fatma nur.
@nurkorkmaz01
Yazarların zihinlerinden koparak parmak uçlarıma temas edince sızlatan kelimeleri tek tek zihnimin derin köşelerine kazıyarak saklamak için var olmuşum sanırım.
16 okur puanı
Ocak 2021 tarihinde katıldı
İlk bakışta gördüğünüz ilk üç kelimeyi yazın.
Mevcut psikolojik halinizin yansımasıdır.
(Böyle bir şey gerçekten olduğundan şüpheliyim ama kafa dağıtmak için iyi olabilir.)
Ahmet Kral isimli okura yanıt verildi
fatma nur.
Ben de yalnız, kahve ve aşık gördüm PUAHHAHAHAHA sahte bu test abicim
İlk bakışta gördüğünüz ilk üç kelimeyi yazın.
Mevcut psikolojik halinizin yansımasıdır.
(Böyle bir şey gerçekten olduğundan şüpheliyim ama kafa dağıtmak için iyi olabilir.)
Ahmet Kral isimli okura yanıt verildi
fatma nur.
Maskülen mi hıııh tam sana göre şaşmamalı kesinlikle doğru bir testmiş bu
Bilinmezlik, çaresizlik. Çaresizlik ise korku. #Stefan ZweigRoman
Bu kitabı okuduktan sonra ne söylenebilir, nasıl anlatılabilir ya da nasıl kelimelere dökülür bilemiyorum. Duyguları kelimelere dökmek, benim için her zaman zor olmuştur. Ama görünen o ki Zweig, her zamanki gibi harika bir iş çıkarmış. Kelimelere dökmekle kalmamış, okuyucularına bizzat yaşatmak istemiş. Kendimi birçok kez Irene’nin yerinde hissettim. Sanki o çaresizliği o değil de ben yaşıyordum.
Bazen, kötü bir durumda oluruz ve kötü sonuçlar bekleriz ama aslında kötü sonuçlardan daha kötü olan ise beklemenin verdiği çaresizliktir. Hatta bazen ne olacaksa olsa da bitse deriz. Çünkü en kötünün bile bir sınırı vardır.
Bazen ise beklemenin verdiği çaresizliği kısa yoldan çözmek isteriz. Ama bu bir çözüm müdür, yoksa daha büyük bir ısdırabın kapısı mıdır, kim bilir. Sanırım benim için her zaman beklemek daha iyi bir çözüm gibi görünüyor.
Kitaba gelecek olursak, Irene ablamızın küçük bir haz için ne kadar büyük bir bilinmezliğin içinde kaybolduğunu görüyoruz. Ve bu bilinmezlikte boğulacak mı yoksa kurtulacak mı derken, onun yerine biz boğuluyoruz. :D
Keyifli okumalar dilerim...
fatma nur.
Hemen yorumunu ağbime atmaya gidiyorum kral ağzına sağlık :D
1/10
2018 50. kitabı
Nereden başlasam, nasıl ilerlesem bilmiyorum ama son elli sayfayı okurken yaşadığım işkenceden sonra içimi dökmek zorundayım. Birinci kitap benim için faciaydı, yorumumu okuduysanız çektiğim acının her satırdan taştığını görebilirsiniz. Ciddi anlamda okurken zorlanmış, sinirlenmiş ve kitap bittiğinde derin bir nefes almıştım. Üç kitabı da en başta almak gibi bir hata yapmamış olsaydım, okumayı asla istemezdim ama elimdeler. Yaptık bir hata, bedelini ödüyoruz.
İkinci kitaba başlarken bir parça olsun umudum vardı. Çünkü seri hakkında kiminle konuşsam bana ikinci kitabın en iyi kitap olduğunu, elinden bırakamadığını ve çok sevdiğini söylemişti. Hatta birinci kitabı ben de pek sevmedim ama iki öyle değildi falan yazan yorumlar da görmüştüm ve içimde küçük bir umut ışığı doğmuştu. Böylece sakin sakin okumaya başladım.
