Nesiller değişiyor. Babanın yalanı oğul için bir kanıya dönüşüyor. Yalan, gördüğünü görmemiş olmayı, öyle görmemiş olmayı istemektir. Tanıklı ya da tanıksız olması fark etmez. En yaygın yalan kişinin kendine söylediğidir. Başkalarına yalan söylemek daha az rastlanan bir durumdur. Bu inkar, herhangi bir taraf tutmanın hemen hemen ilk şartıdır. Taraf tutan ister istemez yalancı olur.
Ey insanoğulları!
Ömrünüz bence bir hiç.
Kim ermiş bu dünyada
Özlenen mutluluğa?
Hayal mutluluk denilen;
O da sönüverince
Anlar gerçeği insan.
Talihsiz Oidipus!
Gördükten sonra senin
Yaman alınyazını
İnanmam artık
İnsanların mutluluğuna...
Yükseklere nişan almış,
İkbale ermiş,
Mutluluk nedir tatmıştı.
Yok etmişti, ey Zeus,
O sivri tırnaklı, Çetin bilmeceli,
Canavar bakireyi.
Dikilip karşısına
Bir kale gibi ölümün,
Korumuştu kentimizi.
Bugün acaba
Bahtı daha kara,
Acısı daha korkunç
Kim var bu dünyada?
Ah Oidipus, şanlı kral!
Demek o gelin odası,