'nin karlarla kaplı dağ otellerinden birinde konuk oluyor ve kayak yapıyordu. Zaman zaman da Georgia'da, yeni sürülmüş bir tarlada, avcıların yola koyulduğu gündoğumu saatlerini yaşıyordu. Düşlerin yıllara sığmayan ülkesinde, Roma'daydı bu sabah da.
John Ferris New York'taki bir otel odasında gözlerini açtı. İçinde, kötü bir şeyin kendisini beklediği duygusu vardı. Bu neydi bilmiyordu. Güne başlarken yapılan işlerle oyalanarak unutur gibi olduğu bu duygu, giyinip aşağıya indikten sonra bile geçmedi. Bulutsuz bir sonbahar günüydü; açık renkli gökdelenlerin arasından solgun güneş ışıkları süzülüyordu. Ferris bitişikteki sandviççiye girip kaldırımı gören pencerenin yanındaki son masaya oturdu. Ülkesine özgü, sosisli yağda yumurtadan oluşan bir kahvaltı ısmarladı...
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
While the percentage of Christians in the Middle East declined overall, several countries—Bahrain, Kuwait, Oman, Qatar, Saudi Arabia, and the United Arab Emirates—had an influx of Christians since 1970. These Christian populations were not new local converts but Christian migrants from places like the Philippines and South Korea moving to the Middle East for work. The Christian population in Bahrain, for example, rose from 4 percent in 1970 to a projected 13 percent in 2025, almost entirely because of immigration.
After Mao’s death in 1976, US president Jimmy Carter began establishing relations with China. In 1982 a new law permitted new freedoms to Chinese Christians as well as the printing of Bibles in the country. Both registered and unregistered churches enjoyed greater liberty. Churches grew rapidly and many quite large. By the end of the twentieth century, it was estimated that nearly 80 million Christians lived and worshiped in China—some 8 percent of the country’s population.
The Sultan, Abdul Hamid the Red Fox, was as afraid of his own subjects as of the foreigners. He repressed every new idea.
He refused all reforms. He covered the whole Empire with a network of spies, so that wherever three men talked together there was a fourth eavesdropping and reporting to the secret police. He allowed no liberty or personal security. He filled the prisons with Turks and massacred the Christians.
Saçmalardan Seçmeler..
In the thirteenth century after Christ there came the Great Drought. From the Wall of China throughout all Central Asia the land was cracked and parched for want of rain, and the tribes were on the move searching for new pastures for their flocks. Among them were the Osmanli Turks, whose chief, Sulyman Shah, carried on his banner the head of the Grey Wolf.
They were cruel and primitive, these Osmanli Turks, animalstrong with slit eyes in flat Mongol faces. They were as brutal and relentless as the grey wolves which hunted over the wide steppes of the fierce countries of Central Asia. Yet they were disciplined, by the dangers and risks of their nomad life, to rigid obedience under their leaders.
For centuries they had pitched their black horse-hair tents in the Plains of Sungaria on the edge of the Gobi Desert. Forced by lack of water and grass, Sulyman Shah led out his people and made westward. Finding the Hordes of Tartars to his north and pressing in behind him, he turned south, and so came, through Armenia into Asia Minor, into Modern History.
Sulyman died and Ertoghrul reigned in his stead, and after him came Emir Othman and Sultan Orchan, and from father to son ten generations of sultans followed each other. Often brutal and vicious, often unjust and bestial, they were rulers, leaders of men, and generals.
They found in front of them a world of dying empires, the decayed Seljuk, the worn-out Arab Empire of Baghdad and of the Caliphs, and the corrupted Byzantine. These they smashed and conquered.
Within three hundred years of the death of Sulyman Shah, his tenth descendant, Sultan Sulyman the Magnificent, the Law Giver, ruled with justice and strength an immense empire which stretched from Albania on the Adriatic coast to the Persian
frontier, from Egypt to the