Ama insanın ruhunun bütün heyecanları unuttuğu, kemiklerinin çaldığı ıslıktan başka bir ses duymadığı, zamanın cezaya döndüğü, hiçbir güzelliğin acı vermediği, eşyalardan daha yalnız yaşadığı, öfkesini yitirdiği, durmadan geçmişe baktığı, kimsenin onu sevmediği... bir hayatın şiiri nasıl olurdu sizce?
Biz şarkımızı birisine söylemezsek dünyada sevgi olmaz. Kendimizi taşıyamayız. Arzumuz ruhumuza azap verir. Güzellik cezaya döner. Bize yaşama sevinci bağışlayacak bir "gönül yaramız" olmaz. Otları da yıldızları da ancak ölünce görürüz. Taşların bile aşkla soluk aldığını duyamayız. Birisi bizi sevmezse, bizim insanlara söyleyecek sözümüz kalmaz
Bir gün
Yaşayan hiç kimsenin
Anısı olmayacağız.
Yine de
Sonsuzluk bizmişiz gibi
Yaşayacağız dünyayı.
Unutmak ey
Tanrının anlaşılmaz bağışı
Sensin hepimizin büyük hayatı.
Kim ne ederse etsin, kim ezerse ezsin, kim yenerse yensin, kim yenilirse yenilsin, ne olursa olsun işinde tek galip vardır, O da Aziz ve Celil olan Allah'tır.
Bir ağaç ne kadar ulu, ne kadar güçlü, ne kadar sağlam olursa olsun, onu toprağından çıkarıcak olursanız kurur.Bizi toprağımızdan çıkardılar,biz kuruyacağız.