Bir tane düzgün karakter yok sanırım... Öyle bir kitaptı herkes ofsayt. Kim iyi desek ertesi gün falsosunu gördük. Kitap fena değildi ama beklediğim aksiyonu alamadım.
Tess Gerritsen ablamız keşke önüne gelen kitaba ay harika demese...
Kitapta sinirimi bozmayan karakter bulamadım herkes ayrı bir felaket; Rachel, Anna, Tom, Scott, Megan, Kamal...
Bir kere ana karaktermiz Rachel ana karakter olabilmek için bu kadar çaba harcaması? Bu mevzu hiç senlik değil ama ya.. Rachel trende her gün gördüğü bir aileye sahte bir hayat uyduruyor, bir gün o kadın kayboluyor. Bu konu artık hayatının merkezi haline geliyor. Alkolikliğini bile iyileştiriyor aslında. Araştırıyor, gittiği psikoloğa gidiyor. Adamla konuşuyor ben o kadının arkadaşıyım diye. Yalan tabii ki. Herkes şiddet eğilimli kitapta.
Eski eşi (Tom) ve Rachel'ı aldattığı kadın (Anna) o mahallede yaşıyor, bunlar da durumdan şikayetçi. Kaybolan kadın (Megan), bir dönem Anna'nın bebeğine bakıyormuş aslında.
Anna ayrı bir fecaat. Rachel'ı aldattığını bile bile Tom'la takılıyor. Son sayfada yazar da onu iyi mi yapsa kötü mü yapsa kararsız kalmış gibi.
Hele o sondaki klişe kötü adam konuşması bitirdi beni. "Evet, ben yaptım, ne var ya? Sen başkasın, o öylesineydi..." tarzı... Sinir krizi garantili kitap
Tess Gerritsen ablamız keşke önüne gelen kitaba ay harika demese...
Kitapta sinirimi bozmayan karakter bulamadım herkes ayrı bir felaket; Rachel, Anna, Tom, Scott, Megan, Kamal...
Bir kere ana karaktermiz Rachel ana karakter olabilmek için bu kadar çaba harcaması? Bu mevzu hiç senlik değil ama ya.. Rachel trende her gün gördüğü bir aileye sahte bir hayat uyduruyor, bir gün o kadın kayboluyor. Bu konu artık hayatının merkezi haline geliyor. Alkolikliğini bile iyileştiriyor aslında. Araştırıyor, gittiği psikoloğa gidiyor. Adamla konuşuyor ben o kadının arkadaşıyım diye. Yalan tabii ki. Herkes şiddet eğilimli kitapta.
Eski eşi (Tom) ve Rachel'ı aldattığı kadın (Anna) o mahallede yaşıyor, bunlar da durumdan şikayetçi. Kaybolan kadın (Megan), bir dönem Anna'nın bebeğine bakıyormuş aslında.
Anna ayrı bir fecaat. Rachel'ı aldattığını bile bile Tom'la takılıyor. Son sayfada yazar da onu iyi mi yapsa kötü mü yapsa kararsız kalmış gibi.
Hele o sondaki klişe kötü adam konuşması bitirdi beni. "Evet, ben yaptım, ne var ya? Sen başkasın, o öylesineydi..." tarzı... Sinir krizi garantili kitap
Raven Suikastçisi
Merhabaaa
Bugün sizlere Selin Solaris 'in kaleminden #ravensuikastcisi kitabı ile geldim.
Kitabımız, annesinin ölümündeki sır perdesini aralamak için tehlikeli ve acımasız bir yer olan Raven Suikastçı Akademisi'ne giren ana karakter Rowenan'ın hikayesini anlatıyor. Akademide sessizlik bir silah, gölgeler ise müttefik.
Rowenan, burada hayatta kalmayı öğrenirken, silah eğitmeni Kant Tenebris ile karşı karşıya geliyor.Kant'ın acımasız eğitimi ve karanlık cazibesi, Rowenan için hem bir meydan okuma hem de tehlikeli bir sınav.
Akademinin kuralları keskin ve hayatta kalma mücadelesi acımasızdır. Ancak en büyük tehlike, Rowenan ve Kant arasındaki sırlardır.
Sizce nasıl bir sır bu kadar tehlikeli olabilir ?
Kitabı övmemiz bittiyse şimdi de biraz eleştiri kısmına gelelim.
