Üç günde hızlıca bitirdim. Bu türde okuduğum diğer Türk yazarlara kıyasla yazım dili çok temiz, gereksiz kısımlardan arınmış ve akıcıydı. Karan harika bir mmc, Devin'i de çok sevdim. Sonunu merakla bekledim. No notes. 5/5
Çürümenin Estetiği....
Bazı figürler toplumun entelektüel çölleşmesinin, estetik yoksulluğunun ve manevi iflasının en net aynasıdırlar. Karşımızda duran Sevda Türküsev portresi, bir fikir insanı ya da bir yazarın çok ötesinde; kutuplaşmadan beslenen, hınçtan (ressentiment) güç alan ve "değerleri" birer ticari mal gibi pazar tezgahına süren modern bir illüzyondur.
Bir yazarın dili, onun zihin dünyasının sınırlarını belirler.
Türküsev’in diline baktığımızda gördüğümüz tek şey; edatlarla bağlanmış nefret kırıntıları, bağlaçlarla yamalanmış magazinel dedikodular ve ünlemlerle şişirilmiş bir "ahlakçı" kibridir.
Friedrich Nietzsche’nin "Pazar yerindeki sinekler" (1) dediği o gürültülü güruhun başını çeken bu zihniyet, hiçbir zaman bir "fikir" inşa edememiş; sadece mevcut öfkeleri bir araya getirerek bir kariyer gökdeleni dikmiştir. Bu gökdelen, rasyonel bir eleştirinin ilk rüzgarında yıkılacak kadar kumdan yapılmıştır.
Dervişin fikri neyse zikri odur; peki bir insanın zikri sürekli başkalarının "bacakları", "çapkınlıkları", "yatak odaları" ve "uçkur hikayeleri" ise, o fikrin içinde hangi karanlık mahzenler gizlidir?
Türküsev’in "muhafazakarlık" kalkanı altına gizlediği şey aslında safi bir röntgenciliktir. Başkalarının günahlarını bir cerrah titizliğiyle (!) deşerken duyduğu o gizli iştah, aslında bastırılmış bir hayranlığın ya da yaşanamamış bir hayatın intikamı mıdır?
Charles Bukowski’nin o "hiçbir parfümün örtemeyeceği ekşi koku" (2) diye tarif ettiği şey tam olarak budur. Sürekli ahlak diyenin zihninde sürekli ahlaksızlığın dönmesi, bir psikiyatrik vakadır, edebi bir duruş değil.
Bu kadın, toplumun namus bekçiliğine soyunurken, aslında o toplumun en alt tabakadaki "dikizleme" dürtüsünü estetize ediyor. Bu muhafazakarlık değil, "ahlak soslu bir
Friedrich Nietzsche’nin "Pazar yerindeki sinekler" (1) dediği o gürültülü güruhun başını çeken bu zihniyet, hiçbir zaman bir "fikir" inşa edememiş; sadece mevcut öfkeleri bir araya getirerek bir kariyer gökdeleni dikmiştir. Bu gökdelen, rasyonel bir eleştirinin ilk rüzgarında yıkılacak kadar kumdan yapılmıştır.
Dervişin fikri neyse zikri odur; peki bir insanın zikri sürekli başkalarının "bacakları", "çapkınlıkları", "yatak odaları" ve "uçkur hikayeleri" ise, o fikrin içinde hangi karanlık mahzenler gizlidir?
Türküsev’in "muhafazakarlık" kalkanı altına gizlediği şey aslında safi bir röntgenciliktir. Başkalarının günahlarını bir cerrah titizliğiyle (!) deşerken duyduğu o gizli iştah, aslında bastırılmış bir hayranlığın ya da yaşanamamış bir hayatın intikamı mıdır?
Charles Bukowski’nin o "hiçbir parfümün örtemeyeceği ekşi koku" (2) diye tarif ettiği şey tam olarak budur. Sürekli ahlak diyenin zihninde sürekli ahlaksızlığın dönmesi, bir psikiyatrik vakadır, edebi bir duruş değil.
Bu kadın, toplumun namus bekçiliğine soyunurken, aslında o toplumun en alt tabakadaki "dikizleme" dürtüsünü estetize ediyor. Bu muhafazakarlık değil, "ahlak soslu bir
Reklam
Başlamamla bitirmem bir oldu. Bayadır klasik okuyordum ilaç gibi geldi. Dil anlatımı, akışı, olayların bağlantısı güzeldi. Bazı yerler çok hızlı geçti gibi hissettim ama seri olduğu için bağlantı kurulacaktır diye ümit etmekteyim. Ben devamını okumaya çok hazırım... Ve başrol ikilinin dinamiği gerçekten bana geçti. İlk defa book boyfriend değil book wife sahibi oldum ayyayayay
Merhaba arkadaşlar. Ve Elveda Lovecraft! Ay kapanışlarını bir yazarın son eserine denk gelerek kapatabilmek beni çok mutlu ediyor. Yemeğin son lokmasıyla içeceğin son yudumunu denk getirmek tam olarak bir kitapta bu hissi veriyor diyebilirim. Herkese güzel bir akşam ve güzel bir gece diliyorum.
