Ceza görmekte kişiyi arındıran bir şey vardı. İnsanın adil bir tanrıya yönelttiği dua, "Günahlarımızı bağışla," değil de, "Hatalarımız için bize ceza yolla," olmalıydı.
Günler tek tek peşimize düştü. Günleri unuttuk, gecenin çıldırtıcı gazabını dinleyerek bekledik. İçinde yaşadığımız zaman bizi kovalıyordu, yapacak hiçbir şey yoktu. Zamanın kendisi hastalanmıştı ve biz ona aittik.