Yazarın kalemini aşırı acemi bulduğumu söylemeden edemeyeceğim. Editöryel bir hata mı bilmiyorum fakat noktalama yanlışları olsun, anlatım bozuklukları olsun olayların işleyişi olsun çok hata mevcut. Fantastik kurguları sevdiğimden hevesle almıştım kitabı elime. Benim için ofsayt oldu resmen. Karakterler arasındaki gerilim güzel fakat bazı konuşmalar olmamış. Olağan akışa uymayan çok şey var kurguda. Kant'ın toksik davranışları beni aşırı rahatsız etti. Ben bu kadar kendini beğenmiş bir insan görmedim dedim okurken.
Kitap genellikle 13-16 yaş arası kesime hitap ediyor bence. O yüzden benden 10 üzerinden sadece 5 puan alabildi bu kitap. Üzgünüm.
Yazarımızın kalemine sağlık.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Puan vermedi
Murathan Mungan kadını dışarıdan değil, bir kadın kahramanı üreterek içerden anlatmaya çalışmış. Büyük bir cesaret. Böylesi bir cesarette ancak yüksek bir egoyla olur, ki Mungan'da fazlasıyla var ve neredeyse her satırda sırıtıyor. Murathan Mungan bir kadın olsaydı, muhtemelen kitabın kahramanı Nermin olurdu. Ve ben Nermini ve dolayısıyla Mungan'ı hiç sevmedim...
"Yüksek topuklar" bir sembol, yazar bu noktayı güzel yakalamış. Modern kadının bir yandan bağımsızlık, bir yandan güç arayışının takılan maskeler, giyilen yüksek topuklu ayakkabılar gibi kısıtlayıcı, sıkıcı ve acı verici yanları da olduğunu gözler önüne sermiş bir bakıma. Her şeyin bedeli olduğu bir dünyada başkası mümkün olabilir miydi zaten. Bu sarmala girmemek için gerçekten yüksek şahsiyet sahibi olmalı insan.
Kitapta boyuna kadın tiplemleri ile karşılaşıyorsunuz. Kadınları anlatacağım diye kurguya habire farklı kadın modelleri serpiştirmiş yazar, ama çok suni durmuş, yamalı bir halı deseni gibi sırıtmış. Kurgu diye bir şey olduğu da pek söylenemez bu yüzden, çok başarısız buldum bu açıdan.
Nermin'in kimseyi beğenmememsi, her konuda bir fikrinin olması, insanlara (hatta her birine nerdeyse) bir lakap takması, iç sesinin tam bir kovboy olması, medeni olmanın ahlaki olmaktan ne kadar uzak olduğunu, dolayısıyla birbirinden bağımsız şeyler olduğunu gözler önüne seriyor.
Murathan Mungan kadını iyi anlamış ve iyi anlatmış mı? O bir kadın düşmanı mı?
Bence gereksiz bir soru. Mungan insan sevmiyor bir kere. Kendisini sevdiğinden de şüphe etmek lazım, çünkü egosu yüksek insanlar aslında nefret ettikleri kendileriyle yüzleşmekten kaçar ve başkalarını eleştirerek aşağılayarak kendilerini kenkendilerine bakmaktan uzak tutar, alıkoyarlar.
Ama bir konu var ki, yazar adına hiç aff götürmez. Kadını anlatacağım
Yaşanmayanları YaşatmakEdebiyat
“Fakat yaşamadığımız o kadar çok şey var ki… Yaşananlar bitiyor. Yaşanmayanlar, hiçbir zaman bitmiyor.”