Yazarın son eserinde yine öyküleri bıraktık, deneme niteliğindeki ders veren yazılara odaklandık. Ve çok karmaşık, daldan dala atlayan yazılar bunlar. Yani sözüm ona bir anda hayvanlardan bahsederken diğer yandan edebiyata ve onun özelliklerine atlıyoruz. Aniden toplumu suçlarken bir anda kompozisyon yazmaya ve bir kurgunun nasıl yazılacağına odaklanıyoruz. Yani yine tek bir konudan bahsetmenin mümkün olmadığı yazılar bunlar. Ayrıca gençliğinde onun yazdığı (Toplu Eserleri 2’de bahsettiğimiz) ırkçı olan öykülerinden sonra burada Kediler ve Köpekler makalesinde ırkçı olmadığını böyle taraflar tutmadığını açıkça söylemesi de onun gelişmişliğinin ve kendini geliştirmesinin bir kanıtı niteliğindedir. Günümüz insanları ne yazık ki çok sığ ve insanları kutuplaştırıyorlar.
Bu arada şu kedi köpek meselesine de biraz değinmek istiyorum. Amansız bir grup var sokak hayvanlarının tamamen uyutulması (bir de böyle söyleyince farklıymış gibi) yani öldürülmelerini istiyor. Ancak ben diğer gruptanım. Bu hayvancağızlar için bir yer yapılmasını ve orada bakılmaları taraftarıyım. Özellikle köpekler grup halinde dolaştıkları zaman çok saldırgan oluyorlar kabul ediyorum. Bu hayvanların özellikle ayrılmaları gerektiğini ben de söylüyorum ama öldürülmelerini değil. Ayrıca pek çok sokak hayvanı biliyorum. 2023 yazında bahçede elimde ceviz kırıp beslediğim karga bile oldu. Normalde gözlere saldırıp kör edecekleri söylenir. Yani hemen şiddetle yaklaşmamak veya biri iyi diğeri kötü diye sınıflandırmamak
Han Kang Beyaz KitapAlıntı
Kore edebiyatına merak duyduğum şu zamanlarda sosyal medyanın da etkisiyle Han Kang kitaplarını büyük bir umutla aldım. Farklı kültürleri okumayı severim. Kitap elime alışımla bitirmem 1 saat sürdü. Kitabın içeriğine gelecek olursak yazar, annesinin kendisi doğmadan önce doğup 2 saat içinde ölen bebeği için hüzünlü anlarını anlattığıyla başlıyor. Tema tamamen beyaz renk ve tonları üzerine yazılmış. Diğer kitaplarını daha henüz okumadım ama bu kitabı beğenmedim. Kitabın içindeki metinler arası çok boşluk var. Daha kısaltılıp ince bir kitap yapılabilirmiş. Ne kadar boş sayfa malesef o kadar ağaç demek. Bu beni üzdü açıkçası. Aklıma da Şeyma Subaşı'nın Sadece Şeyma kitabında bir iki kelimelik mottolarla hazırladığı saçma sapan yazdığı yazılar oldu. Kısacası beğenmedim, umarım yazarın diğer kitapları heyecanla okunur olur.
Han Kang
Beyaz Kitap
Han Kang
Beyaz Kitap
The tales of Beedle the Bard was mainly written for the Harry Potter series.The book was inherited from Professor Dumbledore to Hermione Granger in the course of the story. Later, Jk Rowling decided to write the book apartly. Therefore, we have a chance to read it rather than just being a mentioned book.The story "The Tale of The Three Brothers" is placed in the movie and the main book. But in this book , there have been four other stories except for it.
*The Wizard and the Hopping Pot
*The Fountain of Fair Fortune
*The Warlock's Hairy Heart
*Babbitty Rabbitty and her Cackling Stump
In the book , also Albus Dumbledore's notes are given after the stories.The notes answer the questions in our minds such as "Where does the story come from?" , "What is the subtexts in the story?" or "What do people think about this story in Wizard world?" and goes on.In my opinion, the note parts have been like a milestone of the stories. They have enriched all of them.
What the most influential thing is that in muggles' fairy tales, good people are good because they are powerless while evil ones always have power. When we think of the Snow White and her evil stepmother, it could be more clear.But this is not the main point.On the other hand, in Wizard fairy tales, a person who has power in his/her hands can use that power in a good way or a good person doesn't have to be powerless.Starting from this point of view, even if you have the power,the important thing is to use it for good.
Lastly, thanks to the book I have decided to add.more fairy tales in my reading adventure. Because they reflect not only the story itself but also the culture they belong to. We can see sometimes the other side of the world, sometimes the Wizard world...
Reklam
Reklam