Nur Hatice Çorumluoğlu
@nurhaticec
• TEDÜ | Sınıf Öğretmenliği
• TEDÜ | Okul Öncesi Öğretmenliği
• TEDÜ | Eğitim Programları ve Öğretim YL
Sınıf Öğretmeni
Yüksek Lisans
Ankara
Ankara, 2 Mayıs 1999
16 okur puanı
Haziran 2020 tarihinde katıldı
İnsan Neyle Yaşar? Kitap Yorumlaması
Yaşamın temelinde ne vardır? İnsanlar gerçekten neye ihtiyaç duyar? Ya da "... olmadan asla yaşayamam!" dediğimiz şey nedir?
"Anladım ki Tanrı insanların ayrı yaşamasını istemiyor; bu yüzden tek tek neye ihtiyaçları olduğunu açık etmiyor. Beraber yaşamalarını istediğinden hepsine kendileri ve diğerlerinin neye ihtiyacı olduğunu gösteriyor."
Evet, yaşamımızda her şey açık değil ve evet, yaşayabilmek için birbirimize ihtiyacımız var.
"İnsanlar sadece kendi hayatları için kaygılandıkları, kendilerini kolladıkları için yaşar sanırdım, oysa onları yaşatan tek şey sevgiymiş. Seven insan Tanrı'nın, Tanrı da onun içindedir, çünkü Tanrı sevgidir."
Bizi, birbirimize bağlayan ve yaşatan yegane şeyin sevgi olduğu gerçeği... Gün geçtikçe sessizleşmek, içimize kapanmak, bazen yorulup vazgeçmek, bir çıkar yol bulamayıp saldırganlaşmak ya da çevremizdeki olaylara duyarsızlaşmak... İnsanlığımızdan benliğimizden uzaklaştıkça sevgi de yok oluyor.
"Küçük çocuklar gibi olmazsanız, Göklerin Egemenliği'ne asla giremezsiniz."
Dünyaya çocuk gibi bakıp birbirimizi çocuk gibi sevebilirsek mutluluğu yakalamak mümkün olacaktır.
Güneşi Uyandıralım Kitap YorumlamaEdebiyat
"Çocuk yüreği unutur ama bağışlamaz!"
Biz yetişkinler, yaptığımız her davranışın çocuklar üzerinde nasıl etkiler bırakacağını asla unutmamalıyız. Çocuktur unutur, deyip başımızı çevirdiğimiz anları, verdiğimiz sözlerin fırsat olmadığı için tutulmadığını, yaptığı küçük bir yaramazlığa çok sinirlendik diye ona attığımız bakışları inanın ki çocuklarımız affetmeyecek. Ona sevgimizi göstermediğimiz ve onu yalnızlığa mahkûm ettiğimiz her an kendi hayal dünyasına dalıp bizleri bir kenara koyacak. Sonunda da çocuklarımız biz yetişkinlerden uzaklaşacak ve onları tanıyamaz ya da anlayamaz hale geleceğiz.
Zeze, onu anlayan dinleyen bir babası olmadığı için Maurice Chevalier’i hayali babası yaptı. İçindeki en saf en derin duyguları biriyle paylaşabilmek için Cururu Kurbağası Adam’ı yüreğine kabul etti. Fayolle onun için çok değerliydi çünkü Fayolle ne olursa olsun Zeze’nin arkasındaydı.
"Sevgi, hayatta karşıma pek az çıkmış bir şeydi…"
Şeker Portakalı Kitap Yorumlama·184 syf.··Edebiyat
10/10
Beğendi
·2020 62. kitabı
·12 günde okudu
·Okunma: 19 Temmuz 2020 11:58
·Küçük Prens ve Zeze arkadaş olsaydı nasıl olurdu acaba diye düşünüyorum. Çocuklukları, hayalleri ve masum dünyaları elinden alınmış bu iki çocuk birbirlerinin yaralarını herkesten çok daha iyi kapatabilirdi.
“Sebepsiz yere zalimce sopa yemiş savunmasız bir hayvan gibiydim. Gloria hayallerime ne olduğunu soruyordu.”
“En iyisi, hayallerini olabildiğince korumaktı. Küçük bir çocukken ben de böyle şeylere inanırdım.”