Siyah beyaz Türk filmi tadında, tarih yazmasa da tarihin yazdıklarının, satır satır kitapların, mısraların, şarkıların, eşlik ettiği zengin ama bir o kadar da mahrum ve mahzun bir hikâye bu. Öyle ulu ortada ama kimse tarafından fark edilmeyen. Hani anlatmaktan daima imtina edersiniz fakat yine de içten içe herkes duysun bilsin istersiniz ya. Hani bir nisyanın gölgesinde yitip gitmesinden korkarak avaz avaz bağırmaya kurulursunuz ya işte öyle bir hikâye. Çünkü anlatılmamış bir öyküyü taşımak oldukça ağır bir yük ve hamilinin hissettiği yorgunluğun dinlencesi de yok. “Oysa zamana direnen acılar var hayatta. Zamanla dinmeyen, yaşadıkça sancıyan, en küçük dokunuşta acıyan yaralar var. Yaşananlardan kalır kimi, kimi ise hiçbir zaman yaşanmayanlardan…”
Yazar Muhammed Ali Koçak, bütün bu ağırlıkların insanın sırtına bir anda yüklenmediği gibi, onlardan bir anda ve tamamen kurtuluşun mümkün olmadığının bilinciyle yükünü bir zaman çıkıntısına bırakıp biraz soluklanmak istercesine tutunuyor kaleme. Bu durumunu ise şu cümlelerle dile getiriyor: “Fakat ne edebiyatın acıya mâni olabilecek bir kudreti vardır ne de sanat, yaşanmayanları telefi edebilir. Hisleri ifade edebilmenin sevinci, naif bir teselliye dönüşür ancak. Edebiyatı bu sebeple sevin, şiir okuyun, yazabiliyorsanız yazın. Eğer hissetmek kabiliyeti taşıyan bir yüreğe malikseniz, hayatın hüzün yüklü seyyâlesinde buna fazlaca ihtiyaç duyduğunuz günler olacak.”
Rehberlik ve Psikolojik Danışmanlık mezunu bir öğretmen olan yazar “Yaşantıyı konu edinen hiçbir hikâye, çocukluğu kapsamayan bir tarihle anlatılamaz” cümlesi ile giriş yapıyor bölümlerden birine. Devamında bu alandaki yetkinliğini aşağıdaki cümlelerle
ALTI ÇİZİLESİ SATIRLAR VAR...·508 syf.·Edebiyat-Düşünce
7/10
Beğendi
·2025 101. kitabı
Eser, Edebifikir yayın yönetmeni 
Sulhi Ceylan ve Editör Feyyaz Kandemir'in takdimleri ile başlıyor ve "Haykırış" bölümündeki "Edebifikir İnsan Kalma Beyânnâmesi" ile devam ediyor. 17 farklı edebi türden şeçkilerle teşekkül eden eser de, bazı edebi türler vasat diyebileceğimiz nitelikte olsa da, bazı türler fevkâlâde, altı çizilesi satırlar ve dizelerden oluşmuş... Meselâ, "Deneme, Fikir, Buz Gibi Ofsayt, Günlük, Tahlil, Mektup ve Hatıra Saklama Ofisi, son olarak Sulhi Ceylan'ın Hikmet türünde kaleme aldığı yazı ve yazılarda calibi dikkat, fikirler, yazarlar; altı çizilmeye değer satır ve cümleler, nitelikli kalemler var... Okunması tavsiye edilir, hattâ lütfen okuyunuz! Nitelikli kalemlerin cümlelerinden mahrum kalmayınız... Keyifli okumalar temennilerimle... 
Vakur Çayseven
Sulhi Ceylan ve Editör Feyyaz Kandemir'in takdimleri ile başlıyor ve "Haykırış" bölümündeki "Edebifikir İnsan Kalma Beyânnâmesi" ile devam ediyor. 17 farklı edebi türden şeçkilerle teşekkül eden eser de, bazı edebi türler vasat diyebileceğimiz nitelikte olsa da, bazı türler fevkâlâde, altı çizilesi satırlar ve dizelerden oluşmuş... Meselâ, "Deneme, Fikir, Buz Gibi Ofsayt, Günlük, Tahlil, Mektup ve Hatıra Saklama Ofisi, son olarak Sulhi Ceylan'ın Hikmet türünde kaleme aldığı yazı ve yazılarda calibi dikkat, fikirler, yazarlar; altı çizilmeye değer satır ve cümleler, nitelikli kalemler var... Okunması tavsiye edilir, hattâ lütfen okuyunuz! Nitelikli kalemlerin cümlelerinden mahrum kalmayınız... Keyifli okumalar temennilerimle... Vakur Çayseven
300 sayfa saçmalık okuduktan sonra tsunami gibi vuran son 30 sayfa diyorum! Yok artık cidden oha falan oldum. Kenji öldüyse yakarım bu gezegeni yakariiiiiim. Resmen yazar 3.kitaptan sonra aklına gelenleri çiziktirmiş. Ki zaten bu cahillikle başkomutan olmuş olması o kadar saçmaydı ki kendimi parçaladım oraları okurken... Aaron hala acayip ofsayt bir karakter... Gözlerimin hakkını ödeyemegecegim. Gerçekten bak. Neyse koşarak sonraki kitaba geçiyorum.
