Ünal Aydın
@ninowa
Bildiklerimiz bir damla bilmediklerimizse okyanus..
13 okur puanı
Ekim 2019 tarihinde katıldı
Bir gün biz de ihtiyarlayacağız Çetin. Zembereğimiz boşalacak. İçimizde bakılacak, araştırılacak bir şey kalmayacak. Biz sadece biz olacağız, "ümitsizce kendimiz" olacağız. Hastane binalarına hayranlıkla bakacağız: "Buranın kardiyoloji servisi iyiymiş diyorlar." İlaçlarımızı plastik bir margarin kutusuna koyup yanımızda taşıyacağız. Şehirde yapamayacağız artık Çetin, binalardan ve otomobillerden usanacağız. Her şeyi satıp savıp deniz kıyısında bahçeli bir eve yerleşeceğiz. Bütün paralı şehirlilerin, sürükleyip getirdikleri maddi güvencelerle birlikte döküldükleri bu hayal denize, ne yazık ki biz de döküleceğiz. Ağaçlarla ilgileneceğiz, bitkilerle ve onlara iyi gelecek şeylerle: Işıklarıyla, su gereksinimleriyle ve böcek ilaçlarıyla... Dış dünyanın bilgisiyle meşgul olacağız. Ağaçlara, çiçeklere, kuşlara, balıklara isimleriyle sesleneceğiz. Şehirde, doğanın bizi yalnızca bir ceset olarak kabul edeceğini düşünürken, orada, deniz kıyısında doğaya aitmiş gibi hissedeceğiz kendimizi. Çıplaklığımızı seveceğiz. En önemli sistemlerin sindirim ve boşaltım sistemleri olduğu konusunda coşkulu bir biçimde hemfikir olacağız ve pekliğe iyi geldiğini bildiğimiz otları kurusun diye ters çevirip sayvanın tavanına asacağız..
Reklam
Yalnızdım, kendi dünyama hapsolmuştum,
Diğerleriyle iletişim kuramıyordum;
Varlığımı onların varlığından ayıran,
Beni onların hayatı ve faaliyetleri dışında tutan, Camdan bir duvar vardı sanki..
Bu suskun siyah denizde dalma çanı içindeki bir dalgıç gibi yaşıyordum, bu yüzden kendini dış dünyaya bağlayan halatı kopmuş ve o sesiz derinlikten bir daha asla yukarı çekilmeyeceğini bilen bir dalgıç gibiydim..
İnsanları sevmiyorum.
İnsan, bence oldukça eksik bir varlıktır.
İnsanı sevmek beni yok edebilirdi..
Aslında kimse kimseye yardım edemez; insan kendine yardım etme gücünü kendi içinde bulmalıdır..
