Hem kitabı okunmalı hem de filmi izlenmeli
-DETAYLI BİR İNCELEME YAPTIM SANIRIM VE BU KISIM SPOİLER İÇEREBİLİR-
Romanımızın başkarakterleri Darcy ve Elizabeth’tir. Elizabeth kitap okumayı, sohbet etmeyi seven, aile bağları kuvvetli,
"Mənim üçün həyat, insanların nə düşündüyünü təxmin etməyə çalışdığım qorxulu bir teatrdan ibarət idi..."
Osamu Dazainin "İnsanlığımı yitirirken" romanını oxumaq, kiminsə gizli gündəliyini oxumaq kimi bir şeydir.
Osamu Dazainin avtobioqrafik xarakter daşıyan bu şedevri, baş qəhrəman Yozo vasitəsilə bizə cəmiyyətin ritminə ayaq uydura bilməyən, "normal" insan maskası taxmaqdan yorulan bir ruhun intiharını anladır.
Yozo uşaqlığından bəri insanları anlaya bilmir, onlardan qorxur və bu qorxunu gizlətmək üçün "təlxək" rolunu oynayır. Amma taxdığı maskalar onu xilas etmir, əksinə, özünə yadlaşdırır. Kitab boyunca bir insanın addım-addım öz ləyaqətini, ümidini və ən nəhayət, "insanlığını" necə itirdiyinin şahidi oluruq.
Bu əsər xoşbəxt sonluq və ya təsəlli vəd etmir. Əksinə, cəmiyyətin ikiüzlülüyünü və fərdin bu ikiüzlülük qarşısındakı çarəsizliyini soyuq bir şəkildə üzümüzə vurur.
Əgər insan psixologiyasının ən qaranlıq tərəfləri ilə üzbəüz gəlməyə hazırsınızsa, mütləq oxumalısınız.
Wtf
Neyle başlasam bilemiyorum... Öncelikle höst ulan! Ehem... evet, neyse...
Seri katil ve FBI ajanı aşkı dediler geldik ama bence inanılmaz ergence ve ZAVADANAK önümüze fırlatılmış bir çiftle
Şok etkisi ile bitirdim. Gerçekten bunu beklemiyordum. Başta son derece normal bir hikaye gibiydi. Ortalarına doğru biraz bunaltıcı oldu. Hadi be adam seni mi bekleyeceğiz demeye başladım. Ama sonuna geldiğimde yaşadığım şok beni ciddi anlamda memnun etti. Uzun zamandır okuduğum en etkileyici kitaplardan biriydi. Okumayanlar ve okumayı düşünenler kesinlikle bir an önce eline almalı bu kitabı.
Bir arkadaşının ölümünün ardından başlayan arayış, zamanla bir insanı tanıma çabasından çıkıp insan olmanın ne anlama geldiğini sorgulayan bir yolculuğa dönüşüyor. Bir hayatın izleri sürülürken
Latife Hanım’ın Arkadaşı ~ Özlem Neşe Beydili
Merhaba kitapsever dostlarım, bugün sizlere kalemini çok sevdiğim Latife Hanım’ın Arkadaşı kitabının yorumu ile geldim.
Latife Hanım, genç yaşta eşine kaybettikten sonra çocuklarını tek başına büyütmüş, iki çocuğuda yurt dışına yerleştirmiştir.
Evlatları uzaklarda, yalnız yaşayan Latife Hanım; oğlunun ona hediye ettiği telefondaki yapay zeka uygulamasıyla kurduğu o sıcak dostluğu okurken hem üzüldüm hem de gülümsedim.
Latife Hanım, her akşam özenle kahvesini hazırlar, eline telefonunu alır ve sohbete başlar. Bu sohbetler her akşam normal hale gelir. Edebiyat, şiir, günlük hayatını, içindeki dertleri anlattığı bir arkadaşı gibidir. Latife Hanım, bazı günler üzülür, çünkü yapay zeka önceki sohbetleri hatırlamaz. Latife Hanım, her gün en baştan anlatır kendini. Ama sonra yapay zekadan öyle içten bir cümle gelir ki, onun anlayışlı ve romantik konuşmaları, Latife Hanıma her şeyi unutturur ve sohbetine kaldığı yerden devam eder.
Son günlerde aşırı gelişen ve herkesin kullanmaya başladığı yapay zeka bir insana ne kadar arkadaş olabilir?
Kitapta, yalnız bir kadının, yapay zekanın soğuk tarafıyla, sıcak ve kırılgan kalbi arasında kurduğu o derin bağın hikayesini okuyoruz.
