Siz asıl bombalayanlar sağ olduğu halde bombalamanın kesileceği andan korkun. Çünkü her bomba, ruhun henüz ölmediğinin kanıtıdır. Mülk sahipleri sağken grevler durmuşsa... ondan korkun işte. Çünkü ezilip bastırılan her grev, bir adım atıldığının işaretidir. Şundan emin olabilirsiniz... korkulacak zaman, İnsan'ın bir ülkü uğruna acı çekmeyi ve ölmeyi reddettiği zamandır. Çünkü bu bir tek nitelik İnsan'ın temelidir. Bu bir tek nitelik, evrende benzeri olmayan İnsan'ın ta kendisidir.
"Güşünmeye başladım. Ama düşünmek de değildi bu. Daha derin bir şeydi. Bütünleşince nasıl kutsallaştığımızı düşündüm. İnsanlık da kutsaldı tek bir bütün olduğu zaman. Kutsal olmadığı bir tek zaman vardı. Tek başına bir sefilin dişine bir lokma kıstırıp kaçmaya, bir başına koşmaya kalkıştığı zamandı o da. Tepine tepine. Böyleleri yok ediyordu kutsallığı. Ama herkes bir arada çalışırken, yani bir insan öteki için değil de, bir insan hepsi için çalıştığı zaman, onun ziyanı yok, o kutsal. Sonra aklıma geldi... ben kutsal dediğim zaman ne demek istediğimi bile bilmiyordum." Sustu. Ama eğik kafalar kalkmadı. Amin'i duymadan kalkmamaya köpek gibi eğitilmişti çünkü hepsi. "Artık eskisi gibi şükran duası edemiyorum. Bu kahvaltının kutsallığından mutluyum. Burada sevgi oluşundan mutluyum. Hepsi bu kadar." Kafalar yine kalkmadı. Papaz çevresine bakındı. "Kahvaltınız soğudu benim yüzümden," dedi, sonra birden hatırladı, "Amin!" diye ekledi, tüm başlar bir anda kalkıverdi.