ÖZgülYILMAZ
@okudukcha
DM ile iletişim kurmuyorum. Lütfen mesaj yazmayın
Araştırmak, öğrenmek ve öğretmek
468 okur puanı
Şubat 2019 tarihinde katıldı
Bu kitabı sırf İstanbul'un fethinin nasıl gerçekleştiği ni öğrenmek için bile okumalı... Uzunca yıllar sadece karadan gemilerin haliç'e taşınması olarak biliyordum ben de İstanbul fethini... En azından merak uyandırmak adına lise öğrencileri okumalı. Bir yanda gizemli bir cinayet öyküsü, bir yandan cinayetle ilişkilendirilmiş tarih... Keyifliydi...
Reklam
Kitabı okuyalı aylar oldu, yine de üzerimde bıraktığı
etkiler hala devam ederken yazmak istedim... Edebiyatımıza ilk psikolojik roman olarak girmiş olsa da biraz feminizm esintileri de vardı... Daha doğru bir ifadeyle kadının yerini, uysal olduğu, eşinin beklentilerini karşıladığı ölçüde kabul gördüğü, kendi isteklerinin hiçe sayıldığı ve duruma karşı hissedilen hayal kırıklığı, isyan çok net verilmiş kitapta... Suat'ın tahlilleri çok başarılıydı bu anlamda... Suat ve Necip'in aynı olaylar karşısında iç seslerini okumak da keyifliydi... Ama Süreyyanın da iç dünyasına girmek isterdim... Nasıl bu denli bencil, keyfine düşkün, zora gelemeyen, herşeyden çok çabuk sıkılan biri olabildi... İyi ki okumuşum dediğim klasiklerden...
Uzun zamandır okumayı istediğim bir kitaptı, Evsiz ve aç kalmanın, parasız kalmanın, çaresizliğin zorluğu güzel anlatılmış, Ancak kitabın kahramanını itici bulduğumu belirtmem lazım. Gereksiz bir gurur sürekli bir kuyruğu dik tutma isteği, -ki bence özünde yatan esas şey kibirdi, kendisini sürekli olabileceğinden çok daha kötü durumlara soktu... Defalarca kızdım kahramana, arada bir 'gerizekalı' demiş de olabilirim :) açlıktan talaş, taş, kemik emmek... Uzun süre birşey yemedikten sonra yenilen herşeyi çıkarmak... Çok çarpıcı ve sarsıcıydı... Kitabı okurken sürekli kafamda, bilmiyorum neden, Martin Eden ve Raskolnikov vardı... Hep bu iki kahramanı düşündüm, ki birbirlerine benzemiyorlar esasen... Hatta Martin Eden ve Suç ve Ceza yı yine okuyasım geldi... Belirtmeden de geçemeyeceğim... Kendimden biliyorum, açken hep yemek hayali kurulur... Kafada ziyafet sofraları, en azından en sevdiğin yemeği yediğin hayal edilir... Kitapta çok az vardı bu tür yaklaşımlar.. daha inandırıcı olabilirdi kahramanın açlığı bu anlamda...
Kitapta 8 hikaye var, bazılarını okurken sıkıldım ve bunaldım ama "Unutulan" ve "Babama Mektup" hikayelerini oldukça beğendim... Tüm hikâyelerde "Tutunamayan"ların iç dünyasında, korkularında, hesaplasmalarında, yalnızlıklarında, mutsuz ve umutsuzluklarında dolaştım durdum... Oğuz Atay bu duyguları okuyucuya geçirmekte oldukça başarılı...
Kitabı çok beğendim... Yusuf Atılgan'ın "Canistan" kitabını okumuştum... Tarz ve konu olarak o kadar farklı geldi ki bir an acaba aynı adlı başka bir kitap mı yazmış benim okuduğumdan çok farklı olan diye düşündüm Canistan için... Değilmiş... Aylak Adam bana göre çok daha başarılı... C.'nin iç dünyasında yolculuk etmek, geçmiş acılarının gölgesinde şimdinin buhranlarını okumak çok keyifliydi. Ben kitabı çok akıcı buldum. Başlarda kitapta bir "ben" dili, bir "3. Tekil şahıs" dili kullanıldığı için biraz karışıklığa yol açmış, bunu bilinçli mi yapmış emin olamadım, ama yine de hemencecik sardı beni. Yazıldığı dönemi, hele ki Oğuz Atay 'ı etkilemiş bir yazar olduğunu göz önüne alırsak, okunması gerektiğini düşünüyorum.
Reklam