“Hakikaten de sevgili Portuga, bana her şeyi çok erken anlattılar.”
Zeze’nin hayallerinin zamanla yok oluşu bu birkaç alıntıda saklı. Yetişkin eliyle yakıp yıkılan çocuk dünyasının; bu dünyanın sahipleri üzerindeki etkisi açık açık görülüyor. Gerçekçi dünyada daha altıncı yılını tamamlayamadan çocukluğundan vazgeçen Zeze’nin, her şeyi bu kadar erken öğrenmesi ona yapılabilecek en büyük kötülüktü. “Hatırı Sayılır İki Dayak” bölümünde yaşananlardan sonra insanın çok şey söyleyesi geliyor. Keşke kökünden kurutabilsek böyle vicdansızları.
“Ben yaramazın tekiyim. Çok kötü bir çocuğum. Bu yüzden Noel’de benim için İsa değil şeytan doğar ve kimse bana hediye almaz. Tam bir baş belasıyım. Haşarıyım. İtin tekiyim. Kalastan farksızım. Ablalarımdan birinin dediğine göre öyle kötüymüşüm ki hiç doğmasaymışım daha iyiymiş…”
Bunlar başkalarının sözleri, Zeze’nin tertemiz ruhunu kirletmemeli. Bırakalım da çocuk olsunlar…
Travma Kitap YorumlamaEdebiyat
“… Dünyanın her yerinde bize korkunç şeyler yapıyorsunuz. Neden peki? Çünkü sizin için önemli olan kendi hayatınız yalnızca. Refahınız, keyfiniz, fanatizminiz, kininiz.”
Bu sözlerle özetleyelim Wulf Dorn’un Travma adlı romanını. Yazar, alıştığımız anlatımından ve kurgusundan bir adım uzaklaşmış. Kitabın başında yer alan birkaç alıntı cümlesi ve hemen arkasından gelen şiir Dorn’un yeni tarzının habercisi. Susturulan ya da belki de tehlikeyi fark edemeyecek kadar küçük bedenlere ait sarsıcı gürültüye, dünyamızın problemine, değiniliyor. Yazar, bunu kendi tarzıyla yazıp kurguluyor ve sizi, kitabın son bölümüne kadar doğruluğunda emin olamayacağınız bir dizi olaya tanık ediyor. Süreçte fazlasıyla can yakıcı birkaç olaya şahit olduğunuz zaman sonunda olayların çözüme kavuşmaması ve dünya barışının sağlanamaması (!) bana kalırsa çok da umurunuzda olmayacak çünkü o küçük bedenler kendi adaletini sert, kalıcı ve onlara yakışmayacak bir şekilde sağlayacaklar. Son olarak kitabın adının (Travma) özgün adından (Die Kinder: Çocuklar) bu kadar uzak olmasının hoşuma gitmediğini belirtmeliyim.
Küçük Prens Kitap YorumlamaEdebiyat
"Dünyadaki insanlar tek bir bahçenin içinde binlerce gül yetiştiriyorlar. Ama aradıklarını o güllerde bulamıyorlar."
Bana kalırsa sonuca değil de sürece odaklanın bu kitabı okurken; sonuna üzülmek yerine, vermek istediği mesajları alın ve hayatınıza yerleştirin. Herkesin aldığı mesaj farklı olacaktır bu hikayeden. Bir eğitimci adayı olarak benim aldığım mesaj; yetişkinlerin, gerçekten de çocukların hayal dünyaları üzerinde bariz bir etkisi olduğudur. Bilinçli yetişkin verdiği fırsatlarla çocuğun yolunu açabilirken, bilinçsiz yetişkin asla anlayamadığı o hayali (!) çocuk dünyasını kendi daha önemli gerçekçi (!) dünyasıyla yıkıp geçebilir. Kitapta onlarca defa geçen "Büyükler zaten hep böyledir." cümlesi de çocuklarımızın acısını özetler nitelikte. Meşhur "Dünyayı çocuklar yönetsin." sözü ise tahmin edebileceğimizden çok daha ciddi bir mesele. Bırakın onlar kendi dünyalarını yönetsin de yetişkinlere faydaları dokunsun.