Güneş ışığından karanlıklara uzanan aralıkta, acı ve siyahi, yarısı karanlığa gömülmüş bir gözyaşı inivermişti. Bir o yana bir bu yana salınan dalgalar bu damlayı yutmuş ve durulmuştu. Daha önce kimse bu denli üzgün gözükmemişti.
Ayrıca yazmanın aslen bir empati egzersiz olduğu kanaatindeyim. Okumak kendimizi başkasının yerine koymamıza imkan tanır. Edebiyat köprüler kurar; dünyamızı genişletir, küçültmez.