Salataya limon sıkarken, limonun buram buram yayılan kokusu bir an zamanı durdurdu, beni taa hep beraber olduğumuz, sobanın yandığı bir kış akşamında yemek sofrasındaki marullu salatanın ve balığın üzerine limon sıkılan bir an'a götürdü... Ah ne güzel günlerdi, o yer sofrasında aylaklıklar edişimiz, anamın baş köşede oturuşu, babamın koltuğa kolunu atışı, küçük kardeşimle atışmalarımız, ablamın kardeşime sataşmaları, ders çalışması, ürkerek koşa koşa tuvalete gidip gelişlerimiz.. ahh zaman! Şimdiyse tek başıma dünyanın bir yerinde yalnızca kendime yemek hazırlıyorum, tek başıma yemek için yaptığım salataya limon sıkıyorum.. bu ömür, yaşam nasıl bir şey? Hem o kadar tatlı hem de bir o kadar yürek ezici, acı dolu nasıl oluyor? Velhasıl ki, her bir zerreye hamdolsun.. -Hazel