Doğduğum günden beri, hep mezarımı kazdım.
İçtim, düşündüm, Ney'dim; düşündüm, içtim, Saz'dım.
Şu çok güzel ezgide, istedim sesim olsun;
Hayyam söyledi, ben de, Türkçe yeniden yazdım!
Daldıksa da böyle nev-hayâta
Sed çekmedik eski hatırâta
Gitmez gözümüzden eski demler
Sâzıyla sözüyle bezm-i cemler
Bir yanda şerâb ü mey dururdu
Bir yanda kemân ü ney vururdu
Canlar bu tarafta nûş ederdi
Sazlar o tarafta cûş ederdi
Bin şem'a yakardı neşveden cev
Ateş gibi başlayınca peşrev
En neş'eli çeşmi kan kılardı
Hey hey o ne dertli şarkılardı
Sayfa 146
NEY ÇALAN BİR İNSANIN YANA YIKILMIŞ BAŞI ÎLE HATTAT OSMAN’IN "VAV”LARI SADECE ŞEKİLDE DEĞİL, MÂNÂDA DA İKİZDİRLER: “TEVÂZU İLE ZARFLANMIŞ ASÂLET!..”
Güvenmek mi, O da Ney?İnsan ve Duygular
Nihayet kendi kendime şöyle bir karar verdim: Kendimden başka kimseye güvenmemeliydim.
