O ki dünyadaki hiçbir şeyi yaratmadan, hatta dünyayı yaratmadan evvel insanoğlunun ruhlarını yaratmış ve onları bir can meclisinde toplayıp güzelliğini göstermiş, sonra da "Ben sizin Rabbiniz değil miyim? " diye sormuştu. Canlar hep bir ağızdan "Evet" dediler ( şüphesiz Sen bizim Rabbimizsin.)Bunun için kullanılan kelimeler "Kâlu:Bela " idi. Yani insan Allah' ın Rab oluşunu "bela" kelimesiyle kabul etmişti. Bu da insanın dünyaya gönderilip ete kemiğe büründürüldüğü zaman belalarla ve özellikle aşk belasıyla imtihan edileceği anlamını taşıyordu. Belayı kendisi isteyen insan, aşkın belaları arasında o ilk güzelliğin özlemiyle gördüğü bütün güzellerde ve güzelliklerde Rabbini arayacak, bu arayışın adına aşk, yoluna sevgi denilecekti.