insan parçalanarak çoğalıyordu ama çoğalarak tükeniyordu. çocuk tükenmiyordu. tükendiğini düşünüyordu ama tükenmiyordu. insan çoğalarak tükenmezdi. çoğalmak bir anlamda ufalanmaktı.
kendim, kendimin yanına geçmeye hazırlanıyordum.önce kendimi bulmam lazımdı.ara ki bul, nerde, kim, bir ömür aramışsın şimdi mi bulacaksın?tabii ki şimdi bulacaktım, şimdimi şimdi bulacaktım...
gözlerin işlevi görmek değil ağlamaktır;gerçekten görmek için de gözlerimizi kapatmamız gerekir: vecdin şartıdır bu, gönül gözüyle yegâne görüşün;oysaki algı, zaten görülmüş'ün, tamiri imkansız bir hep bilinmiş'in dehşeti içinde tükenir.