Brezilya edebiyatının ve dünya çocuk yazınının efsanevi kalemi José Mauro de Vasconcelos’un, "Şeker Portakalı" ve "Güneşi Uyandıralım" ile kurduğu o muazzam üçlemenin sarsıcı son halkası olan "Delifişek" (Doidão), çocukluğun masumiyetinden yetişkinliğin o soğuk ve acımasız dünyasına geçişin en dokunaklı, en hüzünlü edebi anatomisidir. Roman; Şeker Portakalı'nın o hayalperest, kırılgan ve ele avuca sığmaz küçük Zeze’sinin artık yirmi yaşına bastığı, hayata atılmaya çalıştığı ve kalbindeki o eski coşkulu "deli fişeği" korumak için direndiği dönemi odağına alır. Vasconcelos; geleneksel büyüme hikayelerinin aksine, ergenliğin sancılarını geride bırakıp yetişkin bir erkek olmanın getirdiği sorumlulukları, hayal kırıklıklarını, ilk gençlik aşklarını ve babasıyla olan o sancılı hesaplaşmaları muazzam bir içtenlikle işler. Yazarın o yalın, samimi ama okuyucunun ruhuna bir ok gibi saplanan dramatik dili; Zeze’nin çocukluk anılarına, yitirdiği dostlarına duyduğu özlemle birleşerek bu eseri sadece bir büyüme romanı değil, her insanın kendi çocukluğuna ve elinden kayıp giden masumiyetine yaktığı ölümsüz bir hüzün ağıtı haline getirir.
Reklam
Okuyarak yaşıyor, yaşayarak okuyorum...·264 syf.·
9/10
Beğendi
·2026 10. kitabı
"Hayatım bir kitap Karatuğ. Ben de sıcak köşeme çekilmiş okuyanlardan biriyim yalnızca. Bu okuduğum kişi ise mutlak doğrunun peşinde. Kimseye eğilip bükülmüyor, ok gibi dümdüz uçuyor ve
Kırık Kalplerin Tamircisi
Kitap yaralı ruhlara şifa veren tavsiyelerde bulunup insanın maneviyatını güçlendirdiği için başlığa kırık kalplerin tamircisi ismini, koymayı daha çok yakıştırdım. Kitap modern dünyanın koşturmacasında ruhu yorulan her insanın sığınabileceği huzurlu bir limandır. Sayfaları çevirdikçe kendinizle yüzleşir, kalbinizin yumuşadığını ve manevi bir hafiflik hissettiğinizi fark edersiniz. Kitabın içerisinde Hadisler, ayetler, rivayetler ve daha bir çok manevi değeri arttıran değerli cümleler içermekte. İnsanın kalbine ok gibi saplanarak dünyadan uyandıran cümleler muazzam bir şekilde sayfalara dökülmekte. Asıl savaşın ve değişimin kendi içimizde, kalbimizde başlaması gerektiğini hatırlatan en etkili tokat gibi gelen cümlelerle namaza yönlendiren, sadakayı devamlı kılan ve daha birçok maneviyatlarımıza vesile oluyor, desem tam da yeridir. Birçok etkilendiğim hadisler, ayetler, cümleler vardı. Ancak ben herşeyin bizim elimizde olduğunu vurgulayan o cümleyle incelememi sonlandırmak isterim:
"Kalp, amellerin padişahıdır; eğer padişah iyi olursa, tebaası (organlar ve davranışlar) da iyi olur." İçimizdeki hükümdarın hep güzelliklere meillenmesi dileğiyle, kitaplarınız bol olsun arkadaşlar. Huzurla demlenin.
Bir Çöküşün Öyküsü, yirminci yüzyıl dünya edebiyatının ve psikolojik tahlillerin o benzersiz, eşsiz dehası Stefan Zweig’ın; aristokrasinin riyakarlığını, güç tutkusunun insan ruhunda açtığı o devasa gedikleri ve gözden düşmenin getirdiği varoluşsal sancıları muazzam bir novellayla ele aldığı sarsıcı, kült ve edebi değeri çok yüksek bir başyapıttır. Eser; XV. Louis dönemi Fransa'sında, sarayın ve yüksek sosyetenin en nüfuzlu figürlerinden biri olan Madame de Prie’nin, gözden düşerek Paris’ten taşradaki bir malikaneye sürgün edilmesiyle başlayan o amansız, trajik ve adım adım ilerleyen ruhsal yıkımını merkezine alır. Zweig; sıradan bir tarihi dönem anlatısı kurgulamanın fersah fersah ötesine geçerek, entrikalarla, parıltıyla ve güçle beslenen bir kadının, taşranın o tahammül edilmez sessizliğinde ve sıradanlığında kendi zihninin dehlizlerinde nasıl un ufak olduğunu adeta bir psikanalist titizliğiyle masaya yatırır. Kitap; yeniden dikkat çekebilmek, unutulmanın o korkunç ağırlığından kaçabilmek için bir kadının kendi hayatını bile bir sahne oyununa, trajik bir tiyatroya dönüştürmesini anlatırken, sahte ihtişamların ardındaki o muazzam hiçlik duygusunu harika bir vizyonla sunar. Yazarın o son derece yoğun, okurun kalbine bir ok gibi saplanan, her satırında o klostrofobik yalnızlığı ve histerik çırpınışları en üst düzeyde hissettiren lirik ve keskin dili; okuru kibir, itibar, yalnızlık ve insan ruhunun trajik kırılganlığı üzerine derin bir muhasebeye davet eder.
Sömürge topraklarında yaşayan yerliler adaya Avrupa’dan gelen beyaz yelkenli gemileri, ufuktan göğü delip gelmiş gibi tahayyül ederlermiş. Göğü delen adam benzetmesi buradan geliyor. Anlayacağınız
Reklam
Reklam