Nazlı Sıla
@nsilaaa
MEB-Öğretmen
Yüksek Lisans
16 Ağustos 1994
73 okur puanı
Eylül 2017 tarihinde katıldı
Paris’in arka sokaklarında, sevgisiz bir evde büyüyen Yahudi bir çocuk olan Momo ile mahallenin Müslüman yaşlı bakkalı Mösyö İbrahim’in yolları kesişiyor. İlk başta yalnızca küçük bir dükkân sahibi gibi görünen Mösyö İbrahim, zamanla Momo’nun hayatında bir rehbere, bir dosta ve belki de eksik kalan bir baba figürüne dönüşüyor.
Roman; din, kimlik ve aidiyet gibi büyük kavramları iki insanın kurduğu samimi ilişki üzerinden anlatıyor. Mösyö İbrahim’in hayatı yorumlama biçimi, dünyaya daha sakin, daha anlayışlı ve daha merhametli bakabilmenin mümkün olduğunu hatırlatıyor. Onun için “Kuran’ın çiçekleri”, kutsal metnin harflerinden çok, o metnin insanın kalbinde açtırdığı iyilik ve bilgelik anlamına geliyor.
Bir gülümsemenin neleri değiştirebileceğini okumak keyifliydi.
Kısacık bir roman olmasına rağmen içinde dostluk, yalnızlık, inanç, hoşgörü ve insanın kendini bulma yolculuğu gibi pek çok duyguya yer veriyor. Sade ve akıcı dili sayesinde kolayca okunuyor ama anlattıkları okuduktan sonra da zihinde dolaşmaya devam ediyor.
Bence bu kitap en çok şunu hatırlatıyor: İnsan bazen hayatı değiştiren cevapları büyük olaylarda değil, doğru insanlarla kurduğu küçük ama anlamlı ilişkilerde buluyor.
Keyifli okumalar.
“Geçmişe dönme şansın olsaydı kiminle buluşurdun?”
Kahve Soğumadan Önce, zamanda yolculuk fikrini büyük olaylarla değil; pişmanlıklar, söylenememiş sözler ve yarım kalmış duygular üzerinden anlatan sıcacık bir roman. Küçücük bir kafede, kahve soğuyana kadar süren bir zaman yolculuğu… Ama kurallar katı: Geçmişe gidebilirsin, fakat bugünü değiştiremezsin. Kahve soğumadan bugüne dönmek zorundasın.
Her hikâyede insanın içini burkan bir “keşke” var. Söylenemeyen bir özür, yarım kalan bir veda, kavuşulamamış bir sevgi… Ve kitap şunu hatırlatıyor: Bazen geçmişi değiştiremeyiz ama kalbimizdeki yükü hafifletebiliriz.
Sade, akıcı ve duygusal bir anlatımı var. Başlarda isimler bana biraz fazla ve karışık geldi ama kitap ilerledikçe karakterler de zihnimde oturmaya başladı. Okurken insan kendi hayatındaki “keşke”leri de düşünmeden edemiyor. Şans verebileceğiniz bir kitap. İyi okumalar.
Beyaz Geceler, dört gece içinde filizlenen ama neredeyse hiç başlayamadan biten bir aşkın hikâyesi.
Hayattan tam anlamıyla zevk alamayan, yaşadığı şehrin binalarını ve caddelerini kendine dost edinmiş, gerçek insanlarla bağ kurmakta zorlanan “Hayalperest” bir gece köprü başında ağlayan 17 yaşındaki bir genç kızla tanışır. Kendisinden hiç beklenmeyecek bir cesaretle konuşmaya başlarlar. O geceden sonra dört gün boyunca buluşur, birbirlerine hikâyelerini anlatırlar.
Bu dört gece bir sonuca varır elbette. Ama o son, insanda ince bir burukluk bırakır.
Hayalperest’in yalnızlığı yer yer fazlasıyla tanıdık geliyor. İnsan bazen birine değil, ona yüklediği hayale tutunuyor çünkü. Kadın karakterin umut ve çaresizlik arasında gidip gelen ruh hâli ise oldukça gerçekçi aktarılmış. Kimsenin “kötü” olarak çizilmemesi, sadece insan olmaları hoşuma gitti.
Yaklaşık 90 sayfalık, uzun öykü tadında bir eser. Kısacık ama etkisi uzun.
Bence okunsun.
Keyifli okumalar
