Kendime inandığım gibi inanmıştım ona da.
Aşk olanın ötesinde bir aşktan söz etmek, aaaaaaah
Bir inançtı desem.
Bu kadar dağılmam kendimi şimdi
bu dünyaya fırlatılmış gibi hissetmem, bundan.
Yarın perşembe. Önemi yok. Ertesi gün cuma. Yine önemi yok. Cumartesi? Yok, yok, yok! Ne yapayım ben şimdi? Doğramacılara benzetiyorum kendimi; kesiyorum, rendeliyorum, cilalayıp yığıyorum günleri bir köşeye.
Başka bir şey vardı, başka bir şey; ben sana dünyanın değil yeryüzünün diliyle seslenmiştim. Çile nedir, günah ne? Bana ne bunlardan. Dünyanın merkezi sendin her gün ben senden uzayan uçsuz bucaksız bir kara.