Gökyüzü öyle yıldızlı, öyle berraktı ki, onu gören kendine sormadan edemezdi: Nasıl oluyor da böyle bir göğün altında türlü türlü suratsız,kaprisli insan yaşayabiliyor ?
Niçin insanoğlu bu kadar ölmeyecek gibi doğup büyüyor, senin gibi seksenini geçiyor da büsbütün akıl,mantık,fikir kesiliyor da,bütün sırları ayan edecekmiş hale geliyor da,tam da mutlu zamanında göçüp gidiyor ?