Uzun zaman səni unutmayacam əziz Edmond Dantes. Kitab o qədər axıcı yazılıb ki, bir nəfəsə oturub oxumaq istəyirsən amma eyni zamanda kitabın bitməsini istəmirsən.
Bu dəfə oxumaq istədiklərim arasında Azərbaycan ədəbiyyatına yer vermək istədim.
İlyas Əfəndiyevin qələmindən "Söyüdlü arx" romanı oldu. Romanı oxuduqca Nuriyyə xanıma qarşı emoatiya hissi duydum, kimsəsiz bir qız olub, necə bu qədər həyat dolu ola bilər axı, yaşadığı çətinliklərdən heçmi taleyinə küsməz, şikayətlənməz, düşdüyü hər ortamda sevinc qatar, insanlara kömək edər. Bir sözlə bir nəfəs oxuyub bitirəcəyiniz bir kitabdır.
Növbəti oxumaq istədiyim romanı isə "Körpüsalanlar"dır
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Şah əsərə yaraşmayan yarımçıq sonluqDüşünce
Spoiler ola bilər.
Sveyqin oxuduğum ən sürətli və sürükləyici əsərlərindən biridir. İnsanın tək qalanda öz beyninin içində necə itdiyini çox sadə dillə izah edib. Kitaba tam bal verirəm, çünki oxuyarkən adamı tamamilə içinə çəkir və bir nəfəsə oxunulacaq kitabdır. Tək tənqidim isə sonluğu ilə əlaqəlidir. O qədər gərginlikdən və böyük gözləntidən sonra sonluq mənə bir az məntiqsiz gəldi. Dr. B.nin o qədər əziyyətdən sonra belə asanlıqla geri çəkilməsi hekayənin böyüklüyünə tam olaraq yaraşmadı. Sanki yazıçı kitabı tələsik yazıb bitirməyə çalışıb. Yenə də oxumağa və xeyirli vaxt keçirməyə dəyər.
Qəlb şairi Əli Kərim
Puan vermedi·336 syf.··
Beğendi
·2026 21. kitabı
·44 günde okudu
·Okunma: 01 Haziran 2026 22:19
Qəribsədim uzaqlarda,
Könlüm-gözüm səni andı.
Ayrıldığım nə müddətdi,
Bir əsrdi, yoxsa andı?..
PDF oxumağa səbri olmayan mən, Əli Kərimin şeirlərini oxumaq üçün bu çətinliyə də qatlandım. Məktəb və gənclik illərimin ən sevdiyim şairlərindən biri olub o. Şeirlərinin çoxunu oxuyanda elə bilirdim ki, misralar birbaşa mənə ünvanlanıb. Kitabxanaya hər gedişimdə onun şeirlərinin çap olunduğu jurnal, qəzet və ya kitab axtarır, tapdığımı böyük həvəslə oxuyurdum.
Ürəyim sən deyən çox cavan deyil,
Nə qədər dərdini daşıyıbdır o.
O qədər sürətlə vurub ki, sənsiz,
Bəlkə də lap yüz il yaşayıbdır o!
Aradan iyirmi ildən çox vaxt keçsə də, Əli Kərimin şeirlərini yenidən eyni həyəcan və eyni duyğularla oxudum. Bəzi misralar insanın yaddaşında elə iz qoyur ki, illər keçsə də öz təsirini itirmir.
Sənin baxışını yığdım gözümə,
O xoş ətrini də səpdim evimə.
Sözün də qapımın ağzında durdu,
O bir hasar oldu hər gələn qəmə.
Əli Kərimin şeirlərindən incəlik, zəriflik və səmimiyyət axır. O, özünəməxsus üslubu və təkrarsız poetik dünyası ilə Azərbaycan ədəbiyyatında seçilən şairlərdəndir.
Kədər başdan-başa sinəmi tutmuş,
Nəfəs almağa da yer saxlamamış.
Fəsillər astaca üstündən keçər,
Əriməz orada boranlı bir qış.
Onun şeirlərini oxumaq sanki insanı başqa bir aləmə aparır. Hər misrada sevgi, həsrət, kədər və ümid bir-birinə qarışır. Qəlb və könül şairi olan Əli Kərim oxucusuna səmimi duyğular bəxş edir. Buna görə də illər keçsə belə, onun şeirləri köhnəlmir, əksinə, hər oxunuşda yeni mənalar qazanır.