Beni ilk delirten @dexpub çevirisi oldu. Öncelikle Türkçe ile bu kadar az bağları olması beni sinirlendirdi. Bir insan nasıl olur da "yabalamak", "tünik", "tıpışlamak" gibi kelimeleri bu kadar çok kullanabilir? Kitabın içinde o kadar çok geçiyorlar ki her gördüğümde kan beynime sıçramadı değil. TDK diye bir kurum ve ona ait güncel bir sözlük var. Ara sıra kullanılmasını tavsiye ediyorum. O yetmemiş gibi öyle kaba, argo, itici bir dil ki bazı yerlerde samimiyetle söylüyorum yüzümü buruşturarak okudum. Kabus gibiydi. Kitabı serserinin biri yazmış gibiydi. Orijinal kitap da bu dille mi yazıldı bilmiyorum ama eminim Sarah, "Döşü gıllı ossun!" gibisinden bir yazım tarzı da kullanmıyordur. Demem o ki kitabı sevecekseniz bile çeviriye sinirlenmemek çaba gerektiriyor. Hele de benim gibi redaksiyon konusunda takıntılı biriyseniz.
Gelelim kurgumuza... İlk kitap için de söylemiştim, temeldeki ama aşırı temel böyle, çok temeldeki kurgu güzel. Kazan ile kurulmuş bir
fatma nur.
Kitabı bitirir bitirmez yoruma koştum yine efsanevi SJFLWMFŞAMCÜAMCKAK
Yanaklarını tıpışlayacam
2/10
2018 24. kitabı
Uzun zamandır okurken sinir krizi geçirdiğim, başımı duvarlara vurmak istediğim, içinde sevecek bir şey bulamadıkça goodreads puanını düşünüp bir mantık bulmaya çalıştığım bir kitap olmamıştı. Sevmediğim çok kitap okudum ama beni bu kadar sinirlendireni görmemiştim.
Baştan söyleyeyim, kitabı sevenlere lafım yok. Yalnız bana fan girl modlarında gelmeyin, gelecekseniz de sorularıma cevap vererek yapın bunu, lütfen. Bana kitabı sebepsizce, sebepli ya da başka bir şekilde sevdiğinizi söyleyebilirsiniz. Bu sorun değil. Ama aşağıda yazacaklarımın kitapta olmadığını iddia ederseniz biraz gülerim. Yine de sevinirim. Zira bunlar benim yanlış anlamamsa ve bana doğru halini gösterirseniz benden çok sevineni bulamazsınız.
Kitapla ilgili 35 bölüm boyunca sevdiğim bir yer bulamadım. Ne dil ne karakterler ne kurgu ne uyarlama ne herhangi bir şey bana mutluluk verdi. Bir şeyler olmalı, bu kadar sevildiyse eminim bir şeyler vardır diye düşünerek okudum da okudum. İşin aslı arkadaşımla birlikte okumasaydım bitiremeyebilirdim. Çünkü onunla kitap üzerine parodi sohbetleri yapmak, bu kitabın bana en çok mutluluk veren yanı oldu. 36. bölümden itibaren kitap hafiften canlandı, nihayet başı sonu birbirine bağlı birtakım olaylar meydana geldi de yarım bırakmayıp bitirebildim. O kısım da genel hatalardan muzdaripti ama en azından sıkılmadığımı, cinnet geçirmediğimi söyleyebilirim.
Önce kurgudan başlayıp sırayla karakterlere sövmeyi düşünüyorum. Hazırsak başlayalım.
Kitabın esas fantastik kurgusu güzel olmakla birlikte yazar bunu işleyemediği için gözümde bir değeri kalmadı. Kurguya dair en büyük hata kahraman anlatıcı tercihi olmuş. Bu da insanda acaba kendi kurgusundan çekiniyor mu, sorusunu oluşturmuyor değil. Kitabın en ahmak, en cahil, en sığ ve en boş karakterinin gözünden olayları
fatma nur.
Zıkkım ye feyre'de yarıldım WJFLWÖCLWMVPAMVKSK