Ahmet Ümit, Berlin Emniyeti’nde görevli Türk kökenli başkomiser Yıldız Karasu ve yardımcısı Tobias Becker’i, Pergamon (Bergama) Sunağı’nın gölgesinde işlenen vahşi ve ritüelistik cinayetlerin peşine düşürüyor. Berlin’in modern sokaklarından Anadolu’nun kadim topraklarına uzanan bu sürükleyici polisiye, Zeus Altarı'nın kaçırılış öyküsünü ve mitolojik mitleri merkezine alıyor. Yazar, milliyetçilik, aidiyet, baba-oğul çatışması ve köklerinden koparılan tarihi eserlerin hüznünü harmanlarken, insanın içindeki o hiç değişmeyen güç ve intikam arzusunu gözler önüne seriyor.
fiziken öldürmedi belki ama ruhen öldürmüşEdebiyat
Ailesiyle ilgilenmeyen, karısına beş kuruş para vermeyen, çocukların başını bir kere okşamayan bir baba. Başka insanlara iyilik meleği ama evdekilere düşman. El iyisi bir baba. Alkolik. Belki fiziksel şiddet uygulamıyor ama psikolojik şiddet uyguluyor. Doktor bir baba. Yeri geliyor parası olmayan hastayı tedavi ediyor, herkese iyilik yapıyor. Eve gelince evin ihtiyacı için bir kuruş ödemiyor. Baba bir de hasta. Ya madem ölmek üzersin sen de biliyorsun bunu neden güzel davranmıyorsun ailene?
Okumak dayanılmazdı bence. Kadına ve çocuklara üzüldüm. Belli ki kadının boşanacak ekonomik durumu veya arkasında ailesi yoktu.
50. sayfadan sonraki okumak daha bir çekilmez oldu. Gerçek bir hikaye olması çok üzücü. Ve tüm bunlardan yazar babasından hâlâ güzel bahsediyor.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Uzun Hikaye
Puan vermedi
Bulgaristan göçmeni Pelvan Sülüman' ın oğlu Ali Bey' in kasabadan kasabaya göç etmekle geçen hayatı, göçebe yaşamın zorluğu, her daim adalet ve doğruluk arayışını, hayatta tutunma çabalarını, baba-oğul ilişkisini oğulun gözünden anlatıyor.
Adalet, dürüstlük ve sevginin her türlü güçlüğe karşı ayakta durabileceği vurgulanıyor.
Filmini de izlemiştim. Duygu yüklü bir hikaye, okuyun, izleyin, okutturun, izlettirin...
Çok rahat çok profesyonel yazılmış bir kitap.
Okurken kelimeler birbirini takip ediyor gibi, şiir gibi bir kitaptı. Çok beğendim.Bir yolculukta, bir tatilde, çimlerde uzanırken okuyormuş gibi hissettim her sayfada.
Kitapta altını çizdiğim bazı yerler:
- Ayrılmak istemediğin bir yerde bıraktığı nesne, oraya bağlı kalmanın bir yoludur. Dönmeyi ummanın bir yolu. (Bu cümle beni bir süre etkisini aldı, sanki cümleyi yaşadım, harika bir cümle.)
- Kendimi aynı anda hem kalabalığın bir parçası gibi hissediyor hem de bu kalabalığa bir kulenin tepesindeymişim gibi yukarıdan bakabiliyordum. (Mecidiyeköy'de metrobüsten m2 ye geçerken genelde hissederim :))
- Ruhun gerçekten karanlıklar içine düştüğü gecede saat daima sabahın üçüdür. (Kitabın adıda burdan geliyor ve bence bu cümleyi okuduktan sonra tam kitabın adına yaraşır bir kitap olduğunu anladım. Çünkü hem çok sade hem de altı çok dolu bir kitap aynı adı gibi.)
Hemen hemen herkesin ailesindeki çoğu kişiyi tam olarak tanımadığını düşündüğümüzde özellikle baba-oğul ilişkisinin çok önemli olması gerekirken aslında yabancı olmamız üzerine bir kitap. Yani babamızı tanıdığımızı zannederken aslında bunlar bizim ön yargılarımız olabiliyor ve ona söz hakkı vermezsek ya da babamızla vakit geçirmezsek bu şekilde devam edebiliyor. Bu kitapta babasını lise sonda bir kez daha tanıyan ve onu daha çok seven bir gencin hikayesini dinliyoruz. Çok sade bir konu olmasına rağmen çok derin anlatılması gerçekten ben etkiledi.
Hem evlatla bir babanın kavuşamayan hikayesi hemde genç yaşta yetim öksüz kalan leylanın buruk hikayesi beni derinden etkiledi bazen araya kavuşamayan ayrılıklar girer bazen içinizde hep tüten vatan hasreti mutlaka okuyun sizi sizden alan kitaplardan
ÇOK GÜZELDİ!
”Ruhun gerçekten karanlıklar içine düştüğü gecede saat daima sabahın üçüdür.”
İki gün öncesine kadar babasını tanımadığını düşünen Antonio’nun babasıyla bir bakıma tanışma hikayesi öyle güzel geldi ki bana. Çok da uzun olmayan ama etkisi fazla olan kitaplardan, okuması kolay yormuyor ama insanın içinde çok güzel hisler bırakıyor.
Ailemiz her zaman hayatımızdadır ama biz gerçekte onların nasıl bir yollardan geçerek buralara geldiğinin ne kadarını biliyoruz? Birbirleriyle nasıl tanıştıklarını, lisede nasıl bir ergenlik geçirdiklerini, hayatta yapmaktan en çok zevk aldıkları şeylerin neler olduğunu; ne kadarını biliyoruz? Bir baba ile oğlunun hikayesi etrafında dönen “Sabahın Üçü”nü bence her baba okumalı. Ben bir anne olarak bile kendime çok fazla ders çıkardım.
Bana bu kitabı tavsiye eden arkadaşlarım; size içten teşekkür ederim