Şeir oxumaq sərin bulaqdan su içməyə bənzər. Qəlbinizi, ruhunuzu sərinləndirən misraların heç vaxt əskik olmaması diləyilə...
Cisminimi ruhunumu sevdim, bəyaz floribundam
İnsanı insan edən onun hissləri və emosialarıdır. Ümumən bunu deməyə çalışır mangaka, məncə. Cəhənnəmdən gəldiyi düşünülən varlığın insanı, insan olmağı və həyatı anlamaq üçün əməyini vizuallaşdırmağa çalışan bu seri olduqca uğurlu iş görməyə yenə də davam edir. Ən təməl həzz və istəklərdən məhrum bir canlı necə bir insanın yerini tam tuta bilər? Cavab vermək olduqca müşküldür. Sadəcə kopyalamaq özü heç vaxt kifayət etməyəcək. Yoxdan var olan bir "beast" də olsan, o duyğular yaşanacaq. Ümid edirəm ki, gələcək bölümlərdə bu məsələ daha da dərindən ələ alınar.
Bu manga serisinə nəsə ciddi review yaza bilmirəm e, amma çox nəfəs kəsən tipdə olduğunu deyə bilərəm. Çox da qorxu sayıla bilməz, ancaq qoca kişinin çevriliş səhnəsi tam olaraq mhmmm idi. Və internetdə mlm deyil yazılsa da, biz reallığın və mangakanın məqsədinin nə olduğunu bilirik
Bağ… Təkcə bir bağ deyil. O, həm cənnət, həm də cəhənnəmdir. Hər çiçəyin ləçəyində ölüm gizlənir. Hər qoxu, hər rəng bir zəhər daşıyır. Və bu bağın ortasında Beatris dayanır. Gözəl, tənha bir qız. Atası onu sevir, amma bu sevgi bir çiçəyin qəfəsində böyüdülmüş bir qızı dünyadan ayıran bir elmdir.
Mənə elə gəlir ki, Paz bu pyesdə insanın ən qorxunc arzusunu yazıb: əbədi, lakin təcrid olunmuş bir həyat. Beatris bağda ölümsüzdür, amma kimsə ona toxunsa, ölər. O, həyatın özünün bir zəhəridir. Və bu, dəhşətlidir – çünki sevmək istəyəndə, sevdiyin adamı öldürəcəyini bilirsən.
Gənc Juan gəlir. Saf, axmaq, idealist. O, Beatrisi “lənətdən” qurtarmaq istəyir. Atasının elminə qarşı durur. Amma əslində o, nəyə qarşı durur? Təbiətə? Təbiətin öz qanununa? Çünki bu bağ artıq ikinci bir təbiətdir – süni, zəhərli, lərzi içində gözəl.
Juan bir antidot tapır. Beatrisə verir. Və sonra… o ölür. Çünki onun bədəni artıq o bağa, o zəhərli həyata uyğunlaşıb. Antidot onun üçün ölüm olur. Xilas etmək istəyəndə məhv edirsən. Bu, faciənin ən acı yeridir. Mən bunu oxuyanda düşündüm: neçə dəfə biz sevdiklərimizi “yaxşılıq” adı altında öldürürük? Onları öz dünyamıza çəkmək istəyəndə, əslində onları məhv edirik.
Pazın dili isə… onu təsvir etmək çətindir. O, səhnəni şeir kimi qurur. Hər bir dialoq bir misradır. Hər bir susqunluq bir hecadır. Məsələn, Juan deyir: “Mən sənin bağında itmiş bir səyahətçiyəm”. Beatris cavab verir: “Sən itməmisən, sadəcə hələ öləcəyin yeri tapmamısan”. Bu cür sözləri adi pyesdə eşitməzsən. Bu, Pazın şair ürəyinin teatr pəncərəsindən atdığı bir fəryaddır.
Mən bu kitabı bağlayanda bir sual qaldı beynimdə: Həqiqətən, yaşamaq nədir? Təcrid olunmuş, toxunulmaz, təhlükəsiz, amma kimsəni sevməyəcək qədər qorxulu bir ömürmü? Yoxsa bir dəfə sevib, bəlkə də ölmək, amma ən